Helemaal wiebel van Mimoen

De hoofdpersonen van de Cinekid-films laten zien dat het altijd mogelijk is een wending aan je leven te geven. Als je maar durft, tenminste....

Jan Pieter Ekker

Cinekid, het film-, televisie- en nieuwe mediafestival voor de jeugd dat deze week voor de zeventiende keer plaatsvindt, heeft een nieuwe filmprogrammeur. Signe Zeillich-Jensen, vrouw en geboren in Zweden, volgde na de vorige editie Harry Peters op - man, Nederlander, programmeur van het eerste uur én distributeur van kinder- en jeugdfilms. Toch is er niet veel veranderd. Zeillich-Jensen, eerder verantwoordelijk voor de televisie-programmering van Cinekid: 'Harry heeft een goede toon gezet.' Peters: 'Er draaien dit jaar maar liefst zes films die ik distribueer op Cinekid; vorig jaar slechts drie.'

Cinekid begint zaterdag met de wereldpremière van de ontwapenende Guus Kuijer-verfilming Polleke van Ineke Houtman, wier Madelief: Krassen in het tafelblad, eveneens gebaseerd op een boek van Kuijer, vijf jaar geleden als openingsfilm geprogrammeerd stond.

Polleke is een ontroerende Romeo en Julia-variatie, die veel te vertellen heeft over de wereld waarin wij leven - zonder een opgeheven vingertje. De titelheldin is een 11-jarig meisje uit Amsterdam-West, dat 'helemaal wiebel' wordt van de Marokkaanse Mimoen die in de flat tegenover haar woont. Maar Mimoen moet van zijn vader met een meisje uit Marokko trouwen. 'Ga dan maar met zo'n meisje met een stofdoek op d'r hoofd. Lekker handig', snauwt Hollandse Polleke.

Liv Stig, met ogen die vuur spuwen, is prachtig als de eigenwijze Polleke, Halina Reijn overtuigt als haar impulsieve moeder, en Frank Lammers als de schoolmeester die tot Polleke's spijt een relatie met haar moeder krijgt. Daan Schuurmans wekt indruk als Polleke's vader Spiek, een junk en een pathologisch leugenaar.

Het camerawerk van Sander Snoep is fraai, zowel van de multiculturele stad als van het overzichtelijke platteland, waar opa en oma wonen. Die mochten vroeger overigens ook geen verkering: de een was protestants, de ander katholiek.

In de Deense debuutfilm Wallah Be (geproduceerd door Peter Aalbaek Jensen, vaste producent van Lars von Trier, en gemonteerd door diens editor Molly Marlene Stensgard) wil de jonge Aksel moslim worden. Gewoon, omdat dat cool is. 'Beter dan Pokémon-kaarten verzamelen', vindt zijn alcoholische vader. 'Ga je dan ook stelen en bij een bende?' wil de Marokkaanse vader van een klasgenootje weten.

Wallah Be is charmant, maar gladder en minder subtiel dan Polleke. Cultuurverschillen verdwijnen als sneeuw voor de zon, omdat de kinderen dat nou eenmaal willen.

Dat is, volgens programmeur Zeilich-Jensen, een van de terugkerende thema's in het competitieprogramma. Ook als er geen voor de hand liggende oplossingen zijn, laten de hoofdpersonen van de Cinekid-films zien dat het altijd mogelijk is een wending aan je leven te geven. Als je maar durft, tenminste.

Zelf steekt ze haar nek uit voor drama voor kleine kinderen. Dat is, zoals elk jaar, weer schaars. In de categorie 'zes plus' vertoont Cinekid de animatiefilm De jongen die een beer wilde zijn, in de categorie 'vijf plus' Het levende bos, de eerste Europese 3D-animatiefilm op speelfilmlengte.

De dotarspeler, een fraaie Iraanse productie, krijgt het advies 'acht plus' mee, wat lukraak gekozen lijkt. Zeilich-Jensen hoopt dat veel kinderen hem zullen gaan zien, hoewel ze beseft dat het geen gemakkelijke film is. 'Je kunt moeilijk alleen maar films uit Denemarken en Zweden vertonen. '

Dat zal de reden zijn dat Zulaika, kobra ta duru in de competitie is opgenomen, waarin een meisje eigenhandig het winkeltje van haar oma voor sluiting behoedt. Het speelfilmdebuut van Diederik van Rooijen (mooi gefotografeerd door Lennert Hillege) is de eerste Curaçaose jeugdfilm die volledig in het Papiamento is gesproken.

Meer over