Het stralende middelpunt

Door Peter BrusseMarianne Baretta was graag het stralende middelpunt; als echtgenote, moeder en vriendin. Het leven was tot de laatste dag een groot feest, met een enkele slechte dag ertussendoor....

Peter Brusse

Marianne Baretta, op 2 september op53-jarige leeftijd aan kanker overleden, zag het leven als een opwindend feest. Een feest dat zij wilde vieren met alles wat zij in zich had; intens, hartstochtelijk en genereus. Een enkele keer was ze ook om achter het behang te plakken. Ze had een grenzeloze fantasie, kon alles mooier en grote maken dan het in werkelijkheid was en genoot als zij als de ideale gastvrouw geprezen werd in het Stan Huygens Journaal van De Telegraaf. ‘Never a dull moment’, zei vriendin en actrice Nelly Frijda. Waar zij kwam was ze meteen het stralende, dwingende middelpunt, een talent dat zij tot kunst wist te verheffen; als moeder en echtgenote, vriendin en galeriehoudster, zeezeiler en lid van het Amsterdams Vrouwen Sigarengenootschap Salomé.

Marianne Baretta werd in Amsterdam geboren op de Zandhoek aan het IJ. Naast de sigarettenfabriek van de British American Tobacco Company, waar haar vader tabaksinkoper was. Zij hield van zwemmen en deed al op jonge leeftijd mee aan wedstrijden. Vooral het gedoe eromheen, de gezelligheid, vond zij het leukst. Andere pleziertjes wilde ze er niet voor opofferen. Het gezin verhuisde naar Brussel, maar Marianne kon er moeilijk aarden. Ze was lastig en wilde na haar eindexamen zo snel mogelijk terug naar Nederland. Ze ging op ‘kamers’, volgde de kweekschool, maar bleek daarvoor te ongedurig. Ze werd toen maar grondstewardess bij de KLM en verzorgde de vips. Op haar 24ste ontmoette zij in het bekende café Hoppe in Amsterdam de man met wie ze zou trouwen. Hij was een verwoed zeezeiler en Marianne trok met hem mee. Als ze zeeziek werd, wilde ze gaan zwemmen.

Rusteloos als ze was, nam ze een baan bij het bemiddelingsbureau Manpower en daarna bij een kleine Duitse chartermaatschappij, die opging in Eurowings. Zij werd stationmanager op Schiphol en loste alle problemen op, maar het echte bureauwerk stond haar tegen. Blauwe enveloppen en bankbrieven maakte ze nooit open.

Ze kreeg twee zonen, werd enthousiast leesmoeder, ging mee op schoolreisjes, en organiseerde klassenfeestjes. Er kwamen altijd vriendjes over de vloer, ze kookte grote maaltijden en vond overal de beste koopjes. Het was een sport om nooit het volle pond te betalen. Haar kasten puilden uit, maar er kon altijd een nieuwe outfit bij. Ze genoot van kleine dingen en kon razen als ze het beste niet kreeg. Ze was niet klein te krijgen, ging met de jongens op doevakanties, al bleek dat soms iets lastiger dan ze had gedacht. Doorgaans nam ze geen blad voor de mond, maar toen haar huwelijk op de klippen liep, was ze compleet van slag. Onder dat dikke pantser vol bravoure zat een klein bang meisje, zei een vriendin.

Zes jaar geleden ontmoette zij de fotograaf en kunsthandelaar Nico Koster, die haar introduceerde in de wereld van gevierde kunstenaars en prominente Nederlanders. Corneille maakte een portret van haar. Zij werd de flamboyante gastvrouw op vernissages en manifestaties als Sail 2005. Nico en haar ex werden vrienden. Ze was ijdel en soms jaloers, kon huilen en lachen en was nooit te beroerd om anderen te helpen. Tot aan haar laatste dagen nipte zij dapper, broos en bezorgd om wie ze achterliet, aan de champagne, zong en rookte haar sigaartje. Ze zei: ‘Het leven blijft een feest.’

Meer over