OP HET TWEEDE GEZICHTBORIS JOHNSON

Het ziekbed van Boris Johnson is electoraal kapitaal, en dat weet hij

Olaf Tempelman legt bekende buitenlanders op de sofa. Deze week: Boris Johnson, premier van Groot-Brittannië en herstellend coronapatiënt, kiest nooit voor de veilige optie.

null Beeld null

Met Boris Johnson ging deze rubriek ruim een jaar geleden van start – met Boris Johnson keert deze rubriek na weken van overvolle specials terug: er is sinds aflevering één nogal wat met Boris Johnson gebeurd. Destijds was de man die ze de Blonde Bom noemen het boegbeeld van de brexiteers en zat het Verenigd Koninkrijk nog in de Europese Unie. Sindsdien zaagde hij succesvol aan de poten van het premierschap van Theresa May, trad hij zelf aan in haar plaats, veroorzaakte hij een bijna-constitutionele crisis door het parlement met reces te sturen, ontfutselde hij Brussel een nieuwe Brexit-deal, won hij glansrijk vervroegde verkiezingen, verliet het Verenigd Koninkrijk de EU, verloofde hij zich voor de tiende of elfde keer, ditmaal met de 25 jaar jongere Carrie Symonds, belden zijn buren de politie vanwege een ‘angstaanjagende’ ruzie tussen de verloofden waarbij wijnglazen sneuvelden en belandde hij als eerste wereldleider met het coronavirus op de intensive care. Als er, nou ja, niets geks meer gebeurt, wordt hij deze zomer voor de vijfde of zesde keer vader – over de omvang zijn kinderschare bestaat net zomin zekerheid als over die van Dzjengis Khan.

Over Boris Johnson wordt verschillend gedacht, maar vrienden en vijanden zijn het erover eens dat zijn hang naar het grootse, meeslepende en spannende in overeenstemming is met zijn afkeer van het saaie, gematigde en veilige. Intimi uit zijn Eton- en Oxfordjaren vertelden dat de jonge Boris zich spiegelde aan grote, excentrieke persoonlijkheden uit de klassieke oudheid en een afkeer beleed van het christelijke Europa uit de 1.500 jaar erna, waarin mensen werd voorgehouden dat ze netjes en deugdzaam moesten zijn. Een speciale aversie reserveert Johnson net als zijn adviseur Dominic Cummings voor mannen zonder uitstraling à la oud-EU-president Herman Van Rompuy, voor fletse figuren in scholen en ambtenarenapparaten en rechtbanken die de mensheid tot mediocriteit veroordelen – met het argument dat zulke instituten verwórvenheden zijn en veel mensen graag normale levens leiden, moet je niet aankomen bij Britse kostschoolanarchisten.

Dat de huidige Britse premier in zijn journalistentijd in Brussel persconferenties van kleurloze eurocraten onderbrak met luidruchtig theater, en prikkelende fictie over Brussel fabriceerde in plaats van over de godvergeten saaie realiteit te berichten, laat zich prima begrijpen. Idem zijn keuze voor de Brexit: Remain was de veilige optie, Brexit de spannende. Idem zijn lak aan coronaprotocollen: veiligheidsmaatregelen zijn voor bange kleine luitjes, niet voor coryfeeën. Als Cato de Oudere, Lord Byron of Winston Churchill in coronatijden had geleefd, hadden ze écht niet netjes overal anderhalve meter afstand betracht. Zielsverwant Cummings kreeg de schrik voor corona wel te pakken: die verliet Downing Street 10 in paniek.

In de meeste landen versterkt de coronacrisis de populariteit van de zittende leiders. In polls valt die ‘coronabonus’ voor de premier van Groot Brittannië vooralsnog extra groot uit: hij overwon het virus hoogstpersoonlijk. Het kan niet anders of een politicus met de instincten van Boris Johnson weet dat zijn ontslag uit het ziekenhuis electoraal kapitaal is: het herstel dat hij beleeft, dat zal het Verenigd Koninkrijk óók beleven. Mocht de Britse economie door de combinatie van de coronacrisis en de Brexit tijdelijk op de intensive care belanden, dan hoeven mensen maar naar hun premier te kijken om te weten dat de toekomst glansrijk zal zijn. Voorwaarde is dat Johnson aan het virus geen langdurige gezondheidsproblemen overhoudt. Dan zullen Britten zeggen: onze economie is er net zo aan toe als onze premier.

Meer Op het Tweede Gezicht

In de eerste aflevering van Op het Tweede Gezicht werd ingegaan op het pestersverleden van Boris Johnson. Bij deze politicus lijkt die neiging tot sarren en provoceren bovenal voort te komen uit verveling. Good fun met old boys helpt daartegen, en de Brexit natuurlijk ook.

Dominic Cummings, Johnsons belangrijkste adviseur, de man die voor de Brexitcampagne de slogan ‘Take back control’ bedacht, lag ook al op de sofa. Hij wordt getypeerd als ‘upper middle class-anarchist’,  ‘Oxford-geschoolde Sex Pistol’,  ‘hogepriester van de chaos’ en, misschien wel zijn mooiste bijnaam, ‘Boris Johnsons eigen Raspoetin’.

Meer over