Hemelreis ter ere van Rostropovitsj

Mstislav Rostropovitsj brengt de mooiste dingen tot stand, niet alleen omdat hij zelf actief is als cellist of dirigent: veel componisten dragen werk aan hem op....

Bij het op muziek zetten van Il cantico Frate Sole ('broeder Zon') van Franciscus van Assisi, een loflied op God en Zijn Schepping, heeft Goebaidoelina een gepaste afstand bewaard: 'In geen geval moest de expressie van deze lofzang door de muziek versterkt worden. In de ontmoeting met de heilige woorden mocht de muziek per se niet ultra-geraffineerd, opvallend complex of overdreven meeslepend zijn.'

Je moet er even voor gaan zitten (het stuk duurt drie kwartier), maar de beloning mag er zijn. Vanaf het eerste klokgetinkel word je door solist Rostropovitsj en de schitterende London Voices Franciscus' gebed ingezogen, langs hemellichamen en elementen, met een uitzicht op de mens als kroon op de schepping en 'onze zuster, de Dood van het lichaam'. Kwetsbare verstilling, grootse erupties, alles met passie uitgevoerd.

Kern van het werk is een lange episode waarin de cellist extremen verkent: van uiterst laag naar uiterst hoog, van zuivere boventonen naar geruis, tot hij zijn instrument weglegt en verder speelt op basdrum en flexatone. Fascinerend.

In het tweede opgenomen werk, het iets oudere Music for Flute, Strings and Percussion, bespeelt solist Emmanuel Pahud vier instrumenten, van houten piccolo tot verzilverde basfluit. Rostropovitsj dirigeert twee ten opzichte van elkaar verstemde helften van het London Symphony Orchestra (een techniek die Ligeti al gebruikte in onder andere Ramifications), met als gevolg weldadig schurende micro-intervallen.

Meer over