Hendrik

WE HADDEN afgesproken om de kinderen met Sinterklaas heel tactvol te vertellen dat dit onze laatste feestmaand in verplicht gezinsverband zou zijn....

SELMA VROOLAND

Maar toen ze kwamen, deden ze meteen zo pesterig. Van Jos kreeg ik bijvoorbeeld een abonnement op zo'n vervelende fitnessclub, met een gedicht waarin alles rijmde op vet. Dat maakte me nijdig. Jessies surprise moest een opvlieger verbeelden en haar cadeau was een dieetboek voor Flip. Het gedicht begon met: 'Lief papzakje'.

Yassie was vergeten dat Sinterklaas op 5 december was. We moesten haar speciaal bellen. Toen ze arriveerde, had ze zowaar het allerergste cadeautje: ze gaf ons een kartonnen doos met een rossig hondje erin. Twaalf weken oud, moest veel uitgelaten worden, zou ons zoveel beweging geven!

Ze straalde, maar Flip zag m'n ogen en liep veiligheidshalve naar z'n eigen kamer. Pas toen hij merkte dat ik die rotmeiden van ons na een scheldpartij radicaal de deur uit gooide, kwam hij zwakjes protesteren. Nou, nou. Ging ik niet een beetje ver?

Nou, ik dacht van niet. Via het venster kregen ze hun cadeautjes. Er zat mooi glaswerk bij, dus dat rinkelde goed op straat. Ik knalde het raam dicht en draaide me tevreden om, toen ik het hondje zag met z'n dommige lodderoogjes. Hij knorde zachtjes.

Ik ging met hem op de bank zitten. Ik waarschuwde hem dat we hem Hendrik zouden noemen, omdat -ie altijd braaf moest zijn. Met z'n drietjes aten we toen de lekkernijen op die nog op tafel stonden. Zo'n beest waardeert een lekkere hap. Misschien houden we hem, dan krijgt hij met Kerst ook een bal gehakt. Dit jaar al geloof ik. 't Had mooier gekund.

Meer over