Henk lift mee met Eric Corton

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Eric Corton.

Eric Corton geeft Henk een lift. Beeld
Eric Corton geeft Henk een lift.Beeld

Hij pikt me op bij station Amstel in een zwarte Volvo V70 stationwagen. Hij, Eric Corton, de man die een boek schreef over zijn liefde, zijn hartstocht: bijzondere, oude auto's. Oldtimers, Amerikaanse sloepen. Hij, met de Gretschgitaar en de matching tattoos. In een Volvo. 'Wat is dit nou weer?', wil ik weten. 'Je hele identiteit is naar z'n mallemoer!'

Minder in verlegenheid gebracht dan ik had gehoopt, antwoordt hij: 'Ik weet het, ik weet het, maar op een gegeven moment had ik zo vaak met panne langs de weg gestaan dat zelfs ik het gewoon niet leuk meer vond.' Hij moest wel eens een onderdeel laten vervangen en dat onderdeel was dan zo zeldzaam dat hij er helemaal voor naar een garage aan de andere kant van het land moest rijden. 'Dan zei ik thuis: ik ben morgen terug, ik moet weer even de auto laten repareren.'

De druppel? Toen hij met zijn vrouw, tevens de moeder van hun twee kinderen, met pech langs de weg stond in hartje Parijs. Ze keek hem aan en zei: 'Eric, kunnen we dit niet eens anders doen?'

Het moet gezegd: de Volvo misstaat hem niet. Een grote zwarte auto voor een grote kerel. Zijn hoofd raakt het plafond niet. De opgestroopte mouwen van zijn zwarte overhemd, zijn tatoeages, zijn strak getrimde baard en kapsel, de zweem van aftershave: de auto kan het hebben. Of hij kan die auto hebben. Of de auto en hij kunnen elkaar hebben. Nu ja, u begrijpt wat ik wil zeggen.

Hij is onderweg naar, vanzelfsprekend, het desolate Hilversum Mediapark. Nog niet zo lang presenteert hij De Nieuws BV, op Radio 1, en dat wordt daar opgenomen. Omdat álles daar wordt opgenomen. Nee, dat is niet waar. De EO heeft een mooi pand in een villawijk in groen Hilversum. Ik heb het gezien, ik was daar laatst nog. Maar dat is neither here nor there.

Hij is graag vroeg op de redactie. Krantje lezen, een vinger aan de pols van de actualiteit houden. Met het team, zo nodig, kunnen bijsturen of improviseren.

Eerder vandaag zette hij zijn dochter van 13 af bij het station. Ze zit op een middelbare school met een cultuurprofiel en gaat met de klas een weekend lang naar een festival in Deventer. 'Daar hebben ze zelf geld voor ingezameld', vertelt Eric, met een tevreden blik in z'n ogen. Zijn dochter kan urenlang tekenen en daar helemaal in opgaan. Ook zijn zoon van 17 doet het goed op zijn opleiding mediavormgeving. 'Een flinke jongen', zegt Eric, en maakt daarbij, ter illustratie, zijn eigen lichaam wat groter. Alsof dat met zijn postuur nog nodig is.

Natuurlijk, terwijl de weg ons langs groene plaatsjes voert, voert het gesprek over kinderen ons naar de bekommering om de nieuwe generaties en hun verslaving aan sociale media en internet. Is dat wel goed, steeds die smartphone bij de hand? Leest er straks nog iemand boeken? U kent het wel. Uw kinderen zullen erbij gapen, maar voor ons, ouders, is de angst wezenlijk, en valide. Pas als we zien dat het fijne volwassenen zijn geworden, zullen we toegeven: oké, vooruit, het viel uiteindelijk toch best mee.

Hij parkeert op de grote parkeerplaats van het Mediapark. We stappen uit. Tussen al die andere nietszeggende auto's vind ik het tóch ineens jammer, die Volvo.

Meer over