Grote namen en prachtige verrassingen

Cross-linx is een reizend festival dat een brug slaat tussen indie-klassiek en avant-gardepop. Korte intieme verrassingen gecombineerd met volwaardige optredens maken de avond. Nog twee dagen te zien.

'Sorry, even zoeken, ik werk hier vandaag voor het eerst.' Het meisje met de gele mijnwerkershelm wordt geacht ons naar een 'geheime' plek in De Doelen te brengen, waar ons een miniconcert van de Oekraiens-Amerikaanse pianist Lubomyr Melnyk te wachten staat, maar ze is even de weg kwijt: het Rotterdamse zalencomplex, decor van de eerste avond van het festival Cross-linx, is een doolhof.

Deurtje open en jawel, daar staat Melnyk, een bebaard mannetje als de druïde uit Asterix en Obelix, op het podium van de lege grote zaal. Hij nodigt ons uit ónder de vleugel te gaan liggen en ons te laten bedelven door de klankenlawine van zijn handelsmerk, continuous music voor piano.

'Je zult het nooit vergeten', belooft Melnyk. 'Jammer dat ik het zelf nooit zal meemaken, want alleen ik kan deze muziek spelen.'

Met de onderkant van de vleugel als uitzicht, ondergaan we de orkaan. Het is, inderdaad, een concertervaring die je zal bijblijven.

Van alles wat vanavond te zien en te horen is tijdens Cross-linx, het reizende festival dat een brug slaat tussen 'indie-klassiek' en 'avant-gardepop', is dit onderdeel, Music Mining, misschien wel het leukst. Korte, intieme verrassingsoptredens als gekleurde blokjes in het schema, waarvoor je de 'mijnwerker' met de juiste helmkleur om een kaartje kunt vragen.

Zo ontmoet je Melnyk of bijvoorbeeld Cast Glass, een uitstekende, jonge Nederlandse groep die de kunst van het ingehouden musiceren beheerst, met een drummer die niet zomaar een ritme slaat maar met zijn spel een verhaal lijkt te vertellen.

Volwaardige optredens zijn er natuurlijk ook, bijvoorbeeld van José González, de Argentijnse Zweed die tien jaar geleden even heel succesvol was, maar daarna een beetje werd vergeten. Hij begint zijn optreden alleen, met akoestische gitaar, maar wint aan zeggingskracht wanneer hij gezelschap krijgt van de Philharmonie Zuidnederland, die de loerende eenvormigheid verdrijft door het nieuwe Stay Alive en de Massive Attack-cover Teardrop te verstevigen.

Eerder op de avond begeleidde datzelfde Phil Zuid met nog veel meer succes Ólafur Arnalds, de IJslander die de stilte accentueert door hem te doorbreken. Zijn melancholieke composities, met strijkers op een bed van elektronische klanken, werden door het orkest werkelijk opgetild tijdens een onvergetelijk mooi optreden.

González en Arnalds horen tot de vier, vijf grotere namen op het Cross-linx-affiche, dat op voorhand wel eens meer tot de verbeelding sprak. Ongeveer zevenhonderd mensen kochten een kaartje voor 'editie Rotterdam' en dat blijkt te weinig om in een groot complex als De Doelen van gezellige festivaldrukte te kunnen spreken. Zo kan het gebeuren dat je je, zoekend naar het optreden van Tim Fite, op de verder uitgestorven vierde etage even verdwaald waant.

Toch is het een heerlijke avond. Dankzij de innemende en geestige Ólafur Arnalds. Dankzij de Engelse dramaqueen Patrick Wolf, die met zijn witte 'pyjama' en blote voeten zo uit bed lijkt te zijn gestapt en het ene na het andere verzoeknummer speelt. En dankzij de Music Mining-sessies, een gouden vondst van de organisatie én de Amerikaanse Shara Worden, alias My Brightest Diamond.

Zij leverde ideeën voor de minisessies en sluit zelf de avond af met haar barokke, cabareteske pop, nu en dan geassisteerd door de met haar meegekomen Detroit Party Marching Band (DPMB), een feestorkest dat al spelend door de gangen, over de trappen en door de zalen stormt. Muzikale hoogtepunten verzorgen ze niet, maar die waren er al genoeg. Feestelijk zijn hun muzikale flashmobs wel.

Wat wil je eigenlijk nog meer? Prachtige optredens gehoord, onder een vleugel gelegen en dankzij de 'DPMB' met een glimlach de nacht in. In Eindhoven (7/2) en Groningen (8/2) mogen ze nog.

undefined

Meer over