Hondendrol in klare lijn

De iconen vergaan niet, al trappen ze nog zo vaak in de hondenpoep. Deze week verscheen het tweede deel van de Sjef van Oekel-omnibus, Wordt het toch nog gezellig..., nadat eerder al de omnibus Ik word niet goed was uitgebracht. Hierin zijn de verhalen rond Sjef van Oekel opgenomen, naast allerlei extra's zoals interviews, historische knipsels en tributes van collega-tekenaars.

Voor de generatie lezers van nu: Sjef van Oekel was in de jaren zeventig en tachtig een televisiepersoonlijkheid die was bedacht door beeldend kunstenaar en programmamaker Wim T. Schippers. Hij droeg een smoking, een bril en een klein snorretje, slaakte te pas ente onpas kreten als 'Rrreeds' en presenteerde Van Oekel's Discohoek, een parodie op bestaande popprogramma's uit die tijd, waarin slecht werd geplaybackt, stripteases werden gedaan en ook wel eens in een fietstas werd gekotst. BNN is er niks bij.

Vanaf 1976 werd Van Oekel geëerd met een eigen stripreeks die in een Klare Lijn werd getekend door Theo van den Boogaard, op scenario van Wim T. Schippers zelf, want niemand is beter in het bedenken van rare frases en fratsen.

Mooi aan de zeven stripalbums die zouden verschijnen is het evenwicht tussen Van den Boogaards zeer precieze tekenstijl en de verschrikkelijke chaos die Van Oekel steeds weer veroorzaakt. Zoals ook de smoking van de man onberispelijk blijft, wat er ook gebeurt. Dat kun je van zijn schoenzolen niet zeggen, want Van Oekel trapt om de haverklap in een hondendrol en vloekt dan hartgrondig. Vandaag de dag trap je in Parijs vaker in een bolus dan in Amsterdam, maar dat de tijden zijn veranderd blijkt vooral uit de rubriek ingezonden brieven in het toenmalige Algemeen Dagblad, de krant waarin Sjef van Oekel werd voorgepubliceerd. 'Het meest trof mij in de strip van Van Oekel de vloek. Ik vind dit beneden peil. U treft daar véél christenen mee! Hij vervloekt hiermee de Almachtige, Schepper van hemel en aarde.'

Het zevende stripboek heette Sjef van Oekel slaat terug en dat was precies wat hij deed. Dat wil zeggen: Dolf Brouwers, de acteur die Van Oekel gestalte gaf, spande een rechtszaak aan omdat hij vond dat zijn personage in de strips met teveel obsceniteiten werd geassocieerd en omdat hij het niet eens was met de royalty-uitkering.

Het kwam tot een schikking, maar met de strip ging het bergafwaarts en in 1994 was het afgelopen. Gelukkig is een icoon snel gereanimeerd en dus is achterin de omnibus een hoofdstuk opgenomen waarin bekende tekenaars Sjef van Oekel in zijn karakteristieke, karate-achtige poses laten opdraven.

De mooiste is van Flo, die een bejaarde Van Oekel in een rolstoel zet en pal voor zijn neus een homonummertje in beeld brengt, compleet met dubbele zaadlozing. Van Oekel geeft geen krimp en het lijkt of hij er helemaal niks van gemerkt heeft. Maar dan dribbelt er een chihuahua de strip binnen, perst er een hondenhoopje uit en krijgt Van Oekel eindelijk z'n joekel. Dolf Brouwers had er niet om kunnen lachen.

Wim T. Schippers en Theo van den Boogaard: Wordt het toch nog gezellig...

Uitgeverij De Vliegende Hollander; 262 pagina's; € 14,95.

ISBN 978 90 4950 170 9.

undefined

Meer over