Henk treint mee met Inge Schilperoord

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Inge Schilperoord.

Henk van Straten
null Beeld
Beeld

Vrijdagavond. Het is donker en nat buiten, net niet koud. Op Den Haag CS zit Inge Schilperoord - auteur van het succesdebuut Muidhond - in de Starbucks met een mok thee, of koffie? Groenig jasje, groenige sjaal. Ik laat haar een ouderwets Nokia'tje zien. 'Gevonden. Even afgeven.' Ik vertel Inge dat iedereen in de coupé van houding veranderde toen ik vroeg of iemand een telefoon kwijt was. Alsof ze er iets mee moesten, overwogen te roepen: ja, van mij, of de vinder niet vertrouwden, misschien vermoedden dat ik hem zelf zou houden. 'Als het een iPhone 6 was geweest', zegt Inge, 'had misschien iemand eigenaarschap geclaimd.' De geschetste situatie brengt een vrolijke frons op haar gezicht. Ze denkt na, analyseert. Niet gek misschien; ze werkte als forensisch psycholoog.

We lopen door het centrum naar de schouwburg, waar het literatuur- en muziekfestival Crossing Border plaatsvindt. Ze wordt er geïnterviewd. Een dubbelinterview met haar en Jamal Ouariachi. Ze schreven allebei een boek waarin pedoseksualiteit een thema is. Ook Jamal werkte oorspronkelijk als psycholoog. 'We zijn al vaker samen geïnterviewd', zegt ze, en dan, met een lichte grijns: 'We zijn nu die twee pedoschrijvers.'

Ze is een kop kleiner dan ik. Blond. Een gezicht dat tegelijk ernst en verwondering uitstraalt. Een gezicht dat elk moment in een uitdrukking van contemplatie lijkt te kunnen schieten. Flinterdunne regen daalt als fijnstof op ons neer. We stoppen even met lopen; zij praat en ik noteer. Achter ons staat een vrachtwagen. De motor draait stationair en de koplampen beschijnen ons; de mist van regen fonkelt. Om ons heen cafés en terrasjes.

Gisteren was de prijsuitreiking van de ECI Literatuurprijs. Inge was genomineerd, maar het was Jeroen Brouwers die won. En nee, geen moment heeft ze daarvan gebaald. 'Ik vind het al overweldigend en ongelofelijk hoeveel succes ik met dit boek heb. Het is mijn debuut! Dan is het al zeldzaam dat je op de shortlist komt te staan.' Eigenlijk is het allemaal winst. Alles wat haar overkomt, had ze niet verwacht. Haar leven is er in zes maanden tijd heel anders uit komen te zien: interviews, optredens, fotoshoots, lezingen, nominaties. Ze won de Bronzen Uil. 'Tijdens het schrijven - ik heb er toch wel vier jaar over gedaan - dacht ik soms wel eens: ik hoop dat het ergens goed voor is.'

De vrachtwagen rijdt ons voorbij. Ook wij bewegen weer. Langs meer cafés en restaurants. Langs mensen, opgedoft om uit te gaan, arm in arm. Na een paar honderd meter doemt de schouwburg op. Tenten eromheen. Mensen gaan in groepjes naar binnen. Inge en ik gaan ieder ons weegs. Dingen te doen hier, dingen te zien. Pas later zie ik haar weer, in de kroeg waar het naderhand te doen is. We staan een eind bij elkaar vandaan, allebei verzwolgen door eigen kennissen of vrienden. Ik ben dronken.

Maar ook zij, net als ik, moet op een zeker moment het nieuws te horen hebben gekregen. Misschien zei iemand het tegen haar. Misschien kreeg ze bericht op haar telefoon. Aanslagen in Parijs. Als ik rondkijk staat iedereen nog te kletsen en wordt er nog hevig gedanst. Ook ik laat het nieuws nog niet toe, laat de kater zich liever torenhoog opstapelen, zo hoog dat hij me morgen zal verpletteren. Soms vang ik een glimp van haar op, van Inge Schilperoord, en steeds denk ik: Ik moet straks nog even met Inge kletsen. Het komt er niet meer van. Gek, hoe dat werkt. Hoe alles werkt.

Volg Henk op Twitter: @henkvanstraten

Meer over