bellen metgijs beukers

‘Het video-optreden van Australië kwam niet goed uit de verf, maar dat kan ook aan hun matige liedje liggen’

Tijdens de eerste halve finale van het Eurovisiesongfestival kwamen dinsdagavond zestien van de 39 deelnemende landen in actie. Woensdag testte een bandlid van de IJslandse delegatie positief. We bellen met mediaredacteur Gijs Beukers, die voor de Volkskrant de optredens in het Rotterdamse Ahoy bijwoonde.

De Australische songfestivalinzending Montaigne, die niet naar Rotterdam kon afreizen vanwege de coronarestricties in eigen land, werd dinsdag uitgeschakeld. Beeld EPA
De Australische songfestivalinzending Montaigne, die niet naar Rotterdam kon afreizen vanwege de coronarestricties in eigen land, werd dinsdag uitgeschakeld.Beeld EPA

Het afgelopen jaar heb je de organisatie achter de schermen gevolgd. Is het Rotterdam gelukt om een waardig festival op poten te zetten?

‘Volgens mij was het zeker geslaagd, ja. Er is niks misgegaan. Ik vond het een indrukwekkende show, met veel vuur, lasers en lichten. Je had toch een gevoel van ontlading, omdat het alweer zo lang geleden was dat er überhaupt zo’n soort show was. Dat zeiden ook de bezoekers die ik na de halve finale sprak. Door het luidruchtige gejuich en gejoel van hen, had je het idee dat Ahoy vol zat, ook al was dat niet zo.

‘Door corona gaat er veel anders. Om Ahoy binnen te komen moet ik me iedere 48 uur laten testen. Australië kon vanwege de reisbeperkingen helemaal niet naar Rotterdam afreizen. En als een delegatie positief test, moet iedereen binnen dat team in quarantaine. Een paar maanden geleden hebben alle landen daarom een ‘backup-video’ opgenomen.

‘Er zijn al twee positieve testen bij delegaties geweest, bij IJsland en Polen. Die konden niet meedoen aan de openingsceremonie. Bij IJsland was die positieve test op zondag. Toen leek het mij dat zij hun optreden op donderdag zouden missen. Maar omdat de artiesten niet in nauw contact zijn geweest met degene die binnen hun delegatie positief was getest, mogen ze, na een negatieve test, toch deelnemen.’

Dat klinkt als een behoorlijke coronabubbel. Leeft het ook in de rest van de stad?

‘In de stad zie je veel aankleding. Over de Erasmusbrug, in de Witte de Withstraat en langs metrolijnen hangen doeken en banners met titels van Songfestival-nummers, zoals Ding-a-Dong. Maar in de stad zijn verder niet veel bezoekers, zeker geen buitenlandse. Naast de Markthal zou een Eurovision Village komen, dat is nu online. Dat is wel knap gedaan: je kunt digitaal de Kubuswoningen bezoeken en naar live-optredens kijken. Maar dat is natuurlijk wel minder dan de echte ervaring.

‘Richting Ahoy ontstaat er meer een Songfestival-sfeertje. Bij het metrostation Zuidplein hangt een enorme muurschildering van de Nederlandse kandidaat Jeangu Macrooy. Als het stoplicht richting Ahoy op groen staat, begint een mannetje te dansen en klinkt Waterloo van Abba. En bij Ahoy zitten ’s middags bezoekers een glaasje wijn te drinken. Het is heel gemoedelijk.’

Bij de show mochten 3.500 bezoekers aanwezig zijn, ongeveer eenderde van de capaciteit van Ahoy. Maar jij moest de optredens vanuit het perscentrum volgen?

‘Dat is volgens mij altijd zo. Normaal gesproken zijn er 1.500 journalisten bij het Eurovisiesongfestival. Als die allemaal in de zaal zitten, neemt dat te veel plek in. Dit jaar zijn er vanwege corona maar 500 journalisten geaccrediteerd. Die zitten in het perscentrum naar een groot scherm te kijken.

‘Het publiek bij de halve finale van gisteren bestond uit Nederlanders en een paar Belgen. Meestal hebben alle supporters uit de verschillende landen grote vlaggen bij zich. Dit keer zag ik wel een paar supporters met een vlag van Roemenië. Ik wilde ze vragen hoe ze hier verzeild zijn geraakt, maar toen bleken het gewoon Nederlanders te zijn, die Roemenië ondersteunden omdat ze achter de boodschap van dat lied stonden.

‘In de persruimte zijn wel journalisten uit allerlei landen. Dat zorgt voor een gezellige sfeer: als Rusland bijvoorbeeld aan de beurt is, beginnen de Russische journalisten hartstochtelijk te dansen. Er wordt enorm gejuicht als een land doorgaat.’

Australië, de enige niet-Europese deelnemer, kon dus vanwege reisbeperkingen niet naar Rotterdam afreizen. Kwam hun video-optreden over?

‘Niet echt, had ik het idee. In Ahoy heb je 24 camera’s en ruim 1.700 lampen. Die had Australië niet. Daardoor kwam hun optreden niet helemaal uit de verf. Maar dat zou ook met het matige liedje te maken kunnen hebben.’

De Nederlandse ‘twaalf punten’ gaan meestal naar België. Hoe kwam ons buurland voor de dag?

‘Ik was wel blij met België. Veel liedjes leken enigszins op elkaar: moderne popnummers met veel enorme uithalen. Ik vond dat België echt iets anders had: een stuk trager.’

En staken er wat jou betreft nog andere optredens bovenuit?

‘Malta wordt gezien als een van de favorieten. Die deden het ook goed en gingen door naar de finale. Wat opviel: de bookmakers hadden de uitslag goed voorspeld. Van de tien die zij door naar de finale zagen gaan, is alleen Kroatië gestrand. De enige verrassing was Israël. Dat laat wel zien dat er weinig onverwachte dingen zijn gebeurd gisteravond.

‘Frankrijk, Duitsland, Italië, Spanje en het Verenigd Koninkrijk staan al in de finale. De ‘Big Five’ worden zij genoemd. Die betalen meer aan de European Broadcasting Union, de organisator van het songfestival. Ook Nederland staat als organiserend land direct in de finale. Overigens is dat niet altijd een voordeel: je hebt dan maar een keer de mogelijkheid om jezelf te presenteren.’

Hoe kweten de vier presentatoren – Chantal Janzen, Jan Smit, Nikkie de Jager en Edsilia Rombley – zich van hun taak?

‘De presentatoren deden het volgens mij uitstekend, zeker over Nikkie de Jager en Chantal Janzen waren de bezoekers die ik sprak enthousiast. Ik hoorde wel geluiden dat het wat veel was. Een Belgische fanclub van het Songfestival zei dat het ook wel met twee presentatoren had gekund. Ze zeiden ook grappend dat het leek alsof Jan Smit al wat gedronken had, omdat hij zich een aantal keer versprak.

‘Het is wel allemaal tot in den treure gerepeteerd. In de middag zat ik naar een repetitie te kijken. Daar gaan zelfs de interviews met oud-deelnemers vrijwel exact hetzelfde. Er zit weinig spontaans bij, maar dat is met zo’n enorm evenement misschien ook niet zo gek.’

Wat gebeurt er verder nog op deze woensdag, de dag tussen de twee halve finales in?

‘Ik ga straks weer naar Ahoy toe. De pers kan bij drie repetities echt in de zaal zitten. Ik vind het ook wel leuk om alles een keer echt van binnen te zien. ’s Avonds is er weer een repetitie, allemaal voor de halve finale van morgen. Vrijdag beginnen dan de repetities voor de finale.’