'Hoezo agressieve festivalbezoekers?'

 De ingezonden brieven van woensdag 6 mei.

De Utrechtse rockband Kensington in 2014 op het bevrijdingsfestival in Haarlem. Beeld anp
De Utrechtse rockband Kensington in 2014 op het bevrijdingsfestival in Haarlem.Beeld anp

Als oud-staflid van het Bevrijdingspopfestival in Haarlem heb ik de opkomst van de hekken meegemaakt. Sander van Walsum schrijft dat er elk jaar meer hekken moeten komen. De organisatoren maken volgens hem de fout zich te voegen naar het wangedrag van een minderheid ('Festival der Bevrijding is grimmige vertoning', O&D, 5mei).

Om te beginnen, de organisatie van het festival heeft hier niet veel mee te maken - de hekken worden door de overheid opgelegd. Met 35 jaar ervaring hoeft aan de organisatie niet te worden uitgelegd hoe weinig agressief festivalbezoekers zijn. Toen in Nederland nog elk weekend voetbalrellen waren, gebeurde er op de festivals hoegenaamd niets. Maar als op één dag 75 duizend mensen naar een relatief klein oppervlak trekken, dan kan dat niet zonder maatregelen te treffen. Zulke mensenmassa's moeten op de één of andere manier gestuurd worden om chaos en ongelukken te voorkomen.

Iedereen herinnert zich de doden door gedrang op Roskilde (2000) of in Duisburg op de Love Parade (2010). Het is gemakkelijk om te zeggen dat alle hekken weg moeten, maar naar wie wordt de vinger gewezen als er ongelukken gebeuren? En dat hoeft dus heus niet door kwade opzet van bezoekers te komen. Het terrein van Bevrijdingspop is trouwens zo groot dat je, de hekken eenmaal gepasseerd, ze niet meer ziet.

Ten slotte, veel van de mensen die dit festival organiseren, doen dit al tientallen jaren. Ze hebben de groei van het evenement meegemaakt en staan niet wereldvreemd tegenover de bezoeker.

Erwin van Geens, Haarlem

De overige ingezonden brieven in de Volkskrant van vandaag:

Dank, moslims

Rob Vreeken vindt dat het vooral aan de linkse bestuurders te danken is dat er in Nederland weinig moslimextremisme voorkomt (Stekel, 5 mei). Maar is dat niet vooral te danken aan de mentaliteit van de moslims in Nederland?

Thomas de Boer, Groningen, geen moslim

Laffe schrijvers, schaam je

Dankzij de lafheid van de vaderlandse afdeling van de schrijversclub PEN heeft het debat over de vrijheid van meningsuiting dat De Balie op 3 mei organiseerde, al voordat het begon één belangrijke maar ook angstaanjagende conclusie opgeleverd: de vrijheid van meningsuiting heeft het verloren van de moslimterreur.

We vragen steeds - terecht - van moslims in Nederland om publiekelijk afstand te nemen van alles wat terroristen aanrichten in de naam van Allah en de islam, bijvoorbeeld na de aanslagen in Parijs en Kopenhagen. Ik stel voor dat we nu alle Nederlandse schrijvers vragen publiekelijk afstand te nemen van de lafheid van het bestuur van de PEN-club, in een column, een ingezonden brief of desnoods een Voetnoot.

Onze beschaving verliest haar laatste kleine kans op overleven, als uitgerekend de verkondigers van het vrije woord te laf zijn om deel te nemen aan een debat over de vrijheid van dat woord. Omdat een dappere tekenaar, wiens leven al tien jaar wordt bedreigd, niet bang is om zich daar met een rode baret te vertonen.

Ik ben een schrijvende historicus en geen lid van de PEN-club, maar geef met deze brief toch graag het goede voorbeeld.

Henk Slechte, Schiedam

Allemaal vrij

Naar aanleiding van uw openingsartikel in de krant ('Vandaag vrij? Het blijft verwarrend', 5 mei) wil ik opmerken, dat in 2016 5 mei op Hemelvaartsdag valt.

Dan is het zeker voor iedereen een vrije dag.

Hylke ten Cate, Haarlem

Heroïsche gevechten

Wat moet het heerlijk zijn om Arthur Graaff van de Bond van Antifascisten te zijn. De wereld bestaat voor hem uit schurken en helden (en hij staat natuurlijk aan de goede kant) en natuurlijk waren alle Duitse militairen tijdens de Tweede Wereldoorlog nazi's. Daarbij gaat hij gemakshalve maar voorbij aan het feit dat een niet gering aantal Polen ineens 'Rijksduitser' werd en dienst moest nemen in de Wehrmacht, dat een record aantal Duitse soldaten door de krijgsraad is terechtgesteld omdat ze niet langer wilden vechten, of dat sommige militairen onverbloemd anti-nazi waren (in een door mij beschreven eenheid weigerde een officier de Hitlergroet te brengen en luisterde hij openlijk naar de Engelse radio). Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Nee, Graaff houdt zich niet bezig met hoe het werkelijk was, hij heeft de wereld liever overzichtelijk en dus waren alle Duitse militairen nationaalsocialisten. De oorlog is dan wel voorbij, maar Graaff vecht heroïsch door. Petje af!

Jack Didden, Drunen

Die ellendige euro

In het artikel over het Duitse en Nederlandse overschot (Economie, 2 mei) wordt vooral ingegaan op 'waarom we óns geld niet uitgeven'. Non-competitieve landen als Griekenland hebben hier in het bijzonder last van, mee eens. Maar volgens mij worden de problemen minder goed oplosbaar vanwege de gemeenschappelijke munt. Was Griekenland bij de goedkope drachme gebleven, dan hadden bijvoorbeeld Duitse autofabrikanten in het land geïnvesteerd om er goedkope autos te laten maken, zoals ze dat in Oost-Europa plegen te doen. In plaats van het verdiende ('overtollige') geld door de Duitse banken, die zich door de euro gedekt voelen, risicovol te laten steken in dubieuze Griekse investeringen en leningen. Duitsland is verreweg Griekenlands grootste crediteur. De Griekse handelsbalans en werkgelegenheid zouden er beter voor hebben gestaan.

Ralph Panhuyzen, Haarlem

Poortjes van drie meter

Ook al verhoogt NS de poortjes tot drie meter, zwartrijden zal altijd blijven kunnen. Je kunt je namelijk heel gemakkelijk aanmelden en door het poortje lopen, en je vervolgens vijf minuten later afmelden, maar het station niet verlaten. Je maakt dan administratief geen reis, en je geld wordt weer teruggestort. Dus wat men ook doet, die poortjes bieden schijnveiligheid, en conducteurs op de trein blijven heel hard nodig. Ik heb er mijn afgelopen veertien treinreizen niet een gezien.

Annelies Jacobsen, Dordrecht

Meer over