Hillary laat sluier zakken, niet vallen

VAN ONZE CORRESPONDENT ARIE ELSHOUT

NEW YORK - Hillary Clintons boek over haar jaren als minister is dinsdag uitgekomen. Het gaat gepaard met zoveel publiciteit dat het op een begin van een verkiezingscampagne lijkt. Ze geeft interviews, treedt op in televisieprogramma's, houdt toespraken en doet vragensessies voor het publiek. Tot vervelens wordt haar gevraagd of ze opgaat voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Steevast zegt ze pas later daarover te zullen beslissen, maar de uitbundige lancering van haar boek spreekt andere taal. Op zijn minst steekt ze een eerste teen - of liever: een hele voet - in het water.

En dat moet niet slecht aanvoelen voor haar. De media schrapen de trommel met superlatieven tot op de bodem leeg als ze haar moeten aankondigen. Ze is Amerika's meest besproken vrouw, of de machtigste of de meest bewonderde. Er zijn de peilingen, waarin Clinton een stevige voorsprong heeft op alle denkbare tegenkandidaten. In een nieuwe peiling van Washington Post/ABC is de eerstvolgende Democraat vice-president Joe Biden. Hij krijgt 12 procent tegen Hillary 69 procent. Zij ligt tien punten voor op Rand Paul, de best scorende Republikein.

Noem Hillary's naam en sirenes beginnen te gillen en lichtjes te knipperen als bij een voltreffer in een kermistent. Er is sprake van een zekere discrepantie met haar boek, Hard Choices (in de Nederlandse vertaling van Balans: Cruciale Keuzes), de aanleiding voor alle opwinding. Het boek is een soepel geschreven verslag van haar werk als minister van Buitenlandse Zaken. Het beschrijft de avonturen van een nuchtere, hardwerkende vrouw, die goede dingen doet, maar geen grootse. We zien hier Hillary de politicus, die anders is dan Hillary de beroemdheid, die de buitenwereld nu van haar maakt.

De eerste is minder spectaculair dan de tweede. Diane Sawyer, die voor ABC-televisie een lang interview met haar had, kwam niet door het pantser heen. Alles is gecontroleerd aan Clinton, haar lach, haar antwoorden, haar grappen. Over de dood van een van haar ambassadeurs in de Libische stad Benghazi: ik ben verantwoordelijk maar ik kon er niks aan doen. Over Monica Lewinksy, de stagiaire die een verhouding had met haar man Bill: daar zeg ik niks over, dat is verleden tijd.

Na afloop bleef je achter met de vraag: we kennen Hillary de politicus en Hillary de beroemdheid, maar wie is Hillary echt? Die vraag kan belangrijk worden. In haar boek noemt Clinton haar steun voor de Irak-oorlog achteraf gezien 'fout'. Twee linkse tv-journalisten botsten hierover. De een noemde de bekentenis indrukwekkend, de ander glimlachte meewarig: kom op, het is puur politiek. Dit puntje moest uit de weg voor het grote spel begint.

Inmiddels gaat een deel van de discussie of een presidentschap van haar onvermijdelijk is. Time denkt van niet. Niks is onvermijdelijk in de Amerikaanse politiek. En: 'Als Hillary Clinton hoopt te slagen, moet zij de sluier laten vallen - spontaan, bijvoorbeeld op een belangrijk moment, tijdens een debat - in het vertrouwen dat het publiek haar accepteert zoals ze echt is.'

undefined

Meer over