Hoe de diersterrenindustrie professionaliseert is te zien in Star Paws

De diersterrenindustrie professionaliseert, liet RTL zien in de Britse documentaire Star Paws.

null Beeld
Beeld

Het is een mythe die al jaren rondgaat: de helft van alle internetcontent zou uit kattenplaatjes bestaan. Waar of niet, de gretigheid waarmee het gerucht gedeeld wordt zegt iets over hoe we internet ervaren: als eindeloze waterval aan kittengifjes en dierenplaatjes. De Britse documentaire Star Paws: Rise of Superstar Pets, donderdag uitgezonden op RTLZ, opent met de omstreden mythe. De special belicht de professionalisering van de diersterrenbusiness en volgt dieren die beroemd werden dankzij internet, zoals Keyboard Cat en Grumpy Cat, een poes die door een afwijking permanent chagrijnig lijkt te kijken. In 2014 werd Grumpy Cat een internetsensatie, nu reist ze door Amerika ter promotie van een brokjesmerk. We zien fans in de rij voor een foto, het beest heeft een manager en dezelfde licentieadvocaat als Mike Tyson, want Grumpy Cat is een merk dat al miljoenen heeft opgebracht. 'Vind je haar niet schattig?', vraagt haar eigenaar.

Schattig. Dat lijkt de crux van het succes van bekende internetdieren. Maar wat is 'schattig' eigenlijk?

'We vinden een dier schattig wanneer we ons betrokken voelen bij een stimulus die het uitzendt', stelt een marketingman in Star Paws droog. Die emotionele betrokkenheid lijkt te groeien als het dier in kwestie een tikje verdrietig oogt. Bij een fotoshoot met kittens zien we de crew de meeste 'aaaaws' uitslaan op de momenten dat het diertje ronduit treurig uit haar oogjes kijkt. Misschien verklaart dat ook het succes van Grumpy Cat: de foto's van haar droeve kopje stimuleren een constant verlangen haar te troosten; we willen haar beschermen, vasthouden, een drang die we omzetten in kleine kirgeluidjes en likes.

De vraag die rest: wat beweegt iemand zijn huisdier een mondiaal podium te geven? Financieel gewin zit er maar voor weinigen in, zien we in Star Paws. Ondertussen lijkt het aantal huisdieren met een eigen Instagramaccount alleen maar te groeien; zoek maar eens op #dachshundsofinstagram of #guineapigsofinstagram. Kijken we naar de foto's van die duizenden doodgewone katten, cavia's en teckels, dan kijken we in wezen naar menselijk gedrag, zoals Star Paws eigenlijk ook over mensen gaat. Huisdierbezitters die hun dieren aan een groter publiek tonen, handelen vanuit een verlangen, een behoefte om dat wat zij zien op anderen over te brengen: kijk hoe mooi, slim, lief mijn dier is. Alsof het niet genoeg is die genegenheid alleen te ervaren: de dierenliefde is zo groot dat ze het mensenlijf uit klotst en het internet op stroomt; het baasje wordt geraakt - 'schattig!' - volgers worden geraakt -'ja, schattig!' - 'een stimulus van het dier genereert betrokkenheid', en daar betrekken we graag anderen bij, groepsdieren als we zijn.

Ondertussen is een dier zich nooit bewust van de eigen schattigheid. Dieren poseren niet, en wanneer we ze schattig vinden vallen we misschien niet alleen voor een 'stimulus' maar net zo goed voor hun onwetendheid; dat onbenul is een verademing tussen al die geposeerde foto's van mensen waar we ons dagelijks doorheen ploegen. Poseren is toch een vorm van smeken.

V's televisierecensententeam bestaat uit Julien Althuisius, Gidi Heesakkers, Frank Heinen, Haro Kraak en, deze week, Hanna Bervoets.

Meer over