Bellen metde correspondenten VK en Italië

Hoe de Engelsen en Italianen terugkijken op de EK-finale: ‘Alsof een ballon is leeggelopen’

Na strafschoppen is Italië Europees kampioen voetbal, en is de Engelse droom aan duigen. Hoe wordt dit in beide landen beleefd? We bellen onze correspondenten. ‘In heel Europa leeft een soort frustratie over Engeland, dat zal hier ook meespelen.’

Grote vreugde bij de Italiaanse voetbalfans. Beeld AP
Grote vreugde bij de Italiaanse voetbalfans.Beeld AP

Patrick van IJzendoorn, correspondent in Londen: ‘De Brexiteers hadden enorm kunnen pronken’

‘Als je buiten komt, herinnert niets je nog aan het EK. Het is alsof er een ballon is leeggelopen. Het is stil. Er is nu alleen regenachtig rotweer, en treurigheid. De traditie van heldhaftig verliezen is in elk geval voortgezet.

‘Het is niet zo dat de Engelsen zijn weggespeeld door Italië, integendeel. Van tevoren is, ook door mezelf, veel geschreven over de positieve instelling van het team tijdens dit EK. Dat was een van hun krachten: dat ze niet zo defaitistisch waren en alleen dachten aan verliezen. Dat positieve duurde tijdens de wedstrijd van gisteren ongeveer 10 minuten, daarna zijn ze toch weer vervallen in negativiteit en passiviteit.

‘Het grootste punt van discussie hier is het feit dat de 19-jarige Saka de beslissende penalty nam, een tiener die dit nooit eerder heeft gedaan voor zijn club Arsenal. Misschien heeft hij dat zelf aangeboden, maar dan nog is het idee hier dat de meer ervaren spelers hadden moeten zeggen: wij nemen die wel. Die kritiek richt zich dan ook op de oudere spelers en op Southgate, de bondscoach, niet op Saka zelf.

‘Wel zijn er op sociale media racistische reacties gekomen over de drie spelers die hun penalty misten. Daarop is met veel verontwaardiging gereageerd door commentatoren en hoogwaardigheidsbekleders. Het is een bekend probleem hier: zodra zwarte spelers iets fout doen, zoals een penalty missen, krijgen ze dit soort vuige, racistische reacties over zich heen.

‘Uiteindelijk kijken veel mensen met trots terug op dit toernooi. Ik sprak gisteren iemand die zei: ach ja, we hebben tenminste gewonnen van de Duitsers. Dat was voor hem uiteindelijk het belangrijkste. En het WK is nog maar anderhalf jaar weg. Dit jonge team is dan anderhalf jaar ouder, ze hebben meer geleerd en tijdens dit EK hebben ze belangrijke ervaring opgedaan. Ik denk dat Engeland wel wordt gerekend tot de favorieten.

Engelse voetbalfans vinden troost bij elkaar. Beeld Reuters
Engelse voetbalfans vinden troost bij elkaar.Beeld Reuters

‘Afgelopen mei is er enorm om Engeland gelachen na het Eurovisie Songfestival. Ook toen won Italië, Engeland kreeg nul punten. Dat vatte men hier op als een politiek statement van de Europeanen op het vasteland, vanwege de Brexit. Hadden ze gisteren gewonnen, dan was dat een mooie wraak geweest.

‘Sowieso hadden de Brexiteers enorm kunnen pronken als Engeland de winnaar van het EK was geworden. De feelgoodstemming die zou zijn ontstaan was voor premier Johnson een grote bonus geweest. Hij heeft Downing Street helemaal volgehangen met Engelse vlaggen, het leek net een soort volkswijk. Johnson probeert de mensen die op hem stemmen zo aan hem te binden, hij heeft zelf geen enkele interesse in voetbal.

‘Wel zie je dat ‘Engels zijn’ door dit EK veel meer iets voor iedereen is geworden. Waar dat tot nu toe een beetje werd beschouwd als iets voor witte mensen die in Engeland zijn geboren, zag je ook dat etnische minderheden hun Engelsheid omarmden en met Engelse vlaggen zwaaiden. Dat is in maatschappelijk opzicht misschien wel de grootste winst van dit EK.’

Rosa van Gool, correspondent in Rome: ‘Sommige Italianen keken een beetje neer op het EK’

‘Toen de penaltyreeks werd gewonnen, ontplofte de stad. De Italianen deden wat ze altijd doen: heel veel toeteren. Ze renden schreeuwend door de straten. Overal werden fakkels afgestoken, in het rood, wit en groen. Het rook meteen naar kruit, alsof er oorlog was uitgebroken.

‘Ik heb de wedstrijd gekeken op een plein in Trastevere, een volkswijk in Rome. Er waren vooral veel tieners, twintigers en dertigers. De wedstrijd begon in mineur, bij die goal tegen in de tweede minuut werd het heel stil. Maar iedereen had het gevoel: zo makkelijk gaan we niet verliezen. De tweede goal hing lange tijd in de lucht, toen hij viel was de ontlading enorm.

‘Het verschil met de Engelsen is dat de Italianen zoiets hebben van: we zijn vier keer wereldkampioen geweest. Sommige Italianen die ik sprak keken zelfs een beetje neer op het EK. Maar nu ze hebben gewonnen merk je dat het toch veel voor ze betekent. Het is de eerste keer dat deze generatie voetballers zo’n prijs pakt. Ik sprak gisteren op de Piazza del Popolo een jongen van 14, die te jong was om het succes te hebben meegemaakt. Die kende alleen de teleurstelling van 2018.

‘Toen haalde Italië het WK niet eens, dat was een diepe vernedering. Nu heerst het gevoel dat ze weer helemaal terug zijn. De bondscoach, Mancini, krijgt super veel lof omdat hij het elftal uit het slop heeft getrokken. Italië is het land van de pieken en dalen, het is altijd alles of niets, lijkt het wel. Vorig jaar hadden ze een verschrikkelijk jaar met corona, dit jaar winnen ze én het Eurovisie Songfestival én het Europees Kampioenschap.

Ook in Turijn werd tot diep in de nacht de EK-winst gevierd. Beeld EPA
Ook in Turijn werd tot diep in de nacht de EK-winst gevierd.Beeld EPA

‘Er is hier eigenlijk nauwelijks kritiek op het spel van gisteren. Ik heb hier La Gazzetta dello Sport voor me, een serieuze sportkrant, en die maken natuurlijk wel een serieuze analyse. Die geeft Ciro Immobile bijvoorbeeld een 5, die was ook echt niet goed bezig: hij verloor elke bal en kreeg niks voor elkaar. Maar over het algemeen is iedereen gewoon blij. Over de overtreding van Chiellini, die Saka aan zijn shirt naar de grond trok, hoor je niemand meer. In voetbal en in oorlog is alles geoorloofd.

La Gazzetta schrijft: ‘Italië, je bent de koningin’, een steek naar de Engelsen met hun koningin. Zo staan er meer snedige commentaren in de kranten. Daar zit ook wat irritatie achter. De Italianen vonden het sowieso een beetje gek dat de finale in Engeland werd gespeeld, op Wembley, waar zestigduizend Engelsen zaten en maar een paar duizend Italianen. Er werd ook nog eens gefloten tijdens het Italiaanse volkslied.

‘Daar komt bij dat er in heel Europa een soort frustratie leeft over Engeland, vanwege de Brexit. Dat zal hier ook meespelen. In Schotland beeldde The National Mancini af als de Schotse vrijheidsstrijder Braveheart. Dat vonden ze hier geweldig.’

Meer over