Column

Heb ik zin om er iets in te stoppen?

Beeld ANP

In de schappen van Albert Heijn lachte een dik, glanzend, blauw tijdschrift me toe. Het heette Facebook, het complete handboek. 'De complete gids van A-Z', stond er voor de volledigheid nog op, 'zoek contact met vrienden en deel foto's en video's.' Het was alsof iemand ineens had besloten een handboek te maken over ademhaling, of hoe je eten en drinken tot je neemt.

Ik besloot het te kopen en me te laten enthousiasmeren door hoofdredacteur Patrick Smits, die zijn voorwoord afsloot met: 'Ik hoop dat je dit handboek 'leuk' vindt!'

Nou, dat was nog even afwachten. In hoofdstuk 2, 'Vrienden worden', sprak het handboek al de dreigende tekst: 'Facebook is in je eentje helemaal niet leuk. Ga op zoek naar gezellige vrienden en leef je uit.' Maar in hoofdstuk 1 had ik als Facebookbeginner eerst pagina's lang moeten lezen over het deactiveren van mijn account.

Dat gaf geen vertrouwen: dat je eerst leerde deactiveren en dan pas leerde om vrienden te maken. Al vond de Facebookgids wel dat ik over dat deactiveren heel goed moest nadenken. 'Als je je Facebook-account opheft', sprak mijn gids, 'verbreek je de banden met al je vrienden. Als je deze vriendenking weer in een ander sociaal netwerk wilt opbouwen, moet je daar hard voor werken.'

Jezus. En dan ben je dus nog maar net begonnen.

Maar goed. Die vrienden dus. Als voorbeeld van een typische Facebookvriend dook in het handboek regelmatig de fictieve figuur Djayden Regterschot op, die, als hij echt bestaan zou hebben, in de geschiedenis van Facebook bijgeschreven zou mogen worden als de saaiste Facebooker ooit. Djayden Regterschot plaatste namelijk alleen maar natuurfoto's en natuurfilms. Verder was er Henk Pjoeter, die, in het kader van leren chatten, veel chatte met zijn vriend Johan Mans over het al dan niet uitlenen van een vlakschuurmachine.

Hun chats begonnen steevast met: 'Hoi Henk, hoe gaat het?' 'Alles in orde. En met jou?' Ik vraag me serieus af hoeveel mensen op die wijze chatten. Ik zou toch eerder meteen naar die vlakschuurmachine vragen. Maar ja, zo ben ik.

Al met al werd de wereld van Facebook er niet aantrekkelijker op. Wilde ik echt de hele dag chatten met die omslachtige Johan Mans en naar de leeuwenfoto's van Djayden Regterschot kijken? Tuurlijk, het zou ook aan mij liggen of mijn bestaan op Facebook een succes werd. Dat was me duidelijk gemaakt. 'Reageren op berichten van je vrienden en vrienden die weer op jou reageren: dat is de charme van Facebook. Maar je krijgt alleen maar terug wat je erin stopt.'

De vraag was: had ik zin om er iets in te stoppen?

Mijn stiefzoon van 14 liep langs terwijl ik deze vraag zat te overpeinzen en wierp een blik op mijn handboek. 'Grappig', zei hij. 'Facebook is uit.'

Meer over