Het Songfestival is ons eigen EK voetbal

‘Ik kan hier in mijn blote kont lopen en geen man kijkt naar mij’, merkte deze week een Nederlandse journaliste op....

Peter de Waard

‘60 procent van de mensen die naar het Eurovisie Songfestival kijken is gay’, zei Mart Visser, degene die de jurk voor de Nederlandse deelneemster Hind ontwierp. De kleding moet met name bij hen in de smaak vallen.

De ontwerper overdreef daarmee weliswaar over het aandeel van de homoseksuelen onder de televisiekijkers, maar zeker niet onder dat van de zogenoemde journalisten in Belgrado. Daarvan is zeker 80 procent gay. ‘Een paar jaar geleden was het misschien fifty-fifty. Nu zijn het alleen maar gays’, zegt de Noorse journalist Thomas Heinone.

Het Eurovisie Songfestival is het favoriete programma van de homoscene, niet alleen in Nederland maar in heel Europa. ‘Het is voor ons wat het EK voetbal is voor de hetero’s’, aldus Marc Putman, programmaleider van Out TV, het enige homokanaal in Nederland.

Het is geen wonder dat Out TV, dat voornamelijk aangekochte buitenlandse series en films uitzendt, in de week van het Songfestival ineens alle registers opentrekt met eigen producties.

In Belgrado loopt naast Putman ook nog een eigen verslaggeefster met camera rond. Zij wil niet de Nederlandse zangeres Hind wil interviewen, maar haar twee dansers van wie er volgens haar zeker een homoseksueel is.

‘Het songfestival biedt glitter en glamour, schitterende kleding en roddels. Alles wat gays mooi vinden’, zegt Putman.

Binnen de European Broadcasting Union (EBU) is niet iedereen er gelukkig mee dat het jaarlijkse evenement een soort Gay Pride is geworden, een reünie van mannelijke homoseksuelen. Maar veel is er niet tegen te doen, hoewel de homoseksuelen wel te kennen is gegeven in de parken van Belgrado niet openlijk hand in hand te lopen of elkaar te zoenen.

Tijdens de party’s gaan daarentegen alle remmen los. Het gratis drinken en eten stimuleren de herenliefde. Hanone: ‘Ik wilde tijdens de welkomstparty even naar het herentoilet gaan, maar ze zaten allemaal op slot. Ik heb op de deur gebonkt, want ik vind het ook onbeleefd tegenover de gastheren.’

De meeste homoseksuelen zijn geen serieuze journalisten. Ze hebben de accreditaties verworven via medewerking aan lokale blaadjes of de oprichting van eigen websites, magazines of radiostations (nergens zijn er zoveel journalisten van Radio International).

Alleen uit Nederland zijn al meer dan vijftig journalisten geaccrediteerd: van Radio Soest en Katwijk RTV tot Songfestival weblog. Dat hun stukken of stemmen vaak nooit de krant of de ether halen, zal hun een zorg zijn.

Peter de Waard

Meer over