Hoffmans mooiste jaren moeten nog komen

Met de Amstel Gold Race vandaag sluit wielrenner Tristan Hoffman een zwaar en succesvol voorseizoen af. 'Normaal gesproken rijd ik wel goed in Limburg, maar ik kan merken dat ik nu aan rust toe ben.' De 26-jarige Hoffman won dit jaar al wel Dwars door België en rekent op nog...

BART JUNGMANN

ALS IN EEN eigentijdse wielersage ziet Tristan de liefde van zijn Isolde bewezen worden in ritjes door de Belgisch-Nederlandse grensstreek. Zij op de scooter, hij op zijn racefiets in haar kielzog.

'En dan goed in de beugels pakken, zodat de spieren op lengte komen. Je komt dan zo aan een hartslag van 160, 170, terwijl je toch betrekkelijk gemakkelijk achter zo'n scooter zit. Het valt echt niet mee om zo'n hartslag op eigen kracht te halen.'

Tristan Hoffman en zijn vriendin Vera hebben twee jaar geleden hun geliefde Achterhoek verlaten voor het Belgische dorpje Nieuwmoer, net over de grens bij Zundert en dichter bij de meeste wedstrijden. 'Maar als ik de kans krijg, ga ik even naar de Achterhoek.'

Eén keer heeft hij spijt gehad van de verhuizing. 'Dat was twee jaar geleden. Ik was heel hard gevallen, niet voor de eerste keer dat jaar. Ik dacht bij mezelf: shit, als ik nu in de Achterhoek had gezeten, dan was ik naar Priem gegaan en dan had ik mijn fiets ingeleverd en ik had gezegd: houd hem maar. Ik dacht: ik lever dat boeltje in en ik word weer installateur. Geen geouwehoer meer. Nu ben ik blij dat ik dat toen niet kon doen.'

Achter het huis in Nieuwmoer staat een scooter, in het kader van de nieuwe trainingsaanpak. 'Vroeger trainde ik achter een brommertje. Maar daar had je niet zoveel aan. Een scooter loopt iets breder. Je zit wat meer uit de wind en je kunt beter je snelheid halen.

'Een brommer gaat niet harder dan veertig, vijftig. Daar heb je weinig aan. Je moet toch wel tegen de zestig kunnen. Een scooter is ook wat beter voor degene die erop zit. Beter dan zo'n Zündapp. Soms rijd ik met een kerel die hier ook het huis geschilderd heeft. Meestal rijdt Vera, maar ze is wel een mooi-weerrijdster.'

(Protest vanuit de keuken).

Op 1 januari 1970 werd Tristan Hoffman geboren in Groenlo. Vader Hoffman had ergens de naam Tristan horen luiden, maar kende volgens zoon Hoffman ook niet de precieze geschiedenis van Tristan. De Middeleeuwse romanheld wordt radeloos verliefd op het meisje Isolde dat hij als toekomstig echtgenote van zijn oom Marke, koning van Cornwall, uit Ierland moet halen. Tristan Hoffman: 'M'n vader vond het gewoon een mooie naam.'

Achter die naam ging lange tijd een feestnummer, een enthousiast voetballer en een talentvol wielrenner schuil. Door eerzucht gedreven viel de keuze op het laatste. Tristan Hoffman was toen een jaar of zestien. Daarna ging het snel.

Vijf jaar later werd hij al betaald voor wat inmiddels een liefhebberij was. 'Want als je het alleen om de poen doet, gaat het niet.' Weer een jaar later mocht Hoffman zich hullen in de rood-wit-blauwe trui die hoort bij de beste wielrenner van Nederland. Weer twee jaar later won hij een etappe in de Ronde van Zwitserland. In een land dat smacht naar een wielrenner die een rol van betekenis kan spelen, ging Tristan Hoffman ineens door het leven als een belofte.

De daaropvolgende jaren gingen echter in betrekkelijke anonimiteit voorbij. In de presentatiegids van zijn werkgever (TVM-wielerploeg aangenaam) klonken aan het begin van dit seioen al waarschuwende woorden, besloten met een onheilspellende zin: 'We zullen in elk geval het voorjaar voor hem wat verlengen.'

Die zin is hem een beetje in het verkeerde keelgat geschoten. 'Ik heb toch al de nodige koersen gewonnen en er zijn jongens bij die nog niks hebben gewonnen. Daar zeggen ze niks tegen. Ze zullen zo'n aansporing als stimulans beschouwen, tenminste daar ga ik dan maar vanuit. Maar ze moeten het wel op een correcte manier doen en mij niet kleineren.'

Als een poging om hem te prikkelen is het geslaagd. Lange tijd ging de lente van 1996 gelijk op met die van '95. Hoffman reed opvallend goed in de Ster van Bessèges en in de Omloop Het Volk. Het grote verschil is dat hij nu ook eens als eerste zijn voorwiel over de finishlijn drukte. Dat was in de semiklassieker Dwars door België.

Een oerkreet weerklonk die dag door Waregem. 'Ik zat er al paar jaar tegenaan te hikken. Al die jaren was ik wel steeds mee, maar ik was net niet goed genoeg om voor de overwinning te rijden. Nu heb ik eindelijk mijn kans gegrepen. Ik heb er de hele dag voor gereden en niet een keer verzaakt. Het was echt een terechte overwinning.

'Ik weet nu van mezelf dat ik het kan afmaken. Bovendien word je ook steeds sterker. Ik ben pas laat met fietsen begonnen, dus het komt allemaal ook wat later.'

Tussen Parijs en Roubaix vond hij tweeëneenhalve week later de bevestiging van die toegenomen kracht. 'Daar had ik toch ook de power om de laatste 25 kilometer vol te rijden. Samen met Wilfried Peeters heb ik toen nog een hoop coureurs ingehaald.' Hij eindigde als twaalfde en als beste Nederlander op de wielerbaan van Roubaix.

Tristan Hoffman denkt dat die prestaties vooral de vrucht zijn van een andere aanpak, waarvoor hij eind vorig seizoen koos. 'Ik merkte dat ik bleef hangen. Daarom wilde ik wat anders. Ik heb eerst Adri van Diemen benaderd, de inspanningsfysioloog. Maar die had het heel druk. Nu heb ik een leerling van hem die me helpt. Die mannen zijn er toch heel erg mee bezig, dat moet ik eerlijk zeggen. In het begin dacht ik: wat doen ze nou eigenlijk? Een beetje een schema opstellen, maar er komt toch echt veel meer bij kijken.

'Een paar keer in de week heb ik deze winter krachttraining gedaan, heel gericht op benen en buikspieren. Eén keer in de week ging ik naar de baan in Gent om op snelheid te trainen, achter de derny. Dat deed ik dan na de krachttraining, want daar krijg je dikke benen en langzame spieren van. Op woensdagmiddag ging ik dan nog veldrijden met de nationale selectie.

'Ik heb vooral veel gerichter getraind deze winter, echt met een hartslagmeter. Daar reed ik vroeger ook wel mee, maar dan keek ik alleen maar hoe-ie was. Of ik kreeg een bepaalde hartslag op en dan dacht ik: dat is zo weinig, daar schieten we niks mee op. Maar zij zeggen nu ook: probeer het eerst maar eens een paar uurtjes. Nou, dan ben ik vaak blij dat ik het volhoud.'

Voorheen bracht Hoffman zijn winters door met louter veldrijden. 'Maar dat is één uur lang een enorme inspanning. Dan reed ik helemaal in het rooie, ver boven mijn omslagpunt. Moest ik twee dagen rusten om weer te herstellen. Nu heb ik ook wel hard getraind, maar zonder in het rooie te komen. Daardoor heb ik meer reserves opgebouwd.'

Hoffman draait zelf voor de extra kosten op. 'Aan de ene kant is het misschien raar. Eigenlijk zou de ploeg best iets mogen bijdragen, dat vind ik ook wel. Ik heb dit jaar toch heel veel geïnvesteerd. Een scooter gekocht, een trainer genomen, naar Lanzarote geweest, dus er gaat best veel van je salaris inzitten. Daar houden ze eigenlijk geen rekening mee.

'Aan de andere kant is het nu wel helemaal mijn eigen keuze. Ik sta er volledig achter. Het is een investering in mezelf. Daarom heb ik het ook gedaan. Zoiets van: er nog één keer alles aan doen. Maar als het dit jaar niet gebeurt, dan maar volgend jaar, want ik geef het niet op, hè?'

Van de Amstel Gold Race verwacht hij niet al te veel. 'Normaal gesproken rijd ik wel goed in Limburg. Die bergjes kan ik aan, korte klimmetjes, effe net in het rooie rijden. Maar ik heb dit jaar alle voorjaarsklassiekers gedaan. Zondag ook nog Luik - Bastenaken - Luik gereden, hoewel ik eigenlijk een training in de planning had. De Ardennen zijn niks voor mij. Maar Skibby viel weg, die is een beetje overspannen, en dan komen ze toch bij mij terecht, want ik rijd goed op dit moment.

'Intussen ben ik nou al twee maanden volop bezig. Ik kan merken dat ik aan rust toe ben. Na zaterdag doe ik het een tijdje kalmer aan om op tijd weer fit te zijn voor de Tour. Vorig jaar ben ik doorgegaan en dat is me lelijk opgebroken.

'De meeste anderen die de Amstel Gold rijden, hebben nog niet zoveel gedaan dit voorjaar. Je ziet dat het wielrennen zich steeds verder specialiseert. Vroeger had je mannen voor het voorjaar, maar daarin komt nu ook al weer een specialisatie.

'Luik - Bastenaken - Luik wordt heel moeilijk als je ook Parijs - Roubaix hebt gereden. Dat zie je aan Bortolami. Als hij zich had gericht op de Ardennen, komt-ie heel ver. Maar nu stapt hij af omdat-ie Parijs - Roubaix nog in de benen heeft. Vroeger kon je alles rijden. Dat kan nu niet meer.'

Tristan Hoffman weet wat hij wil bereiken. 'Ik ben nu 26 jaar. Ik geef mezelf nog vijf jaar de tijd om te verbeteren. Er zit nog steeds groei in. Ik ben ervan overtuigd dat ik straks zeker ga meespelen in een wereldbekerklassieker. Mijn mooiste jaren moeten nog komen. Ik word nog steeds elk jaar een beetje sterker en een beetje verstandiger.'

(Protest vanuit de keuken).

Meer over