Hier ben je veilig als de wereld vergaat

Op 21 december 2012 is het einde der tijden, aldus een profetie. Bugarach is dan een veilige haven dankzij 'het ruimteschip' dat de toverberg nabij herbergt. Niet iedereen is blij met de aandacht die het Franse dorp hierdoor krijgt.

ARIEJAN KORTEWEG

'Boven op de berg had ik hetzelfde gevoel als op de hoge toppen van de Himalaja', zegt een Franse rechter die de halve wereld heeft afgereisd. 'Nee, geen zuurstofgebrek. Wel een soort helderheid, alsof je gedachten extra vaart krijgen. Je problemen vallen op hun plek, je ziet oplossingen waar je ze eerst niet zag.'

Ter controle vroeg hij ook zijn Italiaanse vrouw de berg te beklimmen. Zij vertelt over merkwaardige sensaties, zoals tintelingen in de vingers en een licht gevoel in het hoofd.

In de tuin van Le Presbytère in Bugarach, een dorpje met nog geen tweehonderd inwoners aan de noordkant van de Pyreneeën, luisteren we vol ontzag naar deze ervaringsdeskundigen. Zij zijn er geweest, op de Pic de Bugarach, de 1.231 meter hoge toverberg van de Corbières. Zij hebben de wondere krachten van die gekantelde rots, die met zijn kale piek het dal beheerst, aan den lijve ondervonden.

Rommie en Sander, het jonge Nederlandse koppel dat sinds vier jaar deze chambre d'hôtes drijft, ziet met leedwezen hoe de cliëntèle verandert. De wandelaars en fietsers krijgen geleidelijk gezelschap van een ander soort gelukzoekers: mensen die magische krachten toekennen aan de berg. Gingen de gesprekken van de gasten aan hun eettafel eerst over blarenpleisters en thermisch schoeisel, nu kunnen zomaar ook de vervolging van druïden en de heilige graal van Rennes-le-Chateau ter tafel komen.

Niet alleen bij hen is de verandering merkbaar; de toestroom van vrijzwevende geesten doet het hele dorpje van kleur verschieten. De meeste dorpelingen moeten er niets van weten. 'Wat mij betreft blijft Bugarach zoals het was', zeggen de oudjes, en doen dan snel de deur dicht.

Een jaar of acht geleden dook op internet het gerucht op dat een groot deel van de wereld op 21 december 2012 zal vergaan. Op de Pic de Bugarach ben je dan veilig; vermoedelijk zal uit het binnenste van de berg een groot ruimteschip opstijgen dat alle overlevenden meeneemt. Een enkeling hoort de motoren al grommen.

Die profetie legde de kiem voor een bescheiden esoterische industrie. In de vallei worden vijfdaagse yogacursussen aangeboden, kan men de kristallen didgeridoo leren bespelen en baden in water met gunstige energiestromen. Aan het einde van het dorp werd onlangs Le Relais de Bugarach geopend, waar naast sandwiches en honing ook boeken over getallensymboliek, energiepunten en de magische krachten van de katharen liggen.

Nieuwe inzichten

Daar is ook L'appel du Bugarach (De lokroep van Bugarach) van Genny Rivière te koop. Rivière - de foto op de achterflap toont een gebronsde blondine - vertelt in dat boek over een zoektocht naar haarzelf. Die tocht brengt haar in alle uithoeken van de aarde: Kilimanjaro, Andes, Mont Blanc. En overal doet ze nieuwe inzichten op, bij de boeddhisten, de alchemisten, de oude Chinezen, de Maya's, de oude Egyptenaren en Grieken. Ze wordt berglezer te Bugarach, ziet Boeddha, monniken, een fallus en een moeder met kind in de flanken van de berg, ontmoet een bebaarde grijsaard en fotografeert energieflakkeringen op de lagere hellingen.

Haar boek, dat in 2008 verschijnt, wakkert de belangstelling voor Bugarach verder aan. Volgend jaar wil ze een studiecentrum voor Chinese geneeskunst openen in haar huis, dat pal tegenover de berg staat.

De impact van de berichten over het einde der tijden heeft haar wel kopschuw gemaakt. Dus nee, ze voelt er niets voor naar buiten te komen om wat langer over de magische werking van Bugarach te praten. 'Alles wat journalisten schrijven, is compleet fout', zegt ze door de telefoon. 'Het berust op een verkeerde interpretatie van de gegevens. Het einde der tijden en Bugarach moeten niet met elkaar in verband worden gebracht.' Gebeurt dat toch, en zeker met haar naam erbij, dan kan dat advocatenwerk opleveren. Wat er dan wel zo speciaal is aan de berg? 'Het enige wat ik u wil zeggen is dat de energievelden hier bijzonder zijn. Dat trekt mensen aan.'

Mensen zoals Jan van Aarsen. Ooit werkte hij op de distributie van de Volkskrant, maar dat is lang geleden. Al veertig jaar woont hij in Frankrijk, waar hij magnetiseur was. Zes jaar geleden verruilde hij de Limousin voor Bugarach. 'Ik kwam eerst in m'n eentje, met de caravan. Dat er hier sterke elektromagnetische velden zouden zijn, was me bekend. Ik voelde de harmonie. Na een paar dagen wist ik dat ik wilde blijven. Ik heb mijn vrouw gebeld en gezegd: pak je spullen maar, we gaan verhuizen.'

Van Aarsen, die er voor zijn 72 jaar opmerkelijk fit uitziet, woont sindsdien in een huis in het dal en beklimt geregeld de berg. Vaak is dat met groepen buitenlanders, die bijvoorbeeld op zoek zijn naar Maria Magdalena, die na het overlijden van Jezus haar toevlucht zocht in deze streek. Ook begeleidt hij wandelingen in het spoor van de katharen.

'Bij elke beklimming ervaar je dat je onderweg een soort poorten passeert', vertelt hij. 'Dat zijn muren van vertrouwen. Je weerstand verandert dan.' Hij kent ook de bomen onderweg die genezing kunnen brengen en vermoedt dat er in de lage bossen niet ver van de top elfen en feeën wonen.

Volgend jaar wordt de aarde getroffen door energetische veranderingen, weet Van Aarsen. 'Niet alleen de kalender van de Maya's brengt ons op dat spoor. Het is ook opmerkelijk dat Nostradamus niet verder heeft kunnen kijken dan 2012.'

Hij gelooft daarom dat het belangrijk is zelfvoorzienend te zijn. Een groepje gelijkgestemden woont op loopafstand van hem vandaan. 'Zo kun je helpen als de nood aan de man komt. Er worden tsunami's voorspeld waarvoor je alleen veilig bent als je boven de driehonderd meter woont', zegt Van Aarsen onaangedaan. Voor zijn geestesoog heeft hij ze al gezien. Soms blijft hij een paar dagen alleen op de top, zonder eten of drinken. Dan ziet hij hoe het dal in de diepte volstroomt met water. Zijn hoop: dat wezens van buitenaf hulp zullen bieden. Zoals ze dat nu al doen, door de radioactiviteit bij Fukushima weg te nemen.

Normalen

Bernard Cros, de gemeenteopzichter van Bugarach en kind van de streek, gruwt van dergelijke verhalen. Voor zichzelf heeft hij de bergzoekers in kaart gebracht: de mensen met psychologische problemen; de normale bezoekers zoals wandelaars en fietsers. En dan de mensen die profiteren van andermans verwarring door vreemde cursussen aan te bieden.

Die eerste groep kun je dan weer onderverdelen in de aanhangers van de energievelden en die van de buitenaardse wezens. Cros zegt het met een grijns. Maar intussen maakt hij zich wel zorgen. De huizen- en grondprijzen zijn in een paar jaar met 50 procent gestegen, wat voor de boeren ongunstig is. En wat als er straks, op 21 december 2012, vele duizenden naar Bugarach trekken om een veilig heenkomen te zoeken, of gewoon om te zien wat er gebeurt?

'Daar is de streek helemaal niet op berekend', zegt Cros. De prefectuur heeft plannen klaarliggen om dan het leger in te zetten, weet hij. De toegangswegen zullen worden afgezet. 'Gelukkig zijn de normalen in de meerderheid. En we zijn sterker in het hoofd.'

Zelf is hij niet ontvankelijk voor de stralingen. Een Zwitserse weduwnaar die elke zomer naar de berg komt om met zijn overleden vrouw te praten, heeft hem uitgelegd hoe dat komt. Jij bent hier geboren, zei de Zwitser. Je bent dus al verzadigd: die energie zit in je en er kan niets meer bij. 'Hij noemt me de hoeder van de tempel van Bugarach.'

Zijn vrouw, Gisèle, die de gemeentelijke herberg beheert en oorspronkelijk uit de Elzas komt, is minder nuchter. 'Leg me dan eens uit waarom alle alarmlichten van mijn auto gaan branden, steeds in dezelfde bocht van de weg naar de Pic', houdt ze haar man voor. 'En weet je nog, we kwamen een keer laat terug van een verjaardag in Limoux. Jij was in slaap gevallen: toen heb ik een wonderlijk fel licht gezien dat naar de maan leek te gaan.'

Oh-ma-ohmida

Aan de voet van de berg, niet ver van de geïmproviseerde parkeerplaats, speelt de volgende dag iemand dwarsfluit onder een boom. De klim is steil, daar was al voor gewaarschuwd. Hoge bomen maken plaats voor struikgewas, de gele tekens die de weg moeten wijzen zijn niet altijd te vinden. Een echtpaar dat op een steen zit bij te komen, informeert of het nog ver is. 'We zijn nieuwsgierig naar de energie die een gebied afgeeft', vertelt de vrouw. 'Maar we horen echt niet bij een sekte of zo.' Een Franse familie met honden zegt lacherig alvast voor volgend jaar een plaatsje op de top te willen reserveren.

Net onder de top is een vlak stuk waar gras groeit. Vlindertjes dartelen, hagedisjes schieten weg - Heidi kan elk moment het beeld binnenrennen. Vier jonge mensen zitten in een kring te mediteren. Ze leggen hun handen op hun knieën en zingen met ijle stemmen: oh-ma-ohmida-me-hida-oh-homa.

Daar is de top: rotsig en kaal, geen kruis te bekennen. Het dal in de diepte is ogenschijnlijk kalm en leeg. Maar denk eens aan Maria Magdalena en haar gevolg, denk aan de katharen, aan de soldaten die uitrukten om de katharen te vermoorden, aan de arbeiders die terugkwamen uit Silezië, aan de pastoor die in Rennes-le-Chateau een schat opgroef. Denk ook eens aan Nostradamus, aan de oude grijze man en aan wezens van een andere planeet. Dan kan het in zo'n maagdelijke vallei nog aardig druk worden.

undefined

Meer over