Het feest voor Eendracht Aalst lijkt voorbij

Iendracht veroit, 't es de ploeg die naa moe winnen/ Iendracht veroit, sjot de baalekes mor binnen. Iendracht veroit, roepen weir wel mè miljoenen/ Iendracht veroit, werd de ploeg der kampioenen....

De werkelijkheid volgt niet het scenario van het clublied van de Belgische voetbalvereniging Eendracht Aalst. Veel gescoord wordt er niet, en de miljoenen zijn hooguit enkele duizenden in het Pierre Cornelisstadion die hun helden al jaren zien tobben.

De actualiteit is nog veel somberder. De 'Ajuinen' dreigen als eerste club in de hoogste klasse hun licentie kwijt te raken. De voetbalbond ziet er streng op toe dat de verenigingen financieel gezond zijn. Dat is voor de meeste clubs al geen geringe opgave, maar van Aalst wordt nagenoeg het onmogelijke geëist.

Het bestuur besloot het faillissement aan te vragen. Spelers zitten al enige tijd zonder loon. Er is een schuld van drie miljoen euro en geen zicht op afbetaling. De curatoren beslissen vrijdag of de resterende zeven wedstrijden nog wel worden gespeeld.

Alom wordt wanbeleid als de oorzaak voor het verval aangewezen. Die analyse past fraai in een traditie: Eendracht Aalst, opgericht in 1919, haalde meer de krantenkoppen met schandalen in tal van varianten dan met sportieve prestaties. Zo schreef de club in 1961 geschiedenis met een totaal uit de hand gelopen thuiswedstrijd tegen Standard Luik. De Waalse scheidsrechter Blavier stuurde drie Aalst-spelers weg, toen de ploeg nog uit acht bestond. Drie collega's waren al met blessures uitgevallen. Blavier werd het doelwit van Vlaamse woede. Zes spelers werden geschorst, degradatie volgde.

De club jojode geregeld tussen de eerste en tweede klasse. In 1968 leek promotie zeker, totdat bleek dat een veldspeler was ingezet die op het formulier als reservedoelman was ingevuld. Dat kostte Aalst alsnog de titel. Zwart-wit is hardleers: nog dit seizoen schrapte de bond drie punten, toen achteraf werd ontdekt dat een invaller op de lijst van geschorsten stond.

Sommige affaires waren minder kolderiek. Voorzitters en managers kwamen in opspraak wegens oplichting. In 1997 waren er aanwijzingen voor omkoperij. Wegens gebrek aan bewijs werd de club vrijgesproken, maar de schorsing van een jeugdtrainer van Beveren, die mogelijk als tussenpersoon optrad, duidde erop dat er iets aan de hand was.

Ook nu is een affaire in de maak. Een deel van het bestuur berust in verwijzing naar de derde klasse, anderen azen op een fusie met FC Denderleeuw. Dan lonkt tenminste nog de tweede klasse.

Niet alles is mineur. Er speelden voetballers van naam: Gaston van der Elst en André De Nul in de jaren zestig, Juan Lozano eind jaren zeventig, Gilles De Bilde in 1994. In dat jaar haalde 'Iendracht' zelfs Europees voetbal onder trainer Jan Ceulemans en bereikte de tweede ronde, waarin AS Roma te sterk bleek.

Voetbalkenners roemen voorts de feestgewoonten: elke gelegenheid wordt aangegrepen om kurken te laten knallen; in carnavalsstad Aalst valt een reputatie te verdedigen. Maar dat voor de primeur van het licentieverlies flessen worden aangerukt, is hoogst twijfelachtig.

Meer over