Happy Ant

Na jaren in een psychiatrische inrichting te hebben gezeten, is Adam Ant terug. Met nieuwe nummers en zelfs een eigen kledinglijn.

Op het podium ziet hij er nu uit als Johnny Depp die voor de opnamen van Pirates Of The Caribbean zijn leesbril vergat af te zetten. Nog steeds draagt Adam Ant (58) piratenparafernalia, zoals die admiraalshoed. Maar waar in de jaren tachtig een witte streep oorlogsverf zijn gezicht sierde, domineert nu dat brilletje. De berusting van het ouder worden op zijn neus gematerialiseerd, met daarboven een scheutje theater dat herinnert aan zijn jonge dagen als King of the Wild Frontier.

The Dandy Highwayman, Prince Charming is terug. Adam Ant, de Britse jarentachtigpopster die ritmische strijdkreten paarde aan verblindende video's en liever niet luistert naar zijn echte naam Stuart Goddard, heeft een comeback als een herrijzenis en pakt meteen door. Waar andere eighties revivals grenzen aan nostalgie-acts jaagt de zanger op hoge snelheid nieuwe relevantie na.

Nadat hij in Engeland jaren aan het toeren is geweest, is net zijn eerste lange Europese tournee van start gegaan. Er volgt een herenmodelijn. Er komt volgend jaar een documentaire uit over zijn comeback.

Hij heeft zijn eigen platenlabel waarvoor al acts zijn getekend en waarop in januari zijn eerste album in zeventien jaar verschijnt. De titel: Adam Ant is the Blueblack Hussar in Marrying The Gunner's Daughter. 'Marrying the gunner's daughter' is de oude Britse scheepvaartstraditie om een bemanningslid vastgebonden aan een kanon te geselen.

Aan de Britse media maakte hij duidelijk dat dit nu precies is geweest wat hem aan het begin van het millennium overkwam: een publieke geseling. Want na de hoogtepunten in de jaren tachtig en een verblijf in Amerika in de jaren negentig, waar Adam pootjebaadde in film en tv, kwam de zanger alleen nog maar in de media met de ellende van een psychische instorting. De man die wel eens werd betiteld als Engelands laatste echte popster, gooide in 2002 na een ruzie een autodynamo door het raam van een pub en bedreigde de cliëntèle met een neppistool.

En dat was maar één van de incidenten. Na zijn arrestatie werd de zanger opgenomen in een psychiatrische instelling en werd bekend dat hij een bipolaire stoornis had. Iets waarmee hij al sinds zijn 21ste worstelde.

Die ellende was een universum verwijderd van Adams zegetocht in de jaren tachtig. Als flamboyante vaandeldrager van een nieuwe popesthetiek die werd gekoppeld aan de New Romantics - hijzelf spreekt liever over postpunk - was hij oppermachtig in de Britse hitlijsten van 1980 tot 1983. De Errol Flynn van de MTV-generatie verkocht 15 miljoen platen, had drie nummer 1-hits in Engeland, terwijl hij hier vijf keer in de Top 40 scoorde.

Nummers als Stand & Deliver en Prince Charming waren hits met dubbele tribale drums, spaghettiwesterngitaren en refreinen die leken gedestilleerd uit indianengehuil. Visueel zaten Adam and the Ants geramd in de jaren tachtig. Vanaf de eerste kennismaking was MTV smoorverliefd. De clips waren romantische beeldverhaaltjes met een scherp randje, waarin alle ruimte werd gegeven aan het uitdagende dandyisme van Adam en de zijnen. Grauwheid was een misdaad tegen de menselijkheid en zelfexpressie in houding en kleding van het hoogste belang. Dondert niet hoe uitzinnig, in Prince Charming weerklonk immers het gezongen credo 'Ridicule is nothing to be scared of'.

Maar achter dat succes stak het arbeidsethos van een razende, gericht op slechts één doel: zo groot en succesvol mogelijk worden. Hij zag het licht toen popgoeroeMalcolm McLaren aan hem vroeg wat hij nu precies wilde. Toen hij besefte dat dat niet minder was dan een hit, moest alles daarvoor wijken. Het 'You don't drink, don't smoke' in Goody TwoShoes slaat op Adam zelf. Hij ontsloeg dan ook zijn Ants en ging solo toen er drugs in de band slopen.

Achteraf gezien was zowel het onafgebroken buffelen - elf dagen vrij in drie jaar! - als het verslijten van een indrukwekkende lijst vriendinnen de manische manifestatie van Adams stoornis. In een interview met de The Guardian zei hij dat de symptomen niet altijd even makkelijk waren te signaleren, omdat het dingen zijn, die men als rockster nu eenmaal doet.

Een stoornis die hand in hand ging met zijn rockambitie. Als de zanger zijn antidepressiva slikt, wordt hij een emotieloze zombie. Zonder medicijnen heeft hij zijn creativiteit terug en kan hij zijn manie nog het hoofd bieden zolang hij die kanaliseert voor werk. Dat doet hij dan ook en met een toewijding die niet onderdoet voor die in de jaren tachtig.

Als een jonkie die het live-circuit vanaf de laagste trede moet doorlopen, speelde de man vanaf 2007 bijna onophoudelijk in de obscuurste zaaltjes in Londen en werkte zich weer omhoog (met positieve, licht verbaasde recensies in de Britse pers). Als 58-jarige man is hij bereid om met een rotsvast geloof in rock tot het gaatje te gaan. Toen de Britse Esquire hem vroeg hoe hij het vond om in een gezapige jazzsupperclub te spelen voor oudere echtparen die van hun avondeten probeerden te genieten, antwoordde hij: 'Het is een uitdaging maar we verbijsteren ze overal.'

Dat is mooi. Adam Ant is veroordeeld tot rock, deels vanuit een romantische notie, deels omdat het gezond voor hem is. Rock op recept. En zo weet hij het aangename met het nuttige te verenigen. Op meerdere niveaus. Want die piratenhoed is mede bedoeld om zijn kaalheid te bedekken. Maar toegegeven, hij kan het nog prima hebben.

Adam Ant & The Good, The Mad And The Lovely Posse speelt 8/12 in Roermond (ECI Cultuurfabriek) en 9/12 in Haarlem (Patronaat)

Autobiografisch album

Adam Ant is the Blueblack Hussar in Marrying the Gunner's Daughter wordt een autobiografisch album waarop Adam Ant in zeventien nummers een boekje over zijn leven opendoet. Op de eerste single Cool Zombie deelt de zanger zijn ervaringen met de inmiddels afgezworen antidepressiva.

undefined

Meer over