het echte Blijdorp Zoo

Nog twee weken, misschien drie, dan is de zomer voorgoed voorbij en behoort het Vroesenpark weer na ge noeg alleen aan Arie en aan de dik ke, muskusrat-achtige dieren die er hun holen hebben sinds ze uit de nabij gelegen Blijdorp Zoo zijn ontsnapt....

door wim de jong

Arie, die lang geleden ooit arts schijnt te zijn geweest, woont onder o ranje bouw zeil en karton in de noor d west hoek van het Rotterdamse stadspark, en dit al jaren. Alle regelma tige pas san ten kennen hem ten minste van gezicht, maar als hij al de behoefte heeft een paar woorden te spreken, dan is het in de regel alleen tegen die exotische ratten, die hij elke nacht moet bezweren om toch vooral niet de kachel met hem aan te maken.

Tot dusver heeft dat evenwel nau we lijks geholpen, want als Arie ergens als de dood voor blijft, dan is het voor die oplichtende plop-ogen van beesten die helemaal niet buiten Ne derlandse dierentuintralies horen.

Tegen overhandiging van een bijdrage in zijn onregelmatige levensonderhoud van 7,50 gulden, wil Arie wel afspreken dat hij je een volgende dag om 21.00 uur bij de bus halte langs het Schie kanaal aan de rand van het Vroe sen park treft. Precies op dat tijdstip ver schijnt volgens hem daar steeds zo'n dikkop uit zijn familiehol. Enorm zijn ze, met drei gen de zwart witte maskers als harlekijnhonden.

U gelooft uw eigen ogen niet, zegt Arie beleefd, maar hij bedoelt waarschijnlijk dat ook een gewone brave bur gerlul zich ongetwijfeld de stuipen op het lijf gejaagd weet.

De avond erop om 21.00 uur staat er geen Arie bij het paadje dat toegang biedt tot zijn bos-kartonette, maar door iets te lang dralen wordt de aandacht gewekt van een andere vaste klant van het park: de reeds overbejaarde, maar nog altijd in witte, korte sportbroek gehulde en op een toerfiets cruisende homoheer.

Diens nimmer falende radardetector signa leert op nieuw een man zonder vishengel, poedel, kinderwagentje of voetbal in het Vroe sen park, en als het hem in zijn retenstrakke korte broek ditmaal snel lukt zijn eigen bedoelingen afdoende te communiceren, kan hij binnen een mi nuut of twintig allang weer bij moeder thuis aan de koffie zitten.

Wat is het tegenovergestelde van een achtervolging? De hele weg terug naar de open grasvelden in het midden van het terrein, fietst de homo koning van het Vroesenpark een klein stukje voor je uit, om je vervolgens op strategische kruisingen, met zijn kruis op de stang en zijn rij wiel schuivend tussen zijn grijsbehaarde benen, duidelijk te maken dat er nog leven is na een diamanten huwelijk.

Gelukkig, daar is het hondenstrandje al, waar alle bezitters van Dober manns, Bor deaux Dogs, Rottweilers en Staffordshire Bulls na het warm eten op een parkbankje sa menkomen om er hun honden en zichzelf te socialiseren. Geen volk voor de homokoning, zoals hij ook altijd wel met een flinke boog om de karpersingel heen fietst, waar de rauwe, kolossale vissermannen uit de naburige volkstuinhuisjes op zomeravonden hun twaalf meter lange hengels uitwerpen. Trouwens: bij de barbecuende of voetballende Surinamers en de Turken op de grasvelden zelf zie je de homokoning ook nooit; het blijft toch meer een man van de bosjes, net als Arie en de Blij dorpse internationale muskusratten.

Waar zou Chantal zijn vanavond? Zij is het favoriete meisje van het hele park, want heel mooi en ook heel kwetsbaar in die samen zwering van idioten, griezels en rouwdouwers die de vaste kern vormen van het Vroe sen park. Dat eigenlijk, mag je wel zeggen, het échte wildlife herbergt, ja, het echte Blijdorp Zoo is. Ah, daar is Chantal. Met aan haar zijde weer haar fijne, trouwe hond Padoe, die alles in zijn leven heeft, behalve zo'n mannenbaasje om eens vaker wat stoerder te kunnen ravotten in het Vroesenpark.

- 'Dag Chantal!'

- 'Hallo. Doei!'

Meer over