Hoe het 'Augustkwartier' het nieuwe hipsterwalhalla wordt

Arthur van Amerongen
null Beeld Gabriël Kousbroek
Beeld Gabriël Kousbroek

Ik ben de laatste die zal beweren dat de mens slimmer en wijzer wordt van een langdurig verblijf in het buitenland. Daarentegen durf ik te verzekeren dat een verankerd bestaan in Amsterdam gewisselijk leidt tot hersenverweking.

Nou las ik weer dat de betonkashba rond het August Allebéplein in 020-West wordt opgepimpt. Een makelaar biedt 108 nieuwe huurwoningen aan vanaf 1.200 euro per maand exclusief servicekosten. Dat is dus 2.644,452 guldentjes voor een schoenendoos op een Z-locatie, al doet de schaamteloze huisjesmelker vermoeden dat je met die woekerhuur spekkoper bent.

In een vorig leven woonde ik in de hoge flat naast het Allebéplein. Soms moest ik naar het verdrietige Albert Heijn-filiaal rennen voor een slof peuken. Verder liet ik veiligheidshalve alles aan de deur bezorgen, van moksi meti tot witte en bruine bolletjes.

In die tijd speelde ik soms twee etmalen onafgebroken Grand Theft Auto (een levensecht crimineel spelletje) op de Xbox en dan was het zonder uzi's, granaatlanceerders en Stalinorgels wel effe wennen aan de snoeiharde realiteit van het Allebéplein.

Op het tochtige plein stonden behalve de Appie een moskee, een politiebureau en een koffiesjop. 's Vrijdagsmiddags luisterden de oudjes gemoedelijk naar de preek en blowden hun zoontjes zich scheel in de houten keet die beter beveiligd was dan de Israëlische ambassade in Caïro. Kennelijk had de uitbater weinig vertrouwen in de politie naast zijn deur.

Mohammed Bouyeri, de latere moordenaar van Theo van Gogh, stond regelmatig bij de ingang van de moskee te brullen dat de imam waardeloos was, want een slaaf van de koning van Marokko en dus van de joden.

Eind jaren negentig was het Allebéplein het decor van heftige rellen met brandschattende kansenparels. Tegenwoordig zou men dat etnische onlusten noemen - veroorzaakt door islamofobie, racisme en uitsluiting - maar de aanleiding betrof een dingetje tussen bendeleider Kleine Mo en een buurtvader. Buurtvader Grote Mo had tijdens een patrouille geen respect getoond aan Kleine Mo.

Toen ik bij het Allebé woonde, sprong Bilal B. met een slagersmes over de balie van het politiebureau, begon om zich heen te hakken en werd doodgeschoten. Deze ietwat radicale vorm van etnisch profileren leidde wederom tot een gigantisch oproer in 020-Gaza.

Het Facebookwandje van het 'Augustkwartier' loopt inmiddels vol met hysterisch gejubel over dit gedroomde hipsterwalhalla. Zeg maar de Marais in Parijs, maar dan zonder joden en homo's. Nog even en de roomblanke bourgeois bohemien met hersenverweking denkt dat klusflat Kleiburg (waar ik ooit tijdens het scoren bijna door een neerstortende vuilniszak werd geliquideerd) in de Bijlmer chic is.

Meer over