Column

Het geschetste beeld en de werkelijkheid over De Parade

Televisie heeft De Parade ontdekt. En dat is niet alléén maar goed nieuws.

Jean-Pierre Geelen
Dieuwertje Blok op de Parade voor Podium on tour (NTR). Beeld Videostill
Dieuwertje Blok op de Parade voor Podium on tour (NTR).Beeld Videostill

Om de laatste dag van een welverdiende werkvakantie te vieren, bevond ik mij afgelopen vrijdagavond op het theaterfestival De Parade, dat zijn tenten had opgeslagen in Den Haag. Dat trof: zondagavond deed Dieuwertje Blok in Podium on tour (NTR) een uur lang verslag van diezelfde Haagse Parade. Een zeldzame gelegenheid voor de beroepskijker om de televisiewerkelijkheid te toetsen aan de werkelijkheid.

Eerst de televisie.

Dieuwertje had er zin in. Op een vriendelijk, rustig parkterrein trok ze met Ernst Daniël Smid en zijn dochter Coosje naar de voorstelling van Loes Luca, die haar huiskamer had nagebouwd. Publiek kon er doorlopend komen kijken, naar wat dan ook. Toen Dieuwertje met haar gasten de tent betrad, was het gezelschap meteen onderdeel van de voorstelling.

Blok sprak met Cees en Eef Nieboer, gepensioneerde verpleegkundigen, die nu bij wijze van vakantie met hun campertje met het circus meetrokken als kassamedewerkers.

Regisseur Pieter Kramer blikte terug op de beginjaren, met Petit Populair, de pornoparodie waarmee Arjan Ederveen en Tosca Niterink in de jaren negentig succes boekten. Moeilijk, die teksten? Kramer: 'Je hoeft maar één jointje te roken en te brainstormen, en je bent er wel, hoor.'

Alex Klaasen en Henry van Loon zongen 'Neuken is voor meisjes', een van hun 'grootste wereldhits'. Klaasen: 'Zong u nou: een anus van karton?'

Verslaggeefster Petra Possel dook de festivalkeuken in en liet zich een biologische steak tartare serveren, een innovatie sinds de klassieke Parade-carpaccio van 1996.

De festivallisering vraagt om een 'horecastrateeg', die in Podium on tour het duurzame karakter van De Parade prees: de Spaanse wijn in plastic flessen scheelde gewicht in het transport. Flyeren mogen de artiesten niet: 'Afval bestaat niet op de Parade.'

De toon in Podium was gezellig en wervend, zoals nogal vanzelfsprekend op televisie zodra het over kunst of cultuur gaat. Dieuwertje Blok sloot vrolijk af in de zweefmolen. Je kreeg werkelijk zin er eens naartoe te gaan, en je bij een cultureel verantwoord roseetje ook te laten onderdompelen in de rookwalmen van een duurzaam geroosterd maiskolfje of een bioburger van de 'Haute friture'. En wat lichtverteerbare hapjes (muziek)theater.

Nu de werkelijkheid. Televisie toonde zondag iets dat op die zonnige vrijdag ver weg was: toegang tot de tent van Loes Luca. Dieuwertje stapte zo naar binnen, in werkelijkheid stonden er bij de doorlopende voorstelling rijen wachtenden bij bordjes die het jeugdtrauma van de Droomvlucht in de Efteling opriepen: 'Als u hier staat, is de wachttijd nog 30 minuten.'

Bij het verlaten van het terrein stonden nog zo'n tachtig wachtenden bij de centrale kassa, om voor 7,50 euro toegang te krijgen tot het terrein, waar op dat moment verreweg de meeste aanstaande voorstellingen al waren uitverkocht.

De Parade bestaat 25 jaar. Van harte. Van klein festivalletje met zeven tenten uitgegroeid tot een rondreizend spektakel over vier steden.

Veel artiesten mochten vlak vóór de zomer een korte pitch komen doen in DWDD. Nu was er een uur verslag op tv. Waarmee zich het Oerolsyndroom lijkt te voltrekken, leidend tot de wet van de festivalcultuur: zodra televisie er de camera op richt, wordt het tijd eens uit te kijken naar een leuk, klein festivalletje.

Meer over