Henk lift mee met Henkjan Smits

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Henkjan Smits.

Beeld Henk van Straten

Henkjan Smits en enkele bevriende ondernemers scharen zichzelf onder 'de nieuwe generatie daklozen'; ze rijden cabrio en rijden onder alle omstandigheden, op regen na, met het dak naar beneden. Ook als het vriest, ook 's nachts. 'Gooise kakkers', legt hij uit. 'Hebben ook een cabrio, maar die rijden alleen bij stralend weer zonder dak.'

Ik ga naast hem zitten. We vertrekken vanuit een buitenwijk van Utrecht. Nieuwbouw. Een liefdeloos blok van een gebouw waarin Henkjan zojuist bezig is geweest met zijn Career Club, een gesubsidieerd project om jongeren aan het werk te krijgen. Hij heeft samen met onder anderen René Savelberg, de voormalige ceo van McDonald's Nederland, het initiatief genomen voor het project. Vlak voor we het gebouw verlieten, stak Savelberg me nog snel een kaartje toe. Je weet maar nooit, zal hij hebben gedacht.

'Gaat het niet heel hard waaien hier dan?', vraag ik.

Henkjan kijkt me aan, vrolijk ontzet, Prada-zonnebril in de hand. 'Zie ik eruit als iemand die zijn haar zou laten verwaaien?'

Dan gaat de zonnebril op. Het is een zwarte bril, de poten versierd met sterretjes. Henkjan draagt ook een sjaal. Eronder een simpele jas, overhemd en colbert. De BMW is modern, maar niet spiksplinternieuw. Er liggen een paar lege verpakkingen tussen m'n voeten. We rijden het terrein af. 'Lekker toch?', vraagt Henkjan. Ik knik, mijn billen klef door de stoelverwarming.

Wanneer de stad achter ons ligt, wordt het ritje cabrio-waardig. We rijden naar Bussum. Een slingerweg via Breukelen, Loenen aan de Vecht en Oud-Loosdrecht. Meren en plassen. Ven en bos. Brugjes en straatjes. In Bussum bevindt zich de studio van een compagnon, met wie Henkjan filmpjes maakt voor bedrijven. Filmpjes waarin het bedrijf zich kan profileren, voor op hun website. 'Het geeft me energie', zegt Henkjan, 'als mensen dankzij mij het beste uit zichzelf halen.'

Zoals de weg slingert, zo slingerde ook zijn loopbaan. (Vergeef me de beeldspraak.) Zelf zegt hij het zo: 'Waar één keer ja zeggen tegen deelname aan de jury van Idols toe kan leiden!' Maar dat is niet helemaal waar; hij zat al eerder in een jury voor bandjes. Of misschien moeten we nog verder terug. Toen hij nog in een band speelde en eventjes een sponsordeal met Coca-Cola regelde. 'Ik hoorde dat Coca-Cola na sport ook de muziekmarkt op wilde. Wij speelden schoolconcerten, dus ik belde ze gewoon op en zei: kunnen wij niet eens praten?' Zo geschiedde. God weet voor hoeveel extra geconsumeerde Coca-Cola Henkjan verantwoordelijk is.

Henkjan aan de jurytafel bij het programma Popster.Beeld ANP

Zijn talent bleef niet onopgemerkt. Al snel wist het inmiddels ter ziele gegane muzieklabel Phonogram hem te vinden. Ze wilden met hem praten. Waarop hij de naar eigen zeggen legendarische woorden sprak: 'Als het maar niet over een vaste baan gaat, want daar zit ik niet op te wachten.' Zijn voormalige bandleden verfoeiden hem; hij was met de vijand gaan heulen. Hoe dan ook, vanaf dat punt kwam alles in een stroomversnelling.

We passeren weilanden. De geur van mest vult de BMW. We halen een Porsche in. Een cabrio, het dak dicht.

Henkjan had gelijk; zijn haren verwaaien niet. Zelfs zijn sjaaltje wappert amper.

'Was je niet verbaasd toen ze je vroegen voor een talentenjacht voor poppen?', vraag ik, refererend aan het SBS6-programma Popster! 'Dacht je niet eerst dat ze een grapje maakten?'

Behendig stuurt hij de BMW de bochten door. Dan, na een kort moment van contemplatie: 'Nou, mijn vraag was meteen: wat weet ík van poppen?'

'Precies', zeg ik.

Henkjan, ernstig: 'Maar ze zeiden: wat je niet weet van poppen, kun je leren, maar wat jij wél hebt, is kijk op talent en je kunt je observaties goed onder woorden brengen.'

In zekere zin, zegt Henkjan, heeft alles wat hij doet te maken met de x-factor. Een leven met de x-factor als leidraad. 'Het is krankzinnig', zegt hij daarover, mijmerend. Maar, vindt hij, je moet vooral nooit omkijken of aarzelen. 'No holding back', zegt hij, wanneer we het zonnige Bussum inrijden.

Schrijver Henk van Straten reist elke week een stukje op met een min of meer bekende Nederlander.
@henkvanstraten

Meer over