Het haasje

Deze rubriek belicht wekelijks alledaagse dingen met een kunstblik. Vandaag: vlucht gemist...

Robert van Gijssel

Er moet een helder lijndiagram te maken zijn van het missen van diverse soorten openbaar vervoer (x­as) en de daarbij vrijkomende menselijke emotie, genoteerd als stresspunten (y-as). In stijgende lijn: metro gemist – moedeloos wegwerpgebaar (50), tram of bus gemist – vloek plus incidentele vuistslag tegen wegrijdend object (150), trein gemist – verwarring (vruchteloos met rijdend object meerennen) gevolgd door medium razernij (450), vliegtuig gemist – totale paniek (1.000).

Op YouTube staat een verontrustend filmpje, bekend als Woman Going Insane After Missing Her Flight, waarin te zien is hoe een Chinese vrouw op de grond voor de gesloten balie ligt te kronkelen, het schuim op de lippen, iets in het Kantonees brullend dat wel moet betekenen: ‘Laat mij erin!’ De grondstewards van Cathay Pacific hebben het er druk mee.

Een vliegtuig missen doet iets met de mens. Het hele proces is dan ook een effectief opgebouwde frenzy in het hoofd: van lichte angst naar psychose. Zoals de omgekeerde achtervolging in het bos door de man met de kettingzaag. Of zoals A Nightmare on Elm Street, met de formuleplot waarin alle filmische elementen in blauwdrukscenario zijn vastgelegd.

Het vliegtuig missen schijnt een van de meest voorkomende terugkerende angstzweetdromen te zijn, en je kunt je er wat bij voorstellen. De hoofdrol (jij) achtervolgt in paniek het steeds verder weg rakende vliegtuig (Freddy Krueger). De spanning wordt opgevoerd in een standaard repertoire: beveiliger ziet smeulende furie door blieppoortje komen en gaat er eens de tijd voor nemen: armen spreiden alstublieft. Knoop in veter bij bomschoencontrole (kettingzaag wordt met schenkkannetje benzine bijgevuld). Koffer klapt open bij het naar de gate rennen (tak, in het gezicht). Intercomstem zegt: ‘You are delaying the flight, your luggage will be offloaded’, en zoals de blote blonde vrouw haar enkel zwikt in het bos, breekt uiteraard het wieltje van de rolkoffer: man met zaag komt dichterbij, vliegtuig raakt uit zicht.

De vliegtuigmissende mens is duidelijk het haasje, maar vooral slachtoffer van zichzelf. Want wat is nu eigenlijk het probleem? Twee uur langer op een vliegveld, 50 euro bijbetalen, in een gunstig geval. Hij wíl ook wel relaxed denken: pak ik toch de volgende kist, maar het lukt niet, het achtervolgingsscript ligt klaar bij de ingang van de vertrekhal en de vliegtuigmisser stapt willoos in zijn eigen slasherfilm. Aldus wordt de reiziger van burgerman met koffertje een wild dier, dat oude vrouwtjes omver slaat, rolstoelen omduwt, beveiligingspersoneel in de strot bijt en uiteindelijk bloed spuugt bij gate D106.

Horror, maar voor niet-betrokkenen vooral lekkere slapstick. Zoals ik die vrouw tegen haar kind hoorde zeggen toen ik zelf met losse veters, wapperende sjaal en open koffer voorbij kwam rennen op een Londens vliegveld: ‘Look, what a funny man.’

Meer over