Grote en kleine drama's in badhuis

Hamam, il bagno turco van Ferzan Ozpetek. Met Allessandro Gassman, Francesca d'Aloja. In Desmet Amsterdam, Haags Filmhuis, Mariënburg Nijmegen, Lantaren/Venster Rotterdam, 't Hoogt Utrecht....

Een van de leuke dingen van film is dat je vanuit je luie bioscoopstoel nog wel eens ergens komt. Een ander land, andere mensen, andere manier van leven.

Hamam, il bagno turco is zo'n film. Hij speelt zich merendeels af in Istanbul en een beetje in Italië. Niet toevallig, want de debuterende regisseur is een veertigjarige Turk die studeerde en werkte in Italië.

Hij heeft zijn ervaring om in twee culturen te leven gebruikt voor het verhaal van Francesco, een Italiaanse binnenhuisarchitect die het huis van een oude tante in Istanbul erft. Hij gaat er snel heen om het te verkopen en merkt tot zijn verbazing dat het huis een vervallen hamam, een Turks badhuis is.

Omdat de verkoop een beetje wordt opgehouden, moet de man wat langer in Istanbul blijven. Hij vindt brieven van zijn overleden tante, begint dat badhuis interessant te vinden en ontdekt, opgenomen in een Turkse familie, nieuwe kanten in zichzelf. Zonder dat allemaal nadrukkelijk uit te leggen, maar door zorgvuldig die man te volgen, maakt Ferzan Ozpetek dit proces heel inleefbaar. Je wordt als kijker deelgenoot van de ervaringen van die man.

Het verhaal heeft nog een paar mooie dramatische wendingen, want Francesco is getrouwd, hoewel de relatie thuis na tien jaar behoorlijk platonisch is geworden en zijn vrouw het allang doet met hun beste vriend. Die vrouw komt eens kijken in Istanbul en merkt tot haar verbijstering wat Francesco zoal in zichzelf heeft gevonden. Hun verhouding komt daardoor helemaal op losse schroeven te staan. Zij wil snel weg, maar ook zij raakt al snel geïntrigeerd door de cultuur waarin de hamam, en alles wat daar achter steekt, centraal staat.

Hamam, il bagno turco is een rustige, mooi gemaakte film waarin het kalme tempo regelmatig opgekwiekt wordt door meeslepende Turkse muziek. Vrij terloops gebeuren de heftigste dingen, maar alle kleine en grote drama's zijn een beetje verstopt in een aangename poëtische sfeer. Weer eens wat anders, blijft na afloop hangen. PvB

Meer over