'Grote rondes winnen kan ik alleen als ik goed klim'

Parijs-Nice nadert de ontknoping. Met de bergen van het Centraal Massief nog voor de wielen lijkt Michael Boogerd een meer dan serieuze kandidaat voor de eindzege in de rit naar de zon....

HELAAS LUIDT de achternaam van de Nederlandse kampioen wielrennen niet Zoetemelk. Hoewel de drager van het rood-wit-blauw een even smal koppie heeft en hoewel de mond, vooral lachend, doet vermoeden dat hij familie is van Nederlands beste renner ooit.

Dat is Michael Boogerd (26), Nederlands beste renner van nu en een van de besten ter wereld, dus niet. Had hij maar Zoetemelk geheten; de kwaliteiten van diens fietsende zoon Carl reikten nog nét ver genoeg om militair kampioen van Frankrijk te worden.

Waarom dit gejammer over de naam Boogerd? Omdat de ontknoping van de etappekoers Parijs-Nice lijkt uit te draaien op een Nederlands-Belgisch duel waarin de Belgische partij wél herinneringen oproept aan heroïsche wielerdagen van toen: Merckx.

De zege in Parijs-Nice, zondag is de laatste dag, gaat zeer vermoedelijk naar óf Michael Boogerd óf Axel Merckx (ook 26). 'Hij is in ieder geval mijn grootste concurrent maar ik houd nog wel met meer renners rekening', zegt Boogerd, beleefdheidshalve. 'Bijvoorbeeld met de jongens uit mijn eigen ploeg. We staan met zijn zevenen bij de eerste tien, er kunnen er zeven van ons winnen.'

Woensdagochtend in Nevers (hartje Frankrijk) tekent Boogerd als een der laatsten de presentielijst. Het applaus zwelt aan als de Raboploeg zich collectief (exclusief McEwen, de enige van de acht die de coup van maandag miste) laat toejuichen. De leidende formatie in het ploegenklassement krijgt ook deze dag weer bloemen uitgereikt. De belangrijkste bos, plus laatste witte trui, wacht Boogerd zondag in Nice.

Op de Place de la République, de entree tot het hertogelijk paleis van Nevers, doet grote concurrent Merckx zijn woordje. Hij zegt dat hij de komende dagen, hoe wrang, als een soort Zoetemelk-achter-Merckx (Eddy) 'op het wiel' van Boogerd gaat rijden. 'Zaterdag, met de finish bergop, in Valberg moet het gebeuren', zegt Merckx.

Boogerd vindt het allemaal prima. Het parkoers van de zaterdagse etappe naar het Alpen-skidorp Valberg (de slotklim leidt tot zeventienhonderd meter) is voor hem nieuw, zoniet voor Merckx. 'Hij kent Valberg, hij heeft een klein voordeeltje', zegt Boogerd over zijn in Monte Carlo (Valberg is voor Merckx trainingsgebied) wonende uitdager.

Boogerd heeft andere voordeeltjes. De belangrijkste: hij is de betere renner. De nummer vijf van de jongste Tour de France (Merckx debuteerde met een tiende plaats) is wederom vroeg in het seizoen goed in vorm en vindt zichzelf, vooral in het klimmen, nóg sterker dan vorig jaar. 'Ik ben ietsje lichter geworden en dat helpt. Ik zal het dit jaar nog meer dan voorheen van het klimmen moeten hebben. Grote rondes winnen kan ik alleen als ik goed klim, in de tijdritten zal ik altijd verliezen.'

Per tien kilometer dertig seconden verliezen in het tijdrijden op de specialisten in de race tegen de klok, is voor Boogerd een vast gegeven. 'Ik heb me daarmee verzoend. Ik ben nu lichter dan vorig jaar en dan boet je in op de tijdrit. Klaar uit. Als renner heb je je zwakke en sterke punten en het is beter om je sterke punten nóg sterker te maken.'

Het klimmen dus. Dat het daarmee wel snor zit bewees de tweevoudig Nederlandse kampioen vorige maand in de Ronde van Valencia. De koninginnerit, de derde etappe met aankomst bergop, werd door hem gewonnen.

Vorig jaar won Boogerd in het voorseizoen de Catalaanse week, nu lonkt er wederom een eindzege in een prestigieuze etappewedstrijd. 'Ik wil er gewoon van het begin van het seizoen tot aan het eind staan. In mijn ogen ben je dan pas écht een goede, complete renner. Ik houd niet van die jongens die alles op één wedstrijd of één ronde zetten.' Dat hij van februari tot november kan excelleren bewees hij vorig seizoen. Tijdens WK in Valkenburg in oktober greep hij juist naast een medaille (lekke band in de laatste kilometers), de week erop pakte hij bijna zijn eerste Wereldbekerzege in de Ronde van Lombardije (tweede, achter wereldkampioen Camenzind).

Op de Place de la République van Nevers maakt hij een armzwaai naar het publiek: 'Hier in Frankrijk word ik meer gewaardeerd dan in Nederland. Ze zien me hier als de Nederlandse Jalabert, ook zo'n renner die het hele jaar goed is. Een mooier compliment kun je niet krijgen.'

Anderzijds: zo dol is hij niet op het Franse publiek. 'Geef mij maar de Italianen, dan voel je je echt een held.' Eigenlijk had hij deze week ook in Italië moeten rijden maar de ploegleiding meldde zich abusievelijk te laat aan voor de rittenkoers Tirreno-Adreatico. Deze misser heeft Boogerd de leiding snel vergeven nu Parijs-Nice zo ideaal verloopt. 'Dit is mijn eerste Parijs-Nice en ik vind het hier wel leuk', lacht en 'liegt' hij.

Dat de ronde de eerste dagen door regen en kou werd geteisterd en dat het peloton mogelijk morgen al in het Centraal Massief sneeuw wacht doet Boogerd niets. 'Ik rijd het liefst in slecht weer.' De zon heeft hij trouwens maandag, na afloop van de etappe Nagis-Sens, al zien schijnen. Een Rabo-ploegentijdrit bracht Boogerd onverwacht twee minuten winst op veel gedachte concurrenten voor de eindzege.

'Ja, we hebben over die rit 's avonds nog wel even geintjes gemaakt. Maar je moet niet met je hoofd in de wolken gaan lopen.' Dat een van de grote verliezers van maandag, de Parijs-Nice winnaar van vorig jaar Frank Vandenbroucke, er nu op uit is de Rabo's hoe dan ook een loer te draaien, gelooft Boogerd niet. 'Hij reed lek en wij hebben toen volle bak doorgereden. Dat zou iedereen doen en dat zei Frank later ook tegen mij. We reden trouwens ook alle volle bak toen Frank nog bij de groep zat.'

Het was anders wel mooi, die 'ploegentijdrit' van maandag, bevestigt hij. 'Gelukkig komt die discipline volgend jaar weer in de Tour terug. Als onze ploeg in de huidige samenstelling blijft verheug ik me daar echt op. Boogerd die zich verheugt op een tijdrit! Dat ik dat straks nog mag meemaken.'

De Tour van 2000 is nog ver weg, Parijs-Nice van 1999 is halverwege. Dromend: 'Misschien wint een van mijn ploegmaats wel. Als Merckx, O'Grady en Tsjmil in een groep met ons zitten en één van mijn ploegmaats springt weg, dan kan hij de witte trui pakken. Dan werk ik gewoon voor die ploegmaat. Geen probleem.'

Parijs-Nice werd vijfmaal door een Nederlander gewonnen, precies twintig jaar geleden voor het laatst door Zoetemelk. Precies dertig jaar geleden won Merkcx voor het eerst.

'O', zegt Michael Boogerd, dat wist hij niet.

Hoogste tijd voor jubileumstukjes, zondag in Nice.

'Tsja', zegt Michael Boogerd.

Meer over