Headhunter moet iedere donderdag naar Concertgebouw

Hebben headhunters maar een gemakkelijk leventje waarin de borreltafel een voorname rol speelt? Mis. 'Je moet je de benen uit het lijf lopen om die ene vent te vinden die het kàn, die wìl en bovendien in de organisatie past', zo klaagt een headhunter tegenover het zakenblad Quote....

Uit borrelen bestaat het leven zeker niet, zo bezweren diverse vertegenwoordigers van deze discreet opererende beroepsgroep. In plaats daarvan luidt het devies: bellen, bellen en nog eens bellen. En dan natuurlijk vooral in de avonduren, een extra zware arbeidsomstandigheid. 'De ideale beltijden zijn 's avonds tussen acht en half elf, op het privé-adres, als de kandidaat de tijd heeft achterover te leunen.'

Iedere donderdagavond moet de headhunter zich bovendien klassieke muziek laten aanleunen, want 'er is geen headhunter zonder een abonnement op de donderdagavondserie van het hoofdstedelijke Concertgebouw waar tout ondernemend Nederland acte de présence geeft', schrijft het blad.

Bovendien staat de headhunter onder zware druk. Hij verdient circa vijf ton per jaar. Dat lijkt heel leuk, maar hij moet wel jaarlijks ongeveer twee keer zoveel omzetten. Dat betekent dat minimaal twaalf tot vijftien opdrachten per jaar succesvol moeten worden uitgevoerd. Het minimumtarief bedraagt 50 duizend gulden.

Extra lastig is dat de vijver waarin gevist wordt, bijzonder klein is. Want maar 1,4 procent van de beroepsbevolking, 78 duizend personen, mag jaarlijks een inkomen van 140 duizend gulden of meer tegemoet zien. Het leeuwedeel blijft ieder jaar tevreden zitten.

Kandidaten voelen zich doorgaans gevleid. Maar er zijn uitzonderingen. 'In het ergste geval bedankt de benaderde kandidaat beleefd met de opmerking dat hij die maand al door vier headhunters is gebeld. In een enkel geval hangt de gebelde beledigd op. ''Weet u wel met wie u spreekt? En over welk salarisniveau u het dan heeft?''

Meer over