Hamburger-jazz smaakt lekker op SJU-festival

Zelden zal de muziek op het SJU Jazzfestival zo extreem divers zijn geweest als afgelopen weekend. Lag de tweede dag van het Utrechtse 'festival voor fijnproevers' wat zwaar op de maag door serieuze en ingewikkelde composities, op de derde werden ongecompliceerd vette hamburgers geserveerd die verrassend genoeg bijzonder lekker smaakten....

Dat jazz echt niet alleen maar gespeeld wordt door bands met een standaard ritmesectie en wat blazers werd vrijdag weer eens benadrukt. De drie concerten in de kleine zaal van Vredenburg ademden een kamermuziek-achtige sfeer: akoestisch en ingetogen.

Total Detox, heette de reeks composities die percussionist Joshua Samson en zijn band Audible Lifestream in opdracht van het festival hadden geschreven. Elke vorm van elektrische versterking was afgezworen. Daarvoor in de plaats had de band veel, heel veel noten geschreven. Klarinettist Maarten Ornstein en bandoneonspeler Dick van der Harst worstelden met vingerbrekende notenslierten terwijl Samson stapels ingenieuze ritmische accenten doorploegde. Daar hadden de drie het zo druk mee dat ze aan muziekmaken helemaal niet meer toekwamen. Zonde, want het trio had een prachtig ruisend geluid.

Daarvwas Abaton, van pianiste Sylvie Courvoisier met violist Mark Feldman en celliste Anja Lechner, al intens en vervoerend maar ook behoorlijk serieus en soms iets te langdradig bezig geweest.Dus waren de korte en luchtig gebrachte musettes en tango's van het klarinet-accordeon duo Michel Portal en Richard Galliano meer dan welkom. Beide Fransozen zijn veel te weinig in Nederland te horen.

Dat zou wel eens kunnen komen door hun beruchte sterallures, maar in Vredenburg merkte je daar gelukkig niets van. Galliano's zuigende en zingende accordeongeluid kwam recht in het gezicht aan, en was van een diepgaande schoonheid. In de tango's van Galliano's mentor Astor Piazzola klonk de sopraansax van Portal zoals het instrument bedoeld moet zijn: niet snerperig of klef, maar warmbloedig en vol emotie.

Een groter contrast tussen de beschaafde goede smaak van vrijdag en de opgepompte smerige blues-rock van de Scott Henderson Blues Band is niet denkbaar. Het power-trio van fusiongitaarvirtuoos Henderson zou zaterdag aanvankelijk in de grote zaal van Vredenburg spelen, maar door gebrek aan belangstelling verhuisde het concert naar de kleine zaal. Alleen al de vervaarlijk uitziende drummer Kirk Covington was met zijn woeste, gespierde spel bijna te groot voor de ruimte. Maar onder de bombastische rechttoerechtaan ritmes scholen subtiele nuances. Henderson speelde vergaande creatieve solo's waarbij hij de basis van de blues nooit uit het oog verloor. De band genoot er zichtbaar van om eens in een klein zaaltje te spelen. Het zorgde voor iets unieks: stadiongeluid gecombineerd met kleinschalige gemoedelijkheid.

Het is goed dat een in de alternatieve improvisatie gewortelde organisatie SJU voor de afwisseling ook een toegankelijke en naar bleek niettemin artistiek uitdagende act op haar festival neerzet. Het maakt de muziek eromheen allen maar sterker. Alleen zo'n gehypte techniek-freak als de jonge mainstream-gitarist Kurt Rosenwinkel hoeven we echt niet meer te horen. Wat was dat saai.

Meer over