Hoe het niet moet

Carolien Omidi (28) woont sinds kort met haar Iraanse echtgenoot en hun dochtertje in Teheran. Leven in een islamitische maatschappij: hoe doe je dat als Nederlandse vrouw?...

De Iraanse beleefdheidsrituelen brengen dus, zoals vorige week beschreven, lichte ongemakken met zich mee. Vandaag enkele ernstige misdragingen die volgens de Iraanse beleefdheidscultuur, of tarof, echt niet kunnen.

Je neus snuiten in het openbaar. Weerzinwekkend! Iraniërs hebben een soort neusreinigingsritueel dat ze in de badkamer uitvoeren. Ik weet er het fijne niet van en wil dat graag zo houden. Wel weet ik dat het een hels, onsmakelijk kabaal maakt.

Met natte haren een kamer vol visite binnenlopen. Ik heb het niet zo op de föhn dus ik bezondigde me er pas aan. Het werd opeens stil. Wat blijkt nou: men koppelt natte haren aan seks omdat moslims zich veelal douchen na een vrijpartij. Alsof je niet kunt douchen zonder seks te hebben gehad. A dirty mind is a joy forever.

Ook je hond het gezicht van een Iraniër laten aflebberen, ruzie maken in het openbaar, gillen en schreeuwen gelden hier, meer nog dan in Nederland, als ongewenst gedrag. Met je lompe schoenen aan een huis binnenlopen uiteraard ook, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Wat ik dan als Néderlander weer niet vind kunnen, is vragen wat iemand verdient of waarom hij geen kinderen heeft. De Iraniër deinst er niet voor terug. Hij vindt het evenmin een probleem op een bruiloft om te roepen hoeveel geld iedere gast het bruidspaar heeft geschonken.

Het kan ook gebeuren dat je als Nederlander in verlegenheid wordt gebracht door sommige gespreksonderwerpen. Een hypercorrecte 'taroffer' kan zomaar beginnen over iets wat in ons liberale landje nog een taboe is.

We hadden tot voor kort een buurman die luisterde naar de naam Takmiel. Takmiel leek met zijn bakkebaarden, enorme brilmontuur en puntkragen een welhaast gefossiliseerd wezen. Hij had ook nog een gezin: een wat norse vrouw en twee dochters van wie er een flink huwbaar was.

Er gingen weliswaar geruchten dat Takmiel nog steeds liefdespoëzie schreef aan een vroeger vriendinnetje en zo nu en dan tijdens een ruzie de koran uit het raam gooide, maar als je hem zo bezag leek hij de fatsoenlijkheid zelve. Hij maakte altijd een niet al te diepe doch hoofse buiging die een zeker melancholisch verlangen bij me opriep naar ridders van de Ronde Tafel en duistere kastelen.

Op een gegeven moment ging Takmiels dochter trouwen met een zekere Mohsen. Ze verliet het ouderlijk huis en Takmiel leek erg tevreden: één dochter was in ieder geval onder de pannen.

Maar binnen vier maanden was dochterlief weer thuis. Takmiel kwam op bezoek om de reden voor deze wonderbaarlijke terugkeer uit de doeken te doen.

Farid en ik gingen maar eens goed zitten voor een poëtische act van 'minstreel' Takmiel. Onze verbazing was groot toen hij de wat prozaïsche mededeling deed dat 'Mohsen hem niet omhoog kon krijgen'.

Had Takmiel het daarbij maar gelaten, maar nee, hij moest en zou ons alle ins en outs van zijn dochters mislukte seksleven vertellen. Hoe het arme kind het ene lingeriewinkeltje na het andere had afgestruind, en hoe zelfs het pikantste ondergoed die verdomde Mohsen onverschillig had gelaten.

'Goed', probeerde ik nog, 'een tweede kop thee dan maar?' Maar Takmiel ging verder. Over hoe zijn dochter iedere dag trouw haar buikspieroefeningen had gedaan - misschien lag het aan haar buik - en haar lichaam met een eerlijke, vette zalf had ingesmeerd.

Iraanse etiquette: een verrassend fenomeen.

Meer over