Hoe het leven ontstaat door knuffelen

null Beeld de Volkskrant
Beeld de Volkskrant

In de categorie 'moeilijke vragen die kinderen stellen' heb ik een tip voor mensen die het lastig vinden als hun kinderen vragen waar ze zelf vandaan komen. Koop op Marktplaats het boek Het grote wonder, de klassieker over het grote wonder zelf, met daarin de foto van een man die blokfluit speelt voor de ongeboren vrucht in de buik van zijn vrouw.

Ik heb er dit weekend een uur in zitten lezen met mijn kinderen, totdat we bij de bevalling waren aangeland. Na het uitroepen van: 'Wát, past dat door je pipi?' - ('Nou, bij mama niet jongens') - was het al gauw: 'Gátverdamme, nee, dit hoef ik echt niet te zien.'

Maar goed, toen waren ze bijgepraat over sperma, eieren en celdeling. Ik moet toegeven dat ik steeds het woord 'knuffelen' gebruikte om de daad te beschrijven; ik denk dat ik zelf getraumatiseerd ben omdat volwassenen die in de vroege jaren tachtig kindertheater en kinder-tv bedreven, het altijd net te vrij en blij over 'neuken' hadden.

Met dezelfde voortvarendheid dacht ik de daarop logisch volgende vraag van mijn zoon - 'Wat is een zwart gat?' - te beantwoorden. Ik pakte mijn telefoon, zwart gat googlen, kijk, Willem Wever had er iets over, en daar ging ik. 'Heb je ooit gezien wat er gebeurt als je met een stofzuiger door een stoffige kamer gaat?' las ik voor. De kinderen keken me blanco aan. Zelden hebben zij een stofzuiger in actie gezien.

'Een zwart gat is wat er overblijft als een zware ster 'sterft',' zei ik Willem Wever-achtig. 'Hoe sterft een ster?' vroeg er een.

Ik las verder. 'Een ster is eigenlijk een grote verzameling atoombommen die constant ontploffen.' 'Wat is een atoombom?' vroeg de ander. Ik las door, soms is dat beter. Vooral als je niet weet wat een atoombom nou eigenlijk heel precies is.

'De zwaartekracht zorgt ervoor dat alles bij elkaar blijft en dus niet wegschiet. Zo is er een evenwicht tussen aan de ene kant een hele sterke zwaartekracht die de ster naar binnen toe trekt en aan de andere kant allemaal ontploffingen die de ster naar buiten toe trekken.'

Ik was zelf elke vorm van draad kwijt. Gauw naar het eind. 'Na de ontploffing blijft van die hele grote ster maar een klein sterretje over met zo'n sterke zwaartekracht dat zelfs licht niet kan ontsnappen.'

'Licht niet kan ontsnappen?' zei mijn zoon op een toon die impliceerde dat hij wist dat ik dit niet ging oplossen.

Ineens herinnerde ik me van mijn studie de docent wetenschapsfilosofie die had gezegd dat het ook heel belangrijk was te erkennen wat je níét wist en begreep.

'Jongens, ik snap dit niet', zei ik.

Ze hadden hun interesse al verloren en zaten iets met voetbalplaatjes te doen.

Hoe het leven ontstaat had ik ze in ieder geval uitgelegd. Dat komt door knuffelen.

Meer over