Het resultaat staat altijd voorop

Hoe het is om altijd maar te winnen met werkvoetbal? Geweldig, vinden de fans die uitzinnig staan te juichen op de Kurfürstendamm....

De wereld kijkt weer kritisch naar de Duitse voetballers, die hun matige technische kwaliteiten compenseren met discipline en uithoudingsvermogen. Al drie wedstrijden wint Duitsland met 1-0. Als de halve finale op het grote scherm in een Berlijns café is afgelopen geeft een toeschouwer toe: 'We halen een maximaal resultaat met minimale middelen.'

'Duitsland speelt slecht en wint met de Duitse deugden. We zijn het niet anders gewend', zegt een glimlachende jongeman met ironie. 'Ik zou veel enthousiaster zijn als ze eens creatief zouden spelen', klaagt een ander.

Ook in Duitsland zelf wordt de Mannschaft maar matig gewaardeerd. Na de ternauwernood gewonnen kwartfinale tegen de betere Amerikanen was de kritiek ongenadig. Stercommentator Günther Netzer schudde het hoofd over het 'angstige' optreden van de Duitsers. Franz Beckenbauer, WK-winnaar als speler in 1974 en als trainer in 1990, zei dat hij zich als coach 'beledigd' zou hebben gevoeld. Het Duitse team kon met uitzondering van keeper Oliver Kahn in een zak worden gestopt en geslagen, 'dan tref je altijd de juisten'.

De pers had van tevoren geen stuiver voor de Duitse kansen gegeven. Na de kwartfinale stelden commentatoren cynisch dat Duitsland bij dit WK met zijn fantasieloze conditievoetbal 'precies op zijn plaats is'.

De andere teams hebben 'met succes het Duitse spelconcept overgenomen: negentig minuten ge-ren en voorin helpt de lieve God'. Ironische grappen werden gemaakt over 'de wereldmachten van de voetbalsport, Saudi-Arabie, Ierland, Kameroen, Paraguay en de VS, die met verfrissend aanvalsspel naar huis werden gestuurd'.

De spelers voelden zich geschoffeerd. 'We putten hier gewoon onze kracht uit', zei Michael Ballack. 'Het is typisch Duits dat we ons voor het bereiken van de halve finale bijna moeten verontschuldigen.' En zoals dat gaat: nadat dezelfde Ballack Duitsland een dag later in de finale had geschoten, verstomde de kritiek.

'Wie had dat gedacht', schrijven de eerst zo negatieve kranten, en loven de 'concentratie' en 'organisatie' van het elftal. 'Je hoeft je als Duitser niet te schamen voor het bereiken van deze finale', vindt de Berliner Zeitung. Zelfs Beckenbauer en Netzer jubelen. Dat komt deels doordat de Duitsers tegen Zuid-Korea hun beste wedstrijd tot nu toe speelden. Maar belangrijker is de aloude regel: wie succesvol is, heeft gelijk.

'Typisch Duits' was een scheldwoord. Sinds gisteren is Typisch Duits een onderscheiding', schrijft Bild. 'Wij winnen omdat we vlijtig zijn, omdat we niet aan het ''mooie spel'' geloven, maar aan het succes van hersens, hardheid en de wil te winnen.' En Die Welt: 'We zijn zoals we zijn en dat is niet zo slecht als we vaak denken.'

De feestvierenden op straat zeggen hetzelfde: 'Wij zijn toch maar mooi zo ver gekomen. Zes wedstrijden en maar één doelpunt tegen! Wat heb je eraan mooi voetbal te spelen en vroegtijdig naar huis te moeten?'

Iedere Duitser kan dergelijke rechtvaardigingen voor het effectieve voetbal van het nationale elftal moeiteloos oplepelen. Zoals iedere Nederlander kan uitleggen dat Oranje eigenlijk het beste en het creatiefste voetbal ter wereld speelt, maar helaas niet zo goed is in penalty-schieten.

Wie heeft gelijk? Bij het WK gaat het om de liefde voor het eigen land. Hoe dichter het elftal bij de glorie komt, des te groter is de bereidheid de gebreken voor lief te nemen.

In Duitsland nadert de WK-koorts zijn hoogtepunt. De mensen verheugen zich op een droomfinale: voor het eerst treffen de viervoudige en de drievoudige wereldkampioenen elkaar op het eindtoernooi. 'Deutschland wird Weltmeister!', schreeuwen de jongens en meisjes met de zwart-rood-gouden vegen op hun wangen. Het zal ze een zorg zijn met wat voor voetbal dat gebeurt.

Meer over