HGC eindigt verrassend bij laatste vier

Vol ongeloof schudde Sonja Thomann het hoofd. Een wonderlijker slot van de hockeycompetitie was dan ook nauwelijks voorstelbaar geweest. Terwijl Amsterdam, vooraf getipt als finalist, de play-offs niet eens bereikte, bezette haar ploeg na de 3-1 winst op Pinoké verrassend de derde plaats....

Van onze verslaggeefster Tynke Landsmeer

'Dit is natuurlijk volslagen tegen de verhoudingen', haastte de coach van HGC zich te verontschuldigen. 'Als Amsterdam en Bloemendaal het niet zo vreselijk hadden laten afweten, dan hadden we ons tevreden moeten stellen met een plaats bij de beste zes.'

En dat was dan precies volgens de doelstelling geweest. Want Amsterdam had aan het begin van het seizoen maar liefst drie nieuwe internationals aangetrokken en kon een plaats in de finales eigenlijk niet meer ontgaan. Landskampioen Bloemendaal had - ondanks het vertrek van international Buma naar Amsterdam - ook nauwelijks aan kwaliteit ingeboet. Voor HGC restten, vooral zonder aanvoerder Stephan Veen en Tycho van Meer, daarom meer bescheiden doelen.

Maar terwijl de internationals van Amsterdam en Bloemendaal moeite hadden zich na de olympische titel voor de competitie te motiveren, creëerde Thomann een steeds hechtere formatie. 'Je zou bijna denken dat het een voordeel is dat ik zo weinig internationals in de ploeg heb. Maar dat is natuurlijk onzin', aldus de van oorsprong Duitse coach.

De Amsterdammers zochten de schuld van de stagnerende prestaties vooral bij de onervaren coach Ton Wisse. Volgens international Eikelboom zat er onder zijn leiding geen lijn in het spel, was het met de conditie van de spelers gebrekkig gesteld en werd er slecht getraind. En dus moest Wisse na bijna twee seizoenen het veld ruimen. 'Een team als dit heeft een meer ervaren coach nodig', constateerde Eikelboom.

De eveneens onervaren Thomann, twee jaar geleden van assistent tot hoofdcoach opgewerkt, mocht bij HGC wel aanblijven. Respect is volgens haar het toverwoord. 'De internationals moeten zich schikken naar het belang avn het team. De ellende begint als zij de individuele prestatie belangrijker gaan vinden. Om dat te bewerkstelligen heb je vertrouwen van de spelers nodig. Dat krijg je vanzelf wanneer je kennis van zaken hebt en achter je visie blijft staan.'

Volgens Eikelboom gebeurde dat niet bij Amsterdam. 'De slechte prestaties hadden niks met gekonkel over geld van doen', zei hij gisteren boos. Daarmee refereerde hij aan uitlatingen van Wisse in NRC Handelsblad van zaterdag, waarin hij beweerde dat de introductie van een vergoedingssysteem tot scheve gezichten had geleid. 'Dat was wel het laatste waar het bij ons aan schortte, want dat was juist heel goed geregeld. Er wordt alleen maar gezeurd over randverschijnselen terwijl het bij de basis al niet goed was. Onze fout is dat we het veel te lang hebben laten doorsudderen.'

Ook de komst van de zeer gelouterde, maar inmiddels gepensioneerde, coach Joep Brenninkmeijer bracht daarin geen verandering. Er werd weliswaar harder getraind (onder de bezielende leiding van Piet Hein Schröder), maar resultaten bleven uit. In de laatste vijf wedstrijden won de ploeg slechts één keer. 'Zo slecht heb ik het als coach nog nooit gedaan', zei Brenninkmeijer.

Gisteren sloot hij zijn korte comeback als coach af met een 3-4 nederlaag tegen Oranje Zwart, dat daarmee winnaar van de competitie werd en in de halve finales tegen Klein Zwitserland (het team van bondscoach Joost Bellaart) zal aantreden. 'Heel verdiend', vond Brenninkmeijer, die als bestuurslid op zoek zal moeten naar een waardige vervanger.

Die zal in elk geval de opdracht meekrijgen om scherper te trainen, wat meer aan de conditie te werken en wat minder de oren naar de internationals te laten hangen, in de hoop dat er dan op het veld een hechter team te bewonderen zal zijn.

Tegen Oranje Zwart was de individuele klasse van de spelers evident, maar kwamen passes niet aan en verliep de communicatie moeizaam.

Het treffendst illustreerde nieuwkomer Jaap Derk Buma de malaise bij Amsterdam. Met een prachtige solo opende hij na tien minuten de score, maar na rust spraken zijn afhangende schouders boekdelen nadat opnieuw een voorzet door een niet-Amsterdamse stick was onderschept.

De voorsprong werd via treffers van Geeris, Elder, Brennan en De Wamme omgezet in een 4-1 achterstand en daarmee was de minieme kans op het bereiken van de play-offs volledig verdwenen. De ploeg kwam nog wel terug in de wedstrijd met treffers van Windt en Eikelboom, maar die laatste verspeelde in de laatste minuut de kans op de gelijkmaker.

Dat had overigens geen verschil meer gemaakt. Door de winst van HGC bij buurman Pinoké had Amsterdam toch geen kans meer op de nacompetitie. Thomann vond die ontwikkeling verbazingwekkend. Brenninkmeijer was realistischer. 'We hebben het gewoon niet goed gedaan. De beste vier ploegen staan in de halve finales.'

Meer over