Bericht uitLonden

Het Britse vaccinatiesucces betekent nog niet dat je zomaar samen een kopje thee mag drinken in de tuin

Het vaccineren in Groot-Brittannië gaat gezwind, ziet correspondent Patrick van IJzendoorn, die zelf in een landhuis zijn prik krijgt. Maar het vaccinatiesucces is nog geen reden voor overdreven gezelligheid.

In een kerk in Sheffield worden de in Oxford ontwikkelde AstraZeneca-vaccins toegediend. Beeld AFP
In een kerk in Sheffield worden de in Oxford ontwikkelde AstraZeneca-vaccins toegediend.Beeld AFP

Het was al wel bekend dat de Britten uitblinken in het organiseren van sportevenementen, staatsbegrafenissen en koninklijke bruiloften. Nu is daar vaccineren bijgekomen, iets dat ik aan den lijve heb kunnen ondervinden. Een maand geleden kreeg ik een sms van de huisarts om langs te komen voor een prik tegen het coronavirus, op een door mij aan te geven tijd. Het prikpaleis, een 17de-eeuws landhuis, lag op vijf minuten fietsen.

In de avonduren diende een jonge soldate, vermoedelijk gelegerd in de nabijgelegen kazernes van Woolwich, me het AstraZeneca-vaccin toe, dat in Oxford ontwikkeld is. De administratie werd verricht door een dame die normaal gesproken in de bibliotheek werkt. Vijf minuten, veel langer duurde het niet. Met deze ervaring in het achterhoofd verbaasde het me niets dat er afgelopen zondag 873.784 Britten een eerste of tweede inenting kregen, een voorlopig dagrecord.

De Britten zijn zowel verbaasd als trots op hun vaccinatiesucces, dat mede dankzij de Brexit tot stand is gekomen. Snel inslaan (prijs geen probleem), snel goedkeuren en snel prikken, was het devies. Risico nemen hoort volgens de Britse regering bij een noodsituatie. Europees Commissievoorzitter Ursula von der Leyen gaf dat succes eerder dit jaar toe toen ze, tegenover journalisten, het eiland met een speedboot vergeleek en het Europese vasteland met een tanker.

Het is inmiddels zelfs zover dat sommige Remainers zijn gaan twijfelen aan hun eurogezindheid. Dat Europese landen het toedienen van het AstraZeneca-vaccin tijdelijk stillegden, maar tegelijkertijd een vaccinatieoorlog riskeren om genoeg doses ervan te krijgen, bracht mijn tot het Remainerskamp behorende vriend Ollie ertoe om een app te sturen met een scène uit een Woody Allen-film over twee klagende vrouwen in een restaurant. ‘Het eten is verschrikkelijk’, zegt de een. ‘En de porties zijn zo klein’, reageert de ander.

Een mogelijke derde golf baart de Britse autoriteiten weinig zorgen. ‘Die zal stuiten op een muur van gevaccineerde mensen’, meldde Chris Whitty, ’s lands hoogste medicus. Dat vrijwel alle oudere en kwetsbare Britten inmiddels gevaccineerd zijn, betekent niet dat de draconische lockdown is opgeheven. Koffiedrinken op een parkbankje is nog steeds verboden. Uit een onderzoek is gebleken dat liefst negen op de tien Londenaren geen haast heeft om stad en land weer open te gooien. De angst voor het virus zit diep.

Lieve vrienden van ons, een stel van in de vijftig, kwamen onlangs aan de deur croissants brengen, maar bleven niet om een praatje te maken. Dat ze allebei al waren geprikt en dat het aantal besmettingen in de buurt afgelopen week slechts drie was (op 10.000), deed daar niets aan af. Zo’n ontmoeting in de tuin is trouwens niet zonder risico, zo merkte een 82-jarige vrouw uit Charlton Kings die met de buren een kopje thee dronk in een gemeenschappelijke tuin. Na een anonieme tip van omwonenden kreeg ze twee agenten op bezoek.

Hoe groot de coronawaakzaamheid is, merkte ik pas nadat ik in Leicester in de trein was gestapt, met sjaal voor neus en mond. Dat is toegestaan, maar een medereiziger vond het niet genoeg. Tierend naderde hij me. ’Waar is je mondkapje?’, klonk het door de coupé, ‘YOU TWAT!’. In zijn woede vergat hij het anderhalvemeteradvies toen hij me een poster in de hand drukte waarop stond dat reizigers een ‘face covering’ moeten dragen. Zijn beslagen bril verborg een rode waas. Na een paar minuten verliet hij de trein in Market Harborough.

Ik sprak de hoop uit dat ook hij snel een vaccin krijgt, al is het maar voor zijn gemoedsrust.

Patrick van IJzendoorn is Volkskrantcorrespondent in Groot-Brittannië.

Meer over