High Life

MENNO POT

Pop

*** sterren

Eno & Hyde

Warp

Toen de Engelse elektronicalegenden Brian Eno en Karl Hyde (Underworld) twee maanden geleden hun gezamenlijke popliedjesplaat Someday World uitbrachten, zeiden ze in interviews al dat er wel eens snel een tweede plaat zou kunnen volgen.

De popsongs met veel gezamenlijke zang op Someday World beschouwden ze als een 'ongelukje'. Ze waren eigenlijk bezig met andere, meer experimentele muziek waarvoor Eno de aanduiding 'Reikuti' had verzonnen: het minimalisme van Steve Reich, de ritmiek van Fela Kuti.

Die tweede plaat, het heel aardige High Life, is er nu en hij bevat inderdaad zes lange lappen 'Reikuti'. Eno was, meer dan op Someday World, de sturende creatieve kracht, Hyde was vooral gitarist. Ze namen de hele boel al jammend in vijf dagen op.

Het album kent veel meer memorabele momenten dan het weinig bijzondere Someday World, zoals het lange Lilac, dat negen minuten blijft tollen rond één eenvoudig melodieus ideetje, maar dankzij de rinkelende, funky jubelgitaren toch heel vrolijk stemt.

Als aan dit album wat langer was gewerkt, hadden de stukken vrijwel zeker strakker in hun vel gezeten en wie weet iets meer de vorm van songs aangenomen. Nu zijn het ruwe schetsen, maar dat is hier eerder een kracht dan een zwakte. In veel opzichten is dít waar je op hoopte toen het nieuws naar buiten kwam dat Eno en Hyde gingen samenwerken.

undefined

Meer over