Hoe dans hoort

Een zeer gevarieerde editie van Julidans.

Dans

FOLK-s, will you still love me tomorrow? van Alessandro Sciarroni. 10/7, Theater Bellevue. Plateau Effect van Jefta van Dinther (11/7) en Usually beauty fails van Frédérick Gravel (13/7), beide in Stadsschouwburg. julidans.nl

Zijn naam zoemt rond als belofte, maar met Plateau Effect, bij nota bene het befaamde Cullberg Ballet uit Zweden, is daaraan behoorlijk afbreuk gedaan. De in Nederland opgeleide Jefta van Dinther laat zijn dansers als bezeten padvinders sjorren aan touwen en een immens doek. Hij tovert schone zeilplaatjes tevoorschijn, maar daarbij blijft het in dit objecttheater. Een gemiste kans op het niveau van de dans.

Twee choreografen die in het staartje van Julidans wel grote indruk maakten, zijn de Italiaan Alessandro Sciarroni en de Canadees Frédérick Gravel. Beiden hebben zich laten inspireren door cultuurverschijnselen buiten de hedendaagse dans.

Sciarroni en zijn vijf maatjes, onder wie een vrouw, dansen ruim anderhalf uur bijna non-stop de 'Schuplattler', een volksdans uit Oostenrijk en Beieren waarbij de uitvoerders permanent hopsend met hun handen hun hakken, maar ook dijen, bovenbenen en de vloer aantikken.

Snel, ritmisch, repetitief en militaristisch gelijk ontvouwt zich een bizarre uitputtingslag - voor de dansers, maar ook voor het publiek. Zelfs bij een half leeggelopen zaal gaat FOLK-s maar door. Met het geklap en geklets als voornaamste muziek, en een keur aan gedachten over saamhorigheid, individualiteit en verwachtingen er gratis bij.

Ook Gravel speelt met aannames over wat een dansvoorstelling zou moeten zijn. Het originele en aangenaam directe Usually beauty fails is opgezet als een popconcert, met (prachtige) songs van pop tot rock en Bach, van snoeihard tot akoestisch en ongebruikelijke stiltes. Het gaat over in het hier en nu zijn, niet over zij die iets verbeelden en wij die kijken, maar over met z'n allen in hetzelfde schuitje zitten. De bewegingen zijn fysiek, explosief, ongedwongen.

Eyecatchers zijn ijzersterk gedanste, confronterende duetten. Soms lyrisch, vaker onhandig en bijna pornografisch, met halfnaakte dansers die elkaar stokstijf staand betasten of het lijf keihard tegen dat van de partner aan gooien. Met Gravel sloot het internationale Julidans een zeer gevarieerde editie af, met opvallend veel concepten die draaiden om het repetitieve en ons kijkgedrag in het theater. Na een weinig spectaculaire opening stuwden highlights als de liquide poëzie van Tao Ye, de geestelijk gehandicapten van Jérome Bel en de naakten van Olivier Dubois de boel voort. Julidans bewijst dat de grote zaalvoorstellingen in het buitenland vaak brutaler en eigenzinniger zijn dan de grote zaalvoorstellingen in de Nederlandse dans. Met ook nog eens meer bezoekers dan vorig jaar (ruim 11.000) een noodzakelijk festival dus.

undefined

Meer over