Henk lift mee met Goedele Liekens

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Goedele Liekens.

null Beeld Henk van Straten
Beeld Henk van Straten

Om vier uur loopt ze het pand van haar uitgever binnen. Zwarte leren broek, parelmoeren decoraties op de kraag van haar zwarte jurkje. Een lange vrouw. Een intimiderende vrouw. Dat komt ook door haar ogen. Daarmee lijkt iets aan de hand te zijn, alsof ze gekleurde lenzen draagt, maar de kracht en kleur van haar eigen ogen erdoorheen schijnen. Wanneer ze me ziet zitten, voel ik me vastgepind.

Haast, haast. Een kribbige tv-ploeg van RTL zal hier een item met haar opnemen en daarna moet ze snel door naar BNR Nieuwsradio. Er is een nieuw boek, Superseks in 10 stappen, dus dan krijg je dat. Of beter: dan krijgt zíj dat. Goedele doet het altijd goed in de media.

Vlak voor het item vraagt ze om een witte wijn. Ze drinkt die heerlijk stuntelig, nog op zoek naar een comfortabele houding in deze grote, industriële ruimte vol met vreemden. 'Of is dit onfatsoenlijk?', vraagt ze, het glas omhooghoudend.

Eén van de twee RTL-mannen vraagt, zonder me aan te kijken, of ik hier misschien niet bij aanwezig wil zijn, en als Goedele naderhand in de taxi stapt, moet ik op de stoep blijven staan. Ze filmen nog. De taxi vertrekt. Ik sta daar maar wat te staan. Pas als de cameraman verveeld 'Klaar' zegt, mag ik achter de taxi aanrennen en instappen.

'Vind je dit allemaal niet vermoeiend?', vraag ik, naast haar op de achterbank. Ze ontspant, laat zich wat dieper in de zitting zakken. 'Het vergt wel energie', zegt ze. 'Maar het is ook leuk. Want als ik eenmaal vertel, dan wíl ik ook echt vertellen.'

Eerder vandaag had ze opnamen voor het programma De Kist van de EO. Een gesprek over de dood. Ze is Vlaamse en katholiek opgevoed, maar het christelijke geloof kan ze allang niet meer rijmen met haar ratio. 'Natuurlijk vind ik sommige dingen mooi en waar, maar allez, het is geen menukaart waarvan je kunt kiezen wat je lekker vindt hè?'

Ik zou willen dat ik haar mooie Vlaamse accent naar geschreven woorden kon vertalen.

Ze vertelt over thuis. Ze woont op het platteland buiten Gent. In een boerderij. Het is vrijdag en vanavond keren haar twee kinderen huiswaarts. Daarom gaat ze straks na het laatste interview met de Thalys weer terug. Haar ene kind 'zit op kot' (woont op kamers) en haar andere gaat naar een internaat. Maar dat woord - internaat - heeft in Vlaanderen een andere lading. Het is vrij normaal daar. Ze vertelt erover met een glimlach. Ze kletst en komt in een soort flow van gezelligheid. 'Mijn oudste komt binnen en kiepert zo de vuile was in de gang. De hond vist iets uit haar tas en bijt het kapot. Dan is het weekend begonnen.' Ik zie dat ze amicaal mijn bovenbeen wil aanraken maar zich op het laatste moment bedenkt.

Het regent. De taxi kruipt vermoeid door het drukke verkeer. Ik denk aan deze dag van Goedele, vol met interviews. Handen schudden. Beleefd zijn. Wachten. Rondhangen. Presteren als de camera draait of de microfoon aanstaat. Koffie, koffie, koffie, en dan dat ene wijntje. De druilerige stad. Dan eindelijk met een boek in de Thalys. Terug naar huis. Een boerderij, de ramen zacht verlicht. Het moment van binnenkomen. Jas ophangen. De heerlijke zucht die ze zal slaken.

De nieuwe roman van Henk van Straten Bidden en vallen is net verschenen bij Nijgh & Van Ditmar. Twitter: @henkvanstraten

Meer over