Het eeuwige konkelen langs de tatami

Een fraaie traditie is het niet maar judocoach Cor van der Geest schijnt zich vooral in Den Bosch niet te kunnen beheersen....

Van onze verslaggever

Hans van Wissen

DEN BOSCH

Huizinga is inmiddels definitief overgestapt naar een 'zwaardere' categorie (min 86 kilo). Het besluit werd genomen na de wereldkampioenschappen van Japan waarin de vliegende vechter nogal onfortuinlijk in de coulissen verdween. Hij had zich nadien alsnog in zijn vorige klasse (min 78) voor de Olympische Spelen kunnen kandideren, maar voor de kwalificatietoernooien zou hij telkens zo veel gewicht moeten verliezen dat zijn conditie nóg meer dreigde te worden aangevreten.

Huizinga werd gisteren Nederlands kampioen in zijn nieuwe categorie en Van der Geest had daarop waarachtig geen commentaar. Des te meer vuur spuwde deze wandelende vulkaan uit Haarlem na de zege van zijn eigen zoon, Dennis van der Geest, in de klasse boven 95 kilo. Ook daar had zich een verschuiving voorgedaan binnen de selectie van JBN-mannencoach Wim Visser.

Voor het eerst kwam Dennis van der Geest uit in de categorie boven 95 kilo. Hij had zich sinds zijn zestiende jaar al gezien al een toekomstig zwaargewicht maar Wim Visser had hem de overstap voortdurend ontraden. Ter bescherming van zijn privé-protegé Danny Ebbers, zoals Dennis van der Geest veronderstelde. 'Visser zat me tijdens de centrale trainingen continu te sarren', zei hij gisteren. 'Ik was lui, ik deed te weinig, ik zou veel beter kunnen; het begon me echt te steken, die benadering, ik werd er soms gek van.'

Dennis van der Geest vond het een natuurlijke ontwikkeling dat hij uiteindelijk bij de zwaargewichten terecht kwam. Op zijn zestiende deed zich een groeispurt voor die leidde tot een gewichtstoename van achttien kilo. De weegschaal slaat thans uit naar 102 kilo en er moet wat hem betreft nog mininmaal 26 pond bijkomen. Door krachttraining bij voorkeur, door 'groeien in de breedte'.

Maar nog ver van het gewenste model verwijderd eigende Dennis van der Geest zich gisteren al de 'zwaarste' Nederlandse titel toe. Hij stond onder extra druk in de finale tegen Danny Ebbers: hij moest het ongelijk van Visser bewijzen. Het gevolg was een uiterst matig en mager duel waarin hij zelfs op achterstand raakte. Maar in allerlaatste instantie kreeg hij Ebbers toch nog omver.

De ontlading was begrijpelijk. De pas twintigjarige Dennis van der Geest rende rond alsof de Maaspoort in de Olympische ring van Atlanta lag. Hij had in een eerdere fase de onverstoorbare kolos Buiting (120 kilo) 'niks te vertellen' gegund en twee 130-ers toch maar gewoon op het verkeerde been gezet. En uiteindelijk die taaie Ebbers op het verkeerde been gezet. Dennis van der Geest vierde een drievoudige triomf. Hij wist zich verzekerd van (nieuwe) Olympische kwalificatiekansen, hij had bondscoach Visser een hak gezet en hij had bewezen de zwaargewicht te zijn die hij zichzelf al jaren had geweten. De ontlading 'kwam echt van binnen uit'.

De blikken van zijn vader Cor van der Geest ontsierden echter die bijzondere zege in de Maaspoort. Die blikken leken te komen uit de loop van een jachtgeweer. De oogopslag van Cor van der Geest richtte zich fanater dan ooit op Wim Visser. De vrouwencoach van de JBN versus de mannencoach. Visser zelf stond er stoïcijns bij. Zijn pupil Danny Ebbers, derde bij het EK, zal nu dezelfde route moeten afleggen als Dennis van der Geest. Olympische kwalificatie kan slechts verdiend worden met overtuigende prestaties tijdens open kampioenschappen en het EK volgend jaar.

Zelfs een schijnbaar eenvoudige wisseling van gewichtsklasse kan in het Nederlandse judo al tot geweldige emotionele erupties leiden. Dennis van der Geest trachtte vergeefs de indruk weg te werken dat er een conflict ligt tussen zijn vader en Visser. Hij verontschuldigde zich zelfs voor de emotionele uitbarstingen. Maar tegelijk beschuldigde hij bondscoach Visser ook zonder pardon van protectionisme. Hij denkt dat er achter zijn rug gekonkeld is.

Ook Alex Smeets vermoedde konkelen. Hij zei opheldering te wensen over het uitkomen van Mark Huizinga in de categorie tot 86 kilo. Huizinga had zich immers niet langs de gebruikelijke weg (de districtskampioenschappen) geplaatst voor het Nederlands kampioenschap. Was hier dus geen sprake van misplaatste bevoorrechting?

Smeets kon niet weten dat er duidelijke afspraken waren gemaakt tussen De Korte, coach van Huizinga, en bondstrainer Visser. Al voor de EK landenteams van twee weken geleden had De Korte de overstap van Huizinga kenbaar gemaakt. Maar het verzoek was of Huizinga nog eenmaal wilde aantreden in die -78-klasse waarin hij zo veel pech had gekend. Als hij Visser die gunst zou willen toestaan, dan zou Visser er op zijn beurt geen bezwaar tegen maken als hij bij de NK van Den Bosch in zijn nieuwe klasse zou uitkomen. Al bevatte die categorie nog drie andere Olympische kandidaten: Arens, Smeets en Poels.

Maar Huizinga mocht toetreden en Huizinga zegevierde. Smeets kende de achtergrond niet en zou op z'n minst recht van spreken hebben gehad met de beschuldiging van beroerde communicatie. Het nam niet weg dat Huizinga zich weer een begenadigd judoka toonde.

Twee weken geleden nog zat hem zo'n typische blessure dwars aan de top van het schouderblad. Het was tot afgelopen vrijdag zelfs de vraag of hij aan het NK kon deelnemen. De behandeling door Bas de Korte, zoon van zijn coach, bleek echter afdoende. En dat hij slechts drie specifieke trainingen kon volvoeren als voorbereiding op het tamelijk willekeurige evenement in Den Bosch, was uiteindelijk geen belemmering. Huizinga bewees, evenals Dennis van der Geest, dat snelheid en techniek in het judo nog steeds niet geheel hoeven wijken voor bruut geweld.

Meer over