Henk lift mee met Ilja Gort

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Ilja Gort.

null Beeld Henk van Straten
Beeld Henk van Straten

Om het hoekje van de ingang zit hij, Ilja Gort. In restaurant De Plantage. Net geluncht met de regisseur van Gort à la Carte. Plannen gemaakt voor een nieuwe reeks. Daarom is hij in Nederland en niet in Frankrijk, waar hij zijn wijngaard bestiert. Maar ook vanwege de promotie van zijn nieuwe boek, een komische thriller getiteld Chateau Fatale. Over Edelweiss, een geheimzinnige albinoneger en wijnsmokkelaar.

Als je klein van gestalte bent en je zit in een hoek, lijk je nog kleiner. Klein en breekbaar, in het geval van Gort. Maar de 64 jaar oude wijnboer, presentator en schrijver bekijkt me met alerte, glanzende ogen. Ik ken hem van tv en foto's; zijn pijpekrulsnor en alpinopet trokken altijd meteen de aandacht. Dat soort eyecatchers hebben de neiging de aandacht af te leiden van iemands eyes. Gort heeft de ogen van een pup: nieuwsgierig, onafgewend. Hij bekijkt mijn tatoeages. Op oudere mensen maken ze soms nog indruk. 'Wat heb je er véél', zegt hij en raakt kort mijn rechterhand aan.

Zijn tweede afspraak besluit hij af te zeggen. Hij is moe en wil terug naar zijn huis in Amersfoort. We wandelen naar zijn auto. Als hij naast me loopt, valt me opnieuw op hoe breekbaar hij oogt. En toch, als hij zegt iedere ochtend een uur op de bokszak te meppen, klinkt dat niet onaannemelijk. Taai, zo ziet-ie er ook wel uit. 'En ik drink niet meer dan drie glazen wijn per dag.' Daar houdt hij zich stug aan. Het onderscheidt de mens van het beest, vindt hij. Iets heel lekker vinden en dan toch maat kunnen houden. Natuurlijk gaat hij af en toe de mist in, bijvoorbeeld als hij uit eten gaat en het heel gezellig is. Maar let op: alleen gezelligheid is niet genoeg. De wijn moet lekker zijn. Liever geen wijn dan slechte wijn. 'Daarom drink ik nooit op boekpresentaties of borrels. De wijn is niet te zuipen.'

Zijn auto is gigantisch. Een donkerblauwe Range Rover. Als je instapt en het portier achter je dichttrekt, is het alsof je een geheim commandocentrum van de CIA bent binnengestapt. Het interieur verwelkomt je. Het leer voegt zich naar je lichaam. De geur is de geur van nieuw. Met de elektronica en de beeldschermen moet het mogelijk zijn om een spaceshuttle veilig terug op aarde te krijgen. Op een van de schermen is te zien wat er achter ons gebeurt. Gort rijdt achteruit, er klinkt een pieptoon. En dan raakt hij alsnog, dat scherm ten spijt, de bumper van de auto achter ons. 'Een kusje.'

Hij zit hoog en machtig. Dicht op het stuur, neus vlakbij de voorruit. Ik stel me voor hoe het er van buiten bekeken uitziet: een kleine, oudere man met een alpinopet en een pijpekrulsnor in een Range Rover. Later, als ik onze foto op Twitter plaats, schrijft iemand een tikkeltje verontwaardigd: 'Hé, waar is de oude Citroën uit Gort à la Carte gebleven?' Maar goed, die Franse landweggetjes neem je liever met déze auto natuurlijk.

We rijden de stad door. Het verhaal van Gorts carrière is onalledaags. Eerst maakte hij muziek voor tv-reclames. Hij scoort een hit met de panfluit in het bekende Nescaféspotje. Ze wilden hem daarna over de hele wereld hebben. 'Hoorde ik buiten de steentjes knapperen onder de banden van een stel dure Mercedessen, stapte er een delegatie Japanners uit.' Maar hobby werd sleur en Ilja besloot: ik ga naar Frankrijk. Niet veel later had hij zijn eigen wijn, La Tulipe. In de praktijk runt nu één van zijn drie kinderen de toko, zijn jongste zoon. Ilja zelf wil alleen nog maar schrijven. Meer schrijven, beter schrijven. Zijn bestseller over wijn, Als een god in Frankrijk, was leuk om te doen en lucratief, maar het liefst schrijft hij thrillers. De volgende is alweer in de maak.

Bij het station zet hij me eruit. Hij is moe, en ik eigenlijk ook wel. We schudden elkaar de hand. Ik zie de rode adertjes in zijn gezicht. Het lijkt een beetje onveilig, deze vermoeide man in dit enorme slagschip. Toch rijdt hij er om de haverklap mee naar zijn chateau. Dat zit dus wel goed. Of zal ik zeggen: dat zit dus wel snor?

Schrijver Henk van Straten reist elke week een stukje op met een min of meer bekende Nederlander.

@henkvanstraten

Meer over