Het echte nieuws komt uit Sealand en Seborga

Laatst klaagde een vriend dat de Volkskrant zo weinig aandacht schenkt aan landen als Griekenland en Zwitserland. Hoe kon het toch dat zijn krant nauwelijks berichtte over ‘de bakermat van de westerse beschaving’ en ‘het symbool van neutraliteit en bancaire discretie’?...

Iñaki Oñorbe Genovesi

Zijn chagrijn werd nog groter toen hij zijn ongenoegen uitte over de vele aandacht voor politieke twisten in duistere republieken als Kalmukkië en Transdnjestrië of de vlagperikelen in het groothertogdom Luxemburg. ‘Landjes van niks’, vatte hij zijn boosheid samen, nog nastomend over explosieve staatjes als Abchazië, Zuid-Ossetië en Nagorno-Karabach.

Was dit nou de zelfde vriend die geregeld pocht over de triomfen van Nederland in het buitenland? Die zijn chauvinisme ruim baan geeft als een vaderlandse sporter of politicus ergens ter wereld een succesje behaalt? En die zulke prestaties het liefst vergezeld laat gaan van de verschrikkelijke woorden ‘waarin een klein land groot kan zijn’?

Ik zei dus maar niet dat Griekenland slechts verveelt met stakingen, bakkeleiende politici en akkefietjes met de terreurgroep 17 November. En dat Zwitserland met zijn referenda en protesterende kazenmakers – alleen zij mogen Emmentaler maken – haast net zo saai is.

Liever blies ik de loftrompet over alle kleine landen in de wereld. Die brengen je pas echt in verleiding om ouderwets de atlas te pakken of internet af te struinen. En hoe klein ook, Andorra, Monaco,Koeweit, Bahrein, San Marino, Nauru, Palau, Tuvalu of Saint Kitts en Nevis hebben door de ‘één land, één stem’-regel net zoveel invloed als Duitsland of de VS in de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties.

Ook wees ik erop dat Liechtenstein met Hans Adam II wel het rijkste staatshoofd van Europa heeft (4 miljard dollar). Dat Vanuatu volgens de Happy Planet Index geldt als het gelukkigste land om in te leven. Dat de leider van ruim 1,1 miljard katholieken, paus Benedictus XVI, zijn geestelijke boodschappen wel verkondigt vanuit het piepkleine grondgebied van Vaticaanstad.

En dan zijn deze ministaten nog haast universeel erkend. Wat te denken van allerlei afscheidingsprojecten die internationaal niet zo serieus worden genomen, maar wel heerlijke verhalen opleveren?

Neem het prinsdom Seborga in Italië, dat in de 18de eeuw tevergeefs aan de prins van Savoye werd verkocht en later bij de vorming van de republiek Italië (1945) over het hoofd werd gezien. En dat dus echt onafhankelijk onder leiding van prins Giorgio I door het leven gaat.

Of Hutt River, waar graanboer Leonard George Casley genoeg kreeg van de graanquota van de Australische regering en dankzij een maas in de wet in 1970 zelfbestuur kon uitroepen. Als Prins Leonard I beschikt hij over een eigen leger (acht tanks, die in Engeland staan) en een politiekorps (een man in Zweden).

En dan is er nog het prinsdom Sealand, op een voormalig marineplatform. Waar ex-radiopiraat Paddy Roy Bates als prins Roy I sinds 1967 een invasie van de Britse kustwacht en een staatsgreep van Duitse en Nederlandse zakenmannen heeft verijdeld. Maar nu moet hij zijn land vanwege zijn hoge leeftijd (85) en een verwoestende brand tegen elk aannemelijk bod verkopen.

Tsja, wie zit er dan nog te wachten op verhalen over Griekenland en Zwitserland?

Iñaki Oñorbe Genovesi

Meer over