Het circus van Jeroen Bosch (2)

Genoeg over SBS 6, althans, ik hoop dat ik mezelf kan beheersen, maar wat me nog van het hart moet: wat deed Kees Jansma raar, na de wedstrijd Moldavië - Nederland....

Paul Onkenhout

Het duurde even voordat hij het zei, maar je kon het zien aankomen. Hij zat ongeduldig te draaien op zijn stoel, half luisterend naar Hans van Breukelen en Leo Beenhakker, totdat hij het niet meer hield en het hoge woord eruit kwam: schandálig was het allemaal.

Deze week verklaart hij zich nader, in zijn column in Voetbal International. Jansma was woedend omdat hij teleurgesteld was.

Dat snap ik niet - vooral niet omdat ik Jansma als journalist hoog aansla. Ik erger me zelden aan hem op televisie en dat is al heel wat.

Maar schandálig? Jansma verspeelde toch niet zelf in Tiraspol bijna belangrijke punten in de kwalificatiereeks voor het volgende EK? Hij is toch maar gewoon waarnemer?

Oké, van vlees en bloed zijn we allemaal, ik had mezelf nog moeten zien als Nederland in 1998 in Frankrijk wereldkampioen was geworden, maar wij vinden het toch niet schandálig als Oranje zich belachelijk maakt tijdens een wedstrijdje in Moldavië?

Als we allemaal zouden toestaan dat emoties met ons op de loop gaan, wordt het een grote zooi. Emoties mogen, sport is nu eenmaal vooral emotie, maar wie overdrijft en supporter wordt, kan net zo goed meteen bij SBS 6 gaan werken. (Sorry.)

De woede van Jansma voert rechtstreeks naar een interessant stuk van Ad van Liempt dat zaterdag in het mediakatern van deze krant stond, onder de kop 'Oorlog als een langgerekt sportjournaal'.

Van Liempt citeert een wijze Amerikaanse professor die vaststelt dat in Irak veel tv-verslaggevers elke vorm van objectiviteit uit het oog zijn verloren. 'Ze zijn gewoon cheerleaders geworden', aldus de professor.

Van Liempt vervolgens over de fans op het slagveld: 'Het is de moderne sportjournalistiek: alle aspecten van de wedstrijd worden gevolgd, door journalisten die directe persoonlijke contacten met de spelers hebben, en die hun betrokkenheid vaak niet verbergen.'

Embedded journalism, dat kennen wij al jaren.

Vaak reizen sportjournalisten met ploegen mee naar een wedstrijd in het buitenland. Op vliegvelden wordt heel wat afgebabbeld door voetballers en journalisten die, inderdaad, hun betrokkenheid niet verbergen. Dat mag hoor. Maar gelukkig hoeft het niet.

Deze week bestaat Sportweek vijf jaar. Prima feest was dat in Amsterdam, heel wat beroemde sporters van dichtbij gezien.

Leuk blad ook, ik ben abonnee van het eerste uur, maar natuurlijk behoorlijk embedded. Het voordeel is dat de verslaggevers daardoor dicht bij het vuur zitten. Het nadeel is dat ze in de loopgraven - laat ik de vergelijking nu maar helemaal doortrekken - snel een hechte relatie opbouwen met de sporters.

Zolang er niet wordt geschoten, is dat ongevaarlijk, maar problemen dreigen als de sporters die zo begripvol en met grote betrokkenheid zijn gevolgd, er plotseling niets meer van terecht brengen. Toch lastig: voor je het weet neemt hij een ander 06-nummer.

(Sportweek-hoofdredacteur Frans Lomans verklaarde destijds dat hij de verslaggevers vooral had geselecteerd op hun telefoonbestand. Nu weet je het met Lomans nooit, van één verslaggever weet ik zeker dat hij over niet één telefoonnummer beschikte, maar dit klonk mij behoorlijk embedded in de oren.)

Maar dat is allemaal nog tot daar aan toe. In een mijnenveld moet nu eenmaal omzichtig worden gemanoeuvreerd. En wie niet één 06-nummer heeft, komt helemaal nergens.

Vooral televisie-verslaggevers liggen in de gevarenzone: wij kunnen altijd schrijven wat we zien, zij hebben beelden nodig en dus de medewerking van de sporters.

Nog hoor ik NOS-verslaggever Kees Jongkind in 1998 kreunend zijn angst verwoorden dat hij tijdens het WK alleen maar Frank en Ronald de Boer zou kunnen interviewen, na een middagje wachten op Edgar Davids die natuurlijk niet kwam opdagen. Alle begrip. Voor Jongkind dan.

Maar wat SBS 6 er in de berichtgeving over het Nederlands elftal van bakt, slaat natuurlijk helemaal nergens op. (Nogmaals excuses, maar het zit te diep.)

Ik voel mij niet mijlenver verheven

boven de mensen, boze briefschrijver

Jaap W. Zwagerman uit Alkmaar, maar ik wil niet als een malloot worden behandeld als op televisie aandacht wordt besteed aan de nationale voetbalploeg. Geloof me, er bestaat een rechtstreeks verband tussen de minachting die Oranje momenteel ten deel valt en de verschrikkelijke Thialf-sfeer die SBS 6 probeert op te wekken.

En dan die begeleidende reclamecampagne van Heineken dat zich schreeuwend en blèrend achter Oranje heeft geschaard, met de idiote actie Heel Holland Helpt.

Heineken sponsort tegenwoordig zelfs de pagina's in VI waarin over het Nederlands elftal wordt bericht, een vorm van journalistieke hoererij die ik schandálig vind en mij in de verleiding brengt Youp van 't Hek in te schakelen.

Van hem heb ík toevallig een telefoonnummer. En wat hij kan doen met een biermerk, weten we allemaal nog.

Meer over