Hoe het voormalige Hoogovens verwikkeld is geraakt in een pokerspel

In zijn afscheidsinterview in deze krant vertelde president-commissaris Jacques Schraven van Tata Steel Nederland (TSN) dat het staalbedrijf in IJmuiden ook zelfstandig levensvatbaar zou zijn. Inmiddels is hij opgevolgd door Peter Blauwhoff van wie weinig meer bekend is dan dat hij net als Schraven heel lang heeft gewerkt bij Shell.

Maar inmiddels lijkt het pokerspel te zijn begonnen. Vrijdag gooide Theo Henrar (59), directievoorzitter van het voormalige Hoogovens, een knuppel in het hoenderhok. Hij noemde de voorwaarden van een fusie tussen Tata Steel Europe - waaronder behalve IJmuiden ook de restanten van British Steel behoren - met het Duitse ThyssenKrupp onacceptabel. Er gaan in IJmuiden meer banen verloren dan was gezegd, het Nederlandse bedrijf krijgt een schuld in de maag gesplist en moet de eigen autonomie opgeven.

Henrar is een miniem radertje in de Tata-moloch die meer dan honderd verschillende ondernemingen omvat: van thee en auto's tot consultancy en chemie. In de hiërarchie van het Indiase conglomeraat van de Parsi-familie Tata zal hij misschien niet eens de top-100 halen.

Maar Henrar is geen man van achterhoedegevechten. Hij heeft in Leiden ondernemingsrecht gestudeerd. In de dertig jaar dat hij in IJmuiden werkt, heeft hij veel met het bijltje gehakt. Al een halve eeuw vecht Hoogovens, zoals iedereen het bedrijf in de wandelgangen nog altijd noemt, tegen Duitsers, Britten en nu tegen mensen uit India die over hun hoofd de strategische besluiten nemen.

Het lijkt er niet op dat Henrar zijn missive heeft verzonden zonder medeweten van Blauwhoff en zijn directe baas Hans Fischer, de baas van Tata Steel Europe, die zich maandag beperkte tot een nietszeggend persbericht dat alleen leek te zijn bedoeld om de boel nu niet verder te laten escaleren.

Henrar heeft alvast één front gevormd met de vakbonden en de COR die ook vinden dat Hoogovens zich niet voor de zoveelste keer als melkkoe moet laten misbruiken om ergens anders bodemloze putten te dempen.

Normaliter zou een eigenaar zo over de bezwaren van een kleine buitenlandse dochter - want dat is IJmuiden in Tata-verhoudingen - heen kunnen walsen. Maar toevallig is de Nederlandse lastpak een juridisch buitenbeentje. Het kan niet alleen lawaai maken, maar heeft ook eigen bestuursgremia, zoals een raad van commissarissen, die het fusieproces kunnen frustreren.

Als Tata het fusieplan niet aanpast zal of de hele fusie van tafel moeten of zal IJmuiden kunnen proberen een nieuwe ontvlechting te bewerkstelligen. In een Europa zonder grenzen is het bedrijf concurrerend genoeg om op eigen benen te staan.

Schraven riep dat 'de fusie met British Steel nooit had mogen gebeuren' en 'een fusie met ThyssenKrupp een hels karwei zou zijn dat alleen onder strikte voorwaarden zou mogen plaatsvinden'.

Henrar heeft dat in zijn oren geknoopt.

Reageren? p.dewaard@volkskrant.nl

Meer over