Hangen op een verborgen pleintje

Natuurlijk moet je naar de Rambla en de Sagrada Família van Gaudí, maar ga ook eens de hoek om, dan leer je een 'ander' Barcelona kennen. Tips van een frequente bezoeker.

DOOR ERIC VAN DEN BERG

De straat was lang, vol bomen, en ze verkochten er vogeltjes. En als je omhoog keek, zag je een berg met een kerk op de top, en nog belangrijker, een reuzenrad ernaast. 'Volgens mij draait ie', zei ik tegen de grote mensen om me heen. Wat dus betekende dat het pretpark met de magische naam Tibidabo open was en niets ons meer belette daarnaartoe te gaan. Als kleuter had ik al mijn voorkeurhangouts in Barcelona.

Het is een van mijn vroegste herinneringen aan de stad die ik vele jaren later echt zou leren kennen - het was een dagtripje vanaf de familiecamping in Castelldefels, in de tijd dat Franco nog net leefde.

Maar: er klopt niets van. Ik weet nu dat ik vanaf de Rambla met geen mogelijkheid de kerk op de Tibidabo heb kunnen zien, en al helemaal niet dat daar een reuzenrad stond te draaien. Ik heb herinneringen aan de beroemdste straat - de kanaries die er zielig in kooitjes zaten, de kip van het spit die we er aten - op één hoop gegooid met het (ijdele) verlangen naar een kermis op een berg. Het zou nog twee decennia duren voor ik dat reuzenrad van dichtbij zag. Viel tegen.

Oké, ik was een kleuter, en tegenwoordig kan ik beter onderscheiden en onthouden wat de werkelijkheid is. Maar ook nu nog zie ik in de stad die ik zo goed ken dingen die ik een paar jaar geleden anders zag. Misschien juist omdat ik zo vaak in Barcelona kom, misschien juist omdat ik er een boek over ben gaan schrijven en ik nóg beter ben gaan kijken.

Ik heb lang gevonden dat Bar Virreina (Plaça Virreina 1), de leukste bar was van de wijk Gràcia, en mogelijk zelfs heel Barcelona. Het is een fijne bar, vooral overdag, met een mooi terras - nog steeds. Maar de bediening vind ik nu soms wat ongeïnteresseerd. Zoiets had ik ook met bar-restaurant Adonis (Bailèn 188). Handige afspreekplek, maar om de hoek bij La Cigale (Tordera 50), in huiskamer-, boeken- en filmsfeer, voel ik me nu meer te gast.

Het is zo bevredigend bevestiging te vinden. Altijd weten waar je moet zijn, zonder plattegrond of reisgids natuurlijk. Zo heb ik mijn vaste adresje voor goedkope doch prima croissants (drie voor 1,10 euro bij Canigó op De la Cera 28), mijn vaste culturele stop als mijn vrienden op bezoek zijn (het paviljoen van Mies van der Rohe, Francesc Ferrer i Guàrdia 7, bij de fonteinen), en mijn vaste weekendkroeg (MAT, Consell de Cent 245).

Allemaal buiten de looproute van de toeristen.

Zei hij trots. Daar gaat het soms mis: als je het over de toeristen hebt. Alsof ik er zelf niet een ben, of in elk geval ben geweest. Alsof er niets leuks meer kan zitten in de buurt van de Rambla of de Sagrada Família van Gaudí. Als je niet oppast, loop je met een wijdere boog om toeristische attracties heen dan de Barcelonezen zelf: die balen er af en toe van dat de toeristen en hun euro's heilig zijn voor het stadsbestuur, maar tegelijkertijd beseffen ze dat Barcelona niet zonder ze kan - zeker nu.

Natuurlijk moet iedereen óók de kerk van Gaudí zien, in elk geval van buiten. Natuurlijk ga je op een zondag, als in Barcelona de meeste rolluiken gesloten blijven, flaneren op de boulevard bij de visserswijk Barceloneta. Net als andere toeristen, net als de Barcelonezen. En natuurlijk gaan we op en neer de Rambla af, langs de Boqueria: de kraampjes aan het begin zijn te duur, maar het is gewoon een fantastische markt.

Vaak hoef je maar één hoek verder te lopen voor het 'andere' Barcelona, een stad waar nog altijd groot en bekend naast klein en onbekend huist.

Dus waarom niet een paar één-hoek-verder-tips.

Eerst naar het MACBA, het grote witte museum voor hedendaagse kunst, daarna rechtsaf Ferlandina in, lunchmenu bij restaurant Imprevist (op nummer 34). 's Avonds in die buurt in een sofa hangen bij bar Betty Ford's (Joaquin Costa 56). Er speelt vaak een bandje.

Als we klaar zijn met de levende standbeelden op de Rambla, zoeken we een koel hoekje op een verborgen pleintje met speeltuin: café Kasparo (Plaça de Vicenç Martorell 4).

Plaça Reial, het veel beroemdere plein met de palmen en de bogengalerij, steken we gewoon over en we verdwijnen door een poortje richting Baixada Sant Miquel 3. Daar zit La Cerería. Vroeger kennelijk een kaarsenzaak, nu krijg je er wijn, muziek en/of een vegetarisch gerecht. Liever thee en stilte? Dan naar salon Caj Chai, midden in de oudste joodse wijk, om de hoek bij de synagoge, de Call. Verdwaal gewoon. Prachtig daar.

Plaça Catalunya? Het warenhuis El Corte Ingles? Ja hoor. Maar dan wel naar de bovenste verdieping. Kopje koffie in de cafetaria, of géén kopje koffie: het gaat om het uitzicht.

Na het bezoek aan het Picasso Museum (ga vroeg) krijgen we het pas echt druk. Shoppen voor mode bij boetiek M69 (Rec 28), uitpuffen in café Mudanzas (Vidriera 15), dan via de Santa María del Mar, de lievelingskerk van de Barcelonezen, naar de beste hamburger van de stad bij Bacao (achter de Mercat Santa Caterina, de markt met het prachtige dak). Als we de andere kant op waren gelopen, richting oude haven, waren we uitgekomen bij de beste huisgemaakte croquetas: Pisamorena (Carrer del Consolat de Mar 41). Sympathieke bediening.

Er is zo veel. Elke tip is een sterretje op de lijst van de Barcelonakenner, maar elke tip is ook een teken dat ik als guiri (een gringo maar dan in Spanje) meer rondloop in de stad en vaker een lunchmenu neem in een restaurant dan de gemiddelde Barcelonees die er wél het hele jaar woont.

Barcelona houdt me nieuwsgierig als geen andere stad. Ook ik zal de stad nooit helemaal kennen, maar als ik haar maar kan lezen. En liefhebben.

Eric van den Berg: De sok van Tàpies

HOE GROOT WAS DE SOK VAN TàPIES?

In De sok van Tàpies schetst Eric van den Berg de 'andere' kant van Barcelona. Het boek is geen reisgids, al heb je er zeker wat aan als je naar Barcelona gaat. In 33 verhalen zoomt Van den Berg in op onverwachte dingen: de bloemenvrouw van de Rambla, het dansende ei van Sacramentsdag, de stad bezien vanaf 21 hoog in Hotel W. Maar ook dus de sok van Tàpies, waar veel om te doen is geweest. De eerste tien lezers die het juiste antwoord weten op de vraag hoe groot de oorspronkelijke sok van Tàpies was, krijgen een exemplaar van het boek thuisgestuurd. Antwoorden kunnen vóór 1 juli worden gemaild naar: reizen@volkskrant.nl.

Meer over