Column

Henk lift mee met Tatum Dagelet

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Tatum Dagelet.

null Beeld Henk van Straten
Beeld Henk van Straten

Amsterdam-Zuid. Tweehoog. Op de trap naar de voordeur van Tatum Dagelet zit een duif. Het beest kijkt me aan met verschrikte ogen, maar blijft zitten. Als Tatum de deur opendoet, sta ik er nog naar te staren. 'Kijk', zeg ik. 'Je hebt een duif.'

'Shit', zegt ze. Zonnebril in het haar, geel bloesje zonder mouwen, klaar om te gaan. 'Dus hij zit hier nog steeds.' Eén van z'n vleugels werkt niet goed. Tatum kijkt me aan. 'Wat moet ik doen? De dierenambulance bellen?' Het klinkt inderdaad raar, de dierenambulance bellen voor een duif, maar niets doen is ook raar. Eigenlijk zou ik met Tatum meeliften naar de begraafplaats waar haar goede vriendin ligt begraven: jaren geleden stierf zij aan een hersentumor. Twee keer per jaar gaat Tatum naar het graf.

Maar nu ineens die duif. Tatum belt. Terwijl ze praat, kijkt ze me aan met een mix van vermaak, om de situatie, en ongeloof. We moeten de duif komen brengen. Tatum vindt op de stoep een lege kartonnen doos. Ik pak de duif met twee handen vast. Het beest schrikt, maar laat het toe. Snel vouwen we de doos dicht.

Change of plans. Geen ritje, maar een wandeling naar de dierenarts. Het is zonnig, na dagen van regen. 'Ik wilde ooit een groot aquarium met tropische vissen', vertelt Tatum. 'Zoals in de film Romeo and Juliet. Maar een bevriende dierenarts zei dat ik moest beginnen met goudvissen. Eén van die goudvissen had ineens een gat in z'n kop, en dat bleef groeien. Hij rotte weg. Die dierenarts zei: we kunnen zijn kop eraf hakken of hem een spuitje geven. Toen hebben we hem een spuitje gegeven!' Ze lacht, raakt kort mijn arm aan. De duif trappelt. Ik probeer de doos zo stil en recht mogelijk te houden.

Als ik zeg dat een aquarium altijd een slecht idee is, vraagt ze of ik dan geen huisdieren heb. 'Ik had een hond', zeg ik. 'Die ging dood in hetzelfde weekend dat mijn vrouw en ik uit elkaar gingen.'

'Gescheiden?' vraagt Tatum. 'Maar dan is dit dus onze eerste date?' Ik lach en vertel haar dat ik Brutale Meiden, haar programma met Jennifer de Jong, altijd keek als puber. Ik was een tiener, zij moeten rond de 20 zijn geweest. 'Ik vond jullie heel sexy.'

'O ja', zegt Tatum. 'En trok je je dan op ons af?' Ze grijnst, peilt mijn reactie. Ik aarzel, laat de korte golf van gêne passeren en zeg: 'Daar kan ik geen uitspraken over doen.'

Bij de dierenarts luisteren we als een bezorgde vader en moeder naar het oordeel. De duif krijgt tape opgeplakt en een zalfje opgesmeerd. Daarna even rust en dan moet het goed komen.

Koffie op een terrasje. 'Het voelt goed dat we de duif hebben gered', zegt Tatum.

Ze denkt de laatste tijd veel aan de dood. Die van anderen, die van zichzelf. Ze moest onder narcose, maar kreeg het verkeerde middel toegediend. Een spierverslapper. Haar adem stokte, ze was nog bij bewustzijn. Het was traumatisch. De dood voelde vlakbij, was bijna tastbaar. Nu vreest ze bijvoorbeeld haar vader te zullen verliezen, ook al is die nog kerngezond. 'Misschien is het ook gewoon een midlifecrisis hoor', zegt ze. Vroeger had ze er nooit last van, nu ziet ze alles anders. 'Het leven ís toch ook raar?', vraagt ze.

Ik knik. 'Heel raar', zeg ik. Meer kan ik er niet van maken.

Meer over