Henk lift mee met Chantal Janzen

Schrijver Henk van Straten stapt elke week in de auto bij een min of meer bekende Nederlander. Een enkele keer neemt hij de tram. Deze week: Chantal Janzen.

Henk van Straten
Henk in de auto met Chantal Janzen. Beeld
Henk in de auto met Chantal Janzen.Beeld

Amsterdam. Grijs, motregen.

Ik ren de Paulus Potterstraat over. Aan de achterzijde van het Conservatorium Hotel staat een zwarte Mercedes met geblindeerde achterramen. Ik wijs naar de chauffeur, vragend, waarna hij instemmend knikt. Dit zal de auto zijn die ik hebben moet. En daar zit ze, achterin, kalm en oogverblindend. Een glimlach die me ontregelt, zo warm en amicaal. Misschien is het de limousine, misschien de geur van haar parfum, misschien het feit dat ze zó bekend is of misschien is het haar ogenschijnlijk natuurlijke reactie om mij meteen op mijn gemak te stellen. Hoe dan ook voel ik me als in een kinderboek: een jongetje dat in de koets van een prinses stapt.

Doordat zij zo kalm is, merk ik hoe opgefokt ik zelf ben. Net gerend, net uit de regen, veel te warm in mijn jas, hannesend met mijn notitieboekje. Chantal legt haar hand op mijn arm. 'Doe eerst even je jas uit', zegt ze. 'Kom even tot rust.' Ze kijkt me aan zonder schroom, zonder ongemakkelijkheid. En het werkt; ik ontspan.

De Mercedes glijdt de straat op. We rijden naar Hilversum. Chantal is onderweg naar Carlo's TV Café, het programma van haar vriend Carlo Boszhard. Live-televisie vindt ze het leukst. 'Ik heb dan alles in de hand.' Ze zegt het met een bijna ondeugende grijns. Het komt ook, zegt ze, door haar theaterachtergrond. Musicals doet ze echter al een tijdje niet meer. 'Ik moest kiezen. Ik kan niet álles doen.' Ze is nu tenslotte ook heel bekend in Duitsland.

Toch kriebelt het weer. Ze zou wel een eigen theaterprogramma willen maken. Een soort van cabaret. 'Maar dat is wel eng. Musicals bieden houvast, kaders. Ik heb ze niet zelf geschreven.'

Ze praat zo zacht, Chantal Janzen. Maar niet timide, niet onverstaanbaar. Het lage volume lijkt juist uit zelfvertrouwen voort te komen. Haar stem is warm en haar g's worden zachter bij iedere zin. Dat komt ook door mij, zegt ze; mijn Brabantse g activeert haar Limburgse. Ze lijkt me te peilen. Heel subtiel. Of het wel goed met me gaat. Niet vanuit de hoogte, maar eerder vanuit een menselijke, bijna moederlijke zorgzaamheid.

Wat me altijd opvalt aan Chantal Janzen als ik haar op tv zie, is dat ze enerzijds uitblinkt in het spel - een vakvrouw, altijd perfect op rode lopers en tijdschriftcovers - maar het anderzijds niet helemaal serieus lijkt te nemen. Ze staat er middenin, maar ze staat er ook naast, of boven, en ze kijkt er geanimeerd naar. Ik zie soms een grijns doorschemeren die een lichthartig soort lol doet vermoeden.

Chantal beaamt het. 'Ik ga ook nooit naar de feestjes', zegt ze. 'En als ik bij mensen geen goed gevoel heb, werk ik niet met ze samen.' Die intuïtie zorgt ervoor dat ze veelal de juiste keuzes maakt, maar ook dat sommige vakgenoten haar misschien arrogant vinden. Ze bepaalt haar eigen voorwaarden en is daarmee zo groot geworden dat ze zich aan alle stroperigheid en slangenkuilen kan onttrekken.

Ze weet dat zelf ook; ze is zich bewust van haar succes en positie, maar het kleeft haar niet aan. Ook zichzelf aanschouwt ze als het ware met diezelfde speelse nuchterheid. Vrij naar Johannes 17:14-16: wel ín de tv-wereld, maar niet ván de tv-wereld.

Stil, warm en comfortabel is het in deze auto. Ik durf Chantal nu wat langer aan te kijken en zie ineens haar sproeten, die subtiel als smeltende sneeuwvlokjes op haar gezicht liggen. Alles is vrolijk en bescheiden aan Chantal Janzen. Zelfs haar sproeten.

@henkvanstraten

Meer over