Grotesk en romantisch sprookje

Toneel


Cardenio


Reconstructie van een mogelijke Shakespeare.

DEN HAAG - Shakespeare schreef met The History of Cardenio zijn allerlaatste toneelstuk. Na zijn dood raakte het kwijt. Sindsdien is het niet meer in de originele vorm opgevoerd.


Puttend uit allerlei bronnen en verder geholpen door een levendige fantasie reconstrueerde theatermaker Greg Nottrot met zijn groep (het Nieuw Utrechts Toneel) het verloren en vergeten verhaal. En wat bleek? Cardenio's geschiedenis is een grotesk en romantisch sprookje met identiteitsverwisselingen, een boosaardige koning en een vleugje necrofilie.


Nottrot staat in zijn Cardenio zelf op het podium. Hij vertelt over zijn bronnenonderzoek en analyseert de indertijd gevonden tekstfragmenten die aan Shakespeares Cardenio werden toegeschreven. Tussendoor spelen vier acteurs scènes die mogelijkerwijs tot het stuk behoren.


Als we de resultaten van dit theatrale onderzoek mogen geloven, is er aan Cardenio geen legendarisch toneelpersonage verloren gegaan. Nottrot plaatst de titelheld qua karakter ergens in het midden tussen Hamlet, de denker, en Don Quichot, de doener. In feite was het dus een doodgewone jongen.


In Nottrots Cardenio is daarom een goudeerlijke prins te zien, die bedrogen wordt door zijn beste vriend. Deze gooit Cardenio in een kerker, bestijgt zelf de voor zijn vriend bedoelde troon en probeert diens meisje te verleiden. Tevergeefs, want van pure ellende slaat zij de hand aan zichzelf. De valse koning laat het er evenwel niet bij zitten en laat haar lijk opgraven, om zich er vervolgens in zijn kamer mee op te sluiten.


Er wordt gespeeld door Floor Leene, Gabby Bakker, Arend Brandligt en Marcel Roelfsema. Op een toneel van houten tafels met in het midden een gat: de leeggeroofde graftombe. De speelstijl is helder en soms flink expressief, net als het sprookje zelf. Vooral Roelfsema speelt een hilarische booswicht.


Toch lijkt de groep er niet helemaal uitgekomen te zijn of ze te maken hadden met een tragedie of een komedie, waardoor deze Cardenio een beetje op twee gedachten hinkt. Na twee uur wordt duidelijk dat het onderzoek eigenlijk interessanter is dan het 'gerehabiliteerde' stuk zelf. Wat meer van het eerste had de voorstelling boeiender gemaakt.


Temeer omdat de steeds geanimeerder pratende Nottrott uiteindelijk aankomt bij de mysterieuze complottheorieën van de Noor Petter Amundsen. Over de Rozenkruisers die, onder leiding van Francis Bacon, Shakespeare volledig herschreven zouden hebben. Er is sprake van schatten, codes en geheimen. Dat is pas een verhaal.


Meer over