Het zwaarste gevecht is de strijd tegen de kilo's

VAN ONZE VERSLAGGEVER MARK MISÉRUS

BOEDAPEST - Voordat de Europese kampioenschappen voor Birgit Ente en Jeroen Mooren donderdag konden beginnen, hadden ze hun eerste gevecht al geleverd. De weegschaal was de tegenstander waarmee de twee lichtste Nederlanders op voorhand moesten afrekenen.

Die toets doorstonden ze, zoals verwacht, glansrijk. Een ervaren judoka laat zich zelden verrassen door zijn gewicht. Daarvoor is het thema te onlosmakelijk verbonden met de sport die in veertien gewichtsklassen is opgedeeld, evenredig verdeeld over beide seksen. De lichtste vrouw weegt in Boedapest maximaal 48 kilo, de zwaarste man overschrijdt de 100 kilo ruimschoots.

Overal en altijd speelt de weegschaal een rol. Edith Bosch bleek bij een NK ooit 15 gram te zwaar. Toen ze zich van haar ondergoed had ontdaan, was er nog 10 gram te winnen. Dus trok ze alle kleding aan die ze kon vinden om te gaan hardlopen. Acht minuten later haalde ze precies de grens van 70 kilogram.

Nog steeds is de sauna een beproefd middel om de overtollige kilo's weg te werken. Lichtgewicht Ruben Houkes zou de laatste dag voor elk toernooi op een kiwi hebben geleefd. En het verhaal dat Birgit Ente als ontbijt niet meer dan anderhalve eetlepel kokosvet nam, klopt volgens haar trainer Benito Maij. 'Maar die tijd is gelukkig voorbij.'

Na de Olympische Spelen wist Ente vorig jaar wat ze moest doen. De overstap van de klasse onder de 48 naar die tot 52 kilo zou haar verlossen van een leven dat slechts in het teken leek te staan van afvallen. Voor dit EK hoefde ze de laatste dagen nog maar 1 kilo weg te werken. 'Dit is zoals het zou moeten zijn. Een stuk gezonder', zei ze. Haar verhaal deed denken aan dat van Deborah Gravenstijn. Die viel tijdens de Spelen van Sydney soms zittend in slaap bij de warming-up, zo veel energie kostte het om onder de 52 kilo te blijven. Door aan ijsblokjes te likken, leste ze de grootste dorst.

Zo extreem gaat het er in de Nederlandse ploeg niet meer aan toe. Mooren is met zijn 60 kilo de lichtste man van het stel. Maar hij durfde woensdag op het terras een cappuccino te bestellen en nam er nog een lunch achteraan.

Bij zijn judovereniging in Nijmegen schakelt trainer Gerrie Theunissen hem soms in als clubgenoten problemen hebben met afvallen. Hij kan zich geen judoka bedenken die gedisciplineerder met zijn gewicht bezig is. 'Een van zijn sterkste punten', noemde hij het.

Niet voor niets had Mooren woensdagavond de kraan van het bad opengedraaid. Drie kwartier later was hij precies op tijd op gewicht. Zonder een spoor van twijfel stapte hij in zijn onderbroek de weegschaal op.

Judoka's hoeven dit seizoen niet meer voor dag en dauw hun bed uit om de officiële weging tot een goed einde te brengen. Bij wijze van proef heeft de internationale bond het ritueel van de wedstrijddag verplaatst naar de avond ervoor.

Het leidde woensdag tot een drukte van belang in het Arena-hotel. Ente was naar eigen zeggen wel vijf of zes keer naar de toernooiweegschaal gelopen om zeker te weten dat ze licht genoeg zou zijn. Voor de zekerheid had ze, zoals altijd, de weegschaal van thuis mee.

In het Nederlandse kamp werd de nieuwe situatie een verbetering genoemd. Tegelijk school er ook een nadeel in, bedacht Mooren zich. 'Toen er nog 's ochtends werd gewogen, wist je in elk geval dat sommige tegenstanders niet veel waard waren in hun eerste partij.' Nu schepten de judoka's, die de toets van de weegschaal hadden doorstaan, in het hotel de borden nog eens vol.

De Europese federatie besloot weliswaar 's ochtends te blijven wegen, maar verbond geen conclusies aan die getallen. Gevolg: sommige judoka's waren op hun wedstrijddag soms wel vijf kilo zwaarder dan de avond tevoren. Zo beweerden althans de andere ploegen.

Tot vreemde uitslagen leidde de situatie niet. Dat het EK ook in haar nieuwe gewichtsklasse snel voorbij was voor Ente, was haar al eerder overkomen. En dat Mooren via de kwartfinale naar de herkansingen werd verwezen en ook daarin verloor, stelde hem teleur. Hun triomf op de weegschaal was voor beiden te vanzelfsprekend om er ook maar een woord aan te besteden.

undefined

Meer over