Column

Had den Aantrekker het maar bij roddelmemoires gelaten

Vorige week stond er een kostelijk interview in de Volkskrant met 'onthullingsjournalist' (zoals hij zichzelf noemt) Guido den Aantrekker. Hij vertelde daarin al die fijne dingen die wij zo graag lezen over de rioolpers: hoe hij zich vermomde in witte doktersjas, compleet met pieper, om ongestoord BN'ers in ziekenhuizen te kunnen bespieden, of in een uniform van de plantsoenendienst om te kunnen rondloeren in de tuin van Villa Eikenhorst. Prins Charles heeft 'ernstige roos', Patricia Paay heeft een eigen vliegtuig met tijgerprint, Patty Brard kreeg twee miskramen achter elkaar, et cetera; heerlijk allemaal.

En nu heeft Den Aantrekker De Kinderhater geschreven. Een autobiografische debuutroman over keiharde roddeljournalist en player Tycho, die veel geld verdient en ermee smijt; dure spullen, veel reizen, uitgaan en mooie vrouwen voor één nacht. Hij heeft bindingsangst en een hekel aan kinderen, helemaal volgens het boekje; tot hij Faye ontmoet. Ze heeft een zoontje op de koop toe.

En ja hoor. Tycho blijkt tóch een gevoelsleven te hebben, met alle gevolgen vandien; hij gaat van Faye en dat zoontje houden, Faye wordt nogmaals zwanger en ze leven nog lang en gelukkig. O nee, toch niet; het kind wordt dood geboren en daarop volgt een lange reeks miskramen. Uiteindelijk wordt duidelijk dat Tycho bij Faye nooit een eigen 'liefdesbaby' zal krijgen. En ja, daar is zijn vrijgezelle schoolvriendin van vroeger, nog steeds dol op hem, en vruchtbaar bovendien. Wat te doen?

Klinkt lekker, en dat ís het ook wel. Dat wil zeggen, vooral het eerste deel van het boek waarin Tycho nog een egocentrische klootzak is, die geërgerd toekijkt hoe zijn voormalige vrienden kopje ondergaan in suffe huwelijken met huilbaby's. ('Vind je het heel erg om niet steeds 'kut' te zeggen?, vroeg Ralphs vrouw, die met datzelfde orgaan vroeger bij elke liefhebber op diens gezicht ging zitten')

Met weemoed herinnert Tycho zich hun woeste schooltijd, en hoe hij zijn eerste pornofilm met zijn makkers keek: 'Duits, met een overdosis schaamhaar en de uitspraak 'Mir kochen schon die Eier', luttele seconden voor de tampeloeres van dienst buitengaats over een rookglazen salontafel sprietst'. Jan Cremer meets Kluun meets de jonge Giphart; je houdt ervan of niet, maar het is wel proza met ballen.

Helaas, als Tycho eenmaal getemd is, is de lol er goeddeels af. Hij wordt een gewone, saaie lul als wij allemaal. Ook verkoopt hij opeens allerlei weeë damesbladpraatjes tegen zijn ongeboren kind als: 'Deze week ben je 20 centimeter en weeg je 200 gram. Je bent een heus minimensje, met alles erop en eraan.' Kom óp zeg. Moest dat soms van zijn vrouw?

A propos: onduidelijk blijft waarom hij juist voor Faye is gevallen, want ze komt niet uit de verf als een bijster interessant personage. Net als in 50 tinten grijs; succesvolle, harde man valt voor doodgewoon meisje en wordt door haar toedoen een écht (dus saai) mens.

De kinderhater is een aanvankelijk sappige schelmenroman die vrij abrupt overgaat in een jankreportage uit Ouders van Nu.

Had hij het maar bij zijn roddelmemoires gehouden. Daar lust ik wel pap van.

s.witteman@volkskrant.nl

Meer over