Guns N' Roses

Zo'n acht jaar geleden kwam de hardrock-band Guns N' Roses naar Nederland. Mijn zoon, destijds een fervent aanhanger van deze band, had het in zijn hoofd gezet een concert van hen bij te wonen....

Omstreeks half twaalf ging hij op pad met een slaapzak en naar alle waarschijnlijkheid een 'warmhoud-drankje'.

Als bezorgde moeder maakte ik een onrustige nacht door, al realiseerde ik me wel wat het bijwonen van dit concert voor mijn zoon zou betekenen.

Omdat ik de volgende dag in de buurt moest zijn van genoemde VVV, kreeg ik het idee om, vroeger dan de bedoeling was, op pad te gaan met een hartversterking in de vorm van koffie en koeken.

Gewapend met dit 'ontbijt' in mijn fietstas arriveerde ik bij de VVV, waar ik een lange rij wachtenden ontwaarde. Maar van mijn zoon geen spoor te bekennen.

Om een beter overzicht te krijgen, klom ik op een bankje en ja hoor, vooraan bij de glazen deur ontdekte ik Joost, mijn zoon. Zonder me te realiseren wat ik teweeg zou brengen, waagde ik te roepen: 'Joost koffie!'

Met een verontwaardigde blik keek hij om. Nooit vergeet ik die blik meer. Tegelijkertijd echoden de andere jongelui in koor: Jooooost. . . koffie! Pas toen besefte ik waar ik mezelf aan blootstelde.

Joost liet me op een wel te verstane manier weten dat hij onder geen beding zijn plaats afstond voor koffie. Enkele jongeren in mijn buurt zeiden dat ze me er graag van af wilden helpen. Maar liefst niet nu: ze hadden al zóveel koffie gedronken. . . Langzaam drong tot me door dat dit een zeer impulsieve onderneming was die geen vruchten afwierp. Een staaltje van overdreven moederzorg?

Ik droop af naar mijn fiets en borg de volle thermoskan en de koeken weer op in de tas. In een tegenover de VVV liggend restaurant besloot ik een kop koffie te gaan drinken. Enigszins lacherig deed ik mijn bestelling. Langzaam kwam ik weer bij zinnen.

Dit zou me geen tweede keer overkomen!

Meer over