Hemelse juwelen

De Italiaanse diva Cecilia Bartoli schonk Donna Leon de stof voor haar nieuwe Venetiaanse thriller. Maar over haar oude held commissaris Brunetti schrijft Leon beter.

Donna Leon

Hemelse juwelen

Uit het Engels vertaald door Ton Heuvelmans.


Cargo; 298 pagina's; € 18,90.


Het is niet de eerste keer dat de Amerikaanse misdaadauteur Donna Leon (1947), die sinds 1981 in Venetië woont, opera laat klinken in een van haar Venetiaanse thrillers rond commissaris Guido Brunetti.


Zo zong Flavia, diva van La Scala, in Aqua alta (1996) tijdens het koken mee met haar eigen cd, terwijl haar minnares Brett de partituur van de opera I Puritani las. Even later, nadat er was aangebeld, wordt Brett door twee mannen mishandeld en getuigt Flavia, onwetend, met dubbele stem van pijn, liefde, verlies en vreugde.


In Hemelse juwelen (The Jewels of Paradise) komt Brunetti niet voor, wél opera. Leon heeft het verhaal ditmaal niet zelf bedacht. Het idee komt van Cecilia Bartoli, de hooggewaardeerde Italiaanse mezzosopraan, altijd op zoek naar vergeten muziek en componisten. Ze raakte geïntrigeerd door het levensverhaal van Agostino Steffani (1654-1728), componist (zestien opera's, talloze kamerduetten), wonend in Italië, Duitsland en Frankrijk, priester, diplomaat, mogelijk castraat, en zelfs spion. Hij werd ook verdacht van betrokkenheid bij de moord op graaf Königsmarck. Daarvoor zou Steffani bloedgeld hebben ontvangen, waarvoor hij 'hemelse juwelen' had gekocht.


Een spannend verhaal, bij uitstek geschikt om door operaliefhebber Donna Leon opgeschreven te worden, vond Bartoli. Leon draagt het verhaal over aan de jonge musicologe Caterina Pellegrini, die in Venetië, in opdracht van twee neven, de nalatenschap van Steffani onderzoekt: twee antieke kisten met papieren. De mannen menen dat er aanwijzingen zijn voor een schat. Het verhaal bevat, naast mooi uitgewerkte momenten, veel uitweidingen en specialistische details, er zijn een paar verrassingen en de 'hemelse juwelen' zorgen voor zoiets als een plot.


Tegelijkertijd met het boek verscheen de cd Mission van Cecilia Bartoli, met opera-aria's van Steffani. Maar hoewel het boek voor muziekliefhebbers interessant kan zijn, heeft het woord het voor overige lezers helaas verloren van de muziek.


Drie weken voor Hemelse juwelen kwam Beestachtige zaken (Beastly Things) uit, een echte Guido Brunetti, als Venetiaanse oase te midden van de politieromans. De commissaris houdt van zijn stad, loopt, vaart en filosofeert, leest tussen het werk door de toneelstukken van Aeschylus, geniet van de uitgebreide maaltijden met zijn gezin - calamari in umido met doperwten of finocchio al forno, crostata di fragole- en is een bijzonder goede politieman, met een scherp oog voor sociale misstanden.


Het lijk van een man, opgezwollen, de enorme nek even breed als het hoofd, wordt uit een kanaal gehaald. Bij de autopsie blijkt dat hij vermoord werd en de zeldzame ziekte van Madelung had.


De man, geïdentificeerd als Andrea Nava, was dierenarts en werkte als keuringarts voor een slachthuis, om erop toe te zien dat de dieren gezond genoeg waren voor menselijke consumptie.


Dat vlees van mens en dier vaak veel te lijden hebben, wordt intens indringend beschreven. Hebzucht, wreedheid, corruptie, geweld en soms een geweten dat spreekt. Brunetti is ouder geworden en wordt door Leon steeds completer in evenwicht én conflict gebracht.


Inhoud en opbouw pakt de auteur samen, in een muzikale opbouw van precies de juiste woorden op precies de juiste plaats. Met een schitterend, ontroerend slotakkoord.


Donna Leon: Beestachtige zaken

Uit het Engels vertaald door Theo Scholten.


Cargo; 304 pagina's; € 18,90.


Meer over